Kettingreaktie?

Toch ben ik geen dromer en geen fantast, ondanks mijn heftige creatieve inslag.
Dit vertel ik er even bij omdat ik iets bijzonders ervaar, iets wat gaande lijkt...
Voorzichtig als ik ben zeg ik nog voorlopig; lijkt!
Het is alsof ik een ketting reaktie van positieve energie om me heen ervaar. Dierbare vrienden die soms een beetje vast zaten, schieten als het ware "los".
Nee, gaan niet aan de drank of drugs, maar gooien op een bewonderenswaardige manier het roer om!
Absoluut geen wishfull thinking van mij of een te gekleurde positieve blik!
Daar ben ik toch echt veel te aards voor...
Nu zullen de hoog-spirituelen onder ons misschien gemoedelijk glimlachen en met grote wijsheid zeggen; tja 2012 nadert.
Dan zeg ik weer als enorme boerelu*, zal mij worst wezen, dit is wat ik zie dit is wat ik ervaar.
Ik begrijp echter wel dat mijn positieve beleving ook te maken heeft met mijn levens instelling....maar toch.
Nee...er is heus meer aan de hand hier!
Zou bijna afsluiten met; fijne maaltijd toegewenst..met veel spekkies enzo.@

Hemelsblauw.

Hemelsblauw...deze kleur schenk ik jou
gewoon omdat ik..................................

Een aardse man.

Ik hou van de aarde:

Letterlijk, los van idealisme en ik hou van het leven, ook los van idealisme.
Lopen is mijn meest directe contact "met"'. Net als ademen, kijken en ruiken.En zo houd ik ook van de mensen om mij heen..letterlijk met ze mee lopen.
Ongeveer zoiets als samen een wandeling maken.
De aarde kan ik niet redden, hooguit kan ik bij dragen door van haar te genieten en gek genoeg voel ik dat ook naar mensen toe.
Kijk, dit is allemaal eigenlijk niet te verwoorden anders wordt het "gezeik".
( De Amsterdammer spreekt efkes in moi @ ).
Wat heerlijk dat ik dan ook kan schilderen en knullig kan fotograferen, want uitendelijk word ik doodmoe van woorden.
Nu komt het ergste; Ik ben een enorme prater!
Hoe verzon de Allerhoogste het!
Ja, ja..zijn wegen zijn wonderlijk en eerlijk gezegd vind ik zijn humor soms best wreed.
Wordt tijd dat ik m'n kwast weer eens ter hand neem. SMILE@.

O ja, ik heb toch maar een waterkoker gekocht....voor boven.

Aardse man:

"liefde voor de grond van mijn bestaan".

Opnieuw beseffen...

Eigenlijk wist ik het al,
"God" werkt dóór ons
niet vóór ons.
Maar weten staat niet altijd gelijk aan beseffen.
Vandaar....

Verlangen.....

De Zen van On-Zin.

Een fiks aantal pagina's geleden vertelde ik over Bonnie en beloofde jullie op de hoogte te houden.
Met de deur in huis; Bonnie leek overleden...vond het eigenlijk niet zo gek.
Ik had het arme ding immers willen dwingen Bonsai te worden!
Nou, dat werkt dus niet, met mensen had ik die ervaring al...nu ook met Bonnie, het ficusje.
Maar wat schetste mijn verbazing toen ik de in mijn ogen gesneuvelde Bonnie wilde vastleggen in mijn Olympus...?
Die nacht was ik onrustig wakker geworden en voelde me ietwat schuldig naar Bon. Als laatste eerbetoon vond ik dat ze recht had op een weblog verslagje.
Nog enigszins suf van de slaap ging ik haar fotograferen.
Plotseling begon ze licht uit te stralen... en met trillende handen heb ik dit gelukkig vast kunnen leggen.
Niemand zou me anders geloofd hebben.
Er blijkt dus hoop want haar aura straalde op en manier die ik nooit eerder had waargenomen.
Mochten er verder nog wonderen gebeuren... ik houd jullie op de hoogte!

Mogelijk nieuw werk;

Op dit moment ben ik vooral bezig mijn oudere werk te sorteren, min of meer een manier om inspiratie te halen uit m'n eigen werk.
Ik merk dat bezig zijn met de techniek op zich weer belangrijk voor mij wordt.
Het nadeel daarvan is wel dat het me soms erg af remt. Maar eigenlijk heb ik natuurlijk geen haast In het verleden heb ik al vaak ondervonden dat inspiratie zich niet laat dwingen en dat het onverwachts kan door schieten naar een periode van intens werken.
Misschien ook voor anderen te zien; dit werk is onvoltooid, heb nog geen idee wat er verder mee gaat gebeuren.
Voor mij blijft schilderen daardoor een boeiende gebeurtenis.

Onzekerheid...

Een tijdje geleden heb ik een stuk geschreven over Kracht, namelijk de kracht in je zelf vinden om tot een zinvol en bevredigend leven te komen. Tot dat schrijven ben ik gekomen via worstelingen in mijn leven en inzichten die dat mij uiteindelijk bracht.
Op zich, als ik terug lees sta ik er helemaal achter en doet het z'n werk voor mij.
Nu komt mijn onzekerheid....
Dit Spijkerbed gebeuren begin ik steeds leuker en leerzamer voor mezelf te vinden maar dat houdt tevens in dat ik me meer en meer bewust word dat er mensen mee kunnen lezen!
En daar komt mijn twijfel van het moment om de hoek kijken. Ben ik er aan toe dat Kracht-stukje al op mijn weblog te deponeren? Te delen dus...
Ik kom er nog niet uit of ik; dit weblog te serieus neem of mezelf of juist mezelf nog niet!
Want ik merk dat ik nog en behoorlijke kwetsbaarheid voel in deze....
Eigenlijk doodnormaal, want wie is er nou niet onzeker over bepaalde zaken?
Kortom. ik laat het nog even bezinken, alhoewel mijzelf steeds beter kennende gaat het er vast op komen.
Alle tijd!

Het Pad heropend...

Niemand op de bank, maar later...
kwam er een man op m'n Pad met een boeiend levensverhaal.
Hij was rond mijn leeftijd en had veel meegemaakt. We raakten in gesprek en hadden het ineens over schilderen en fotograferen. Ooit, in betere tijden was het zijn werk en zijn hobby.
Na een tragisch overlijden van zijn vrouw waren al zijn interesses tot stilstand gekomen.
Door ons gesprek over onze gemeenschappelijke interesses leefden we beiden op. Hij op zijn manier, ik op de mijne.
"We komen elkaar vast nog wel eens tegen", met die groet vervolgden we ieder ons eigen weg.
Ik weet bijna zeker dat we allebei voelden dat deze ontmoeting reeds voldoende was...

Gebroken ruit.

Het raam naar al dat ooit eens was
blijkt breekbaar
als gewoon van glas

Dwars door het plots gebroken ruit...

Een monsterlijke blik van schrik en pijn
het is geweest en moest zo zijn.
Onafgemaakte zin van binnen
Opnieuw verwerking die kan beginnen...

afbeelding; foto-compilatie door Kami.

Museum.

Even afronden waar ik gister mee begonnen ben.
Over kunst die me raakt, liever gezegd; dingen die me raken!
Voor het eerst sinds tijden kwam ik weer werk van Odilon Redon onder ogen.
Van Gogh museum....
Ik schrok best even want ik herkende iets te veel van mijn eigen werk in het zijne, altijd het gevoel gehad redelijk origineel te zijn!
Toch begrijp ik wel waardoor werk op elkaar kan lijken, het heeft vaak te maken met hoe de persoon in het leven staat. Vreemd genoeg weet ik nauwelijks iets van Redon, en boekenwijsheid..daar ben ik niet zo gek op!
Dus vooral door zijn werk voel ik een zekere herkenning.
Een bijna primitieve en directe manier van uiten...en dat spreekt mij persoonlijk erg aan. Mede omdat ik zelf niet bezig ben met het produceren van "kunst" maar vooral met basis gevoelens en intensiteit te uiten. Ook als het om kleur gebruik gaat.
En wat dat betreft gaan er steeds opnieuw werelden voor mij open, hetgeen ik zou missen als ik me zou richten op mijn "kundigheid".
Schrijven vind ik bijvoorbeeld ook erg prettig, net als fotograferen.
Toch ligt mijn hart het meest bij de directe ongecensureerde manier van weergeven. Schilderen...Censuur bedoel ik dan niet in de zin van zedigheid.
Bij schrijven tóch het denken en bij fotograferen, een apparaat er tussen.
Kijk, dit was nou wat mijn zoon en een museum bezoek bij mij te weeg brachten!
Onder andere, dat wil ik nog even benadrukken.
( bizar, nu mijn werk er ook bij staat afgebeeld zie ik ineens minder overeenkomst..blijkbaar heb ik dan toch iets eigens...)

Museum bezoek.

Een dagje bij één van m'n zoons.
Samen 2 musea bezocht, het Rijks en het van Gogh...en gelijk brengt je museum jaarkaart 24 euro op. Leuk toch!
Trouwens, die bezoekjes samen ook, het maakt het nodige los tussen, zowel als bij ons.
Voor mij blijft het een vreemd gebeuren, een museum bezoeken. Met name vanwege de manier waarop veel mensen naar die producten kijken en hoe ze daar mee omgaan.
Ik ervoer zelf weer eens mijn persoonlijke invulling bij het begrip "kunst".
Enerzijds zie ik "kundigheid", vooral natuurlijk in het Rijksmuseum, anderzijds "kunst", d.w.z. objecten die mij grof gezegd in de sodemieter raken.
Dat ervaar ik dan weer wat sterker in het van Gogh.
Toch, mede doordat ik in beweging ben, ervoer ik ook bij die 17e eeuwse kundigheid, dit keer meer en meer de kunst.
Bijvoorbeeld, afbeeldingen waarin ik een verstilling voelde. Soms letterlijk, door compositie maar soms ook via de blik van een afgebeeld persoon.
Aangezien ik ooit diverse oude meesters heb mogen restaureren blijft mijn visie enigszins gekleurd. Gelukkig heb ik gemerkt dat ik daar steeds vrijer van raak.
Heel lang geleden maakte ik bovenstaand schilderijtje...en met een gemeen lachje zeg ik daarbij; zien " jullie" nou dat ik echt wel wat kan! Nou laat mij maar liever bezig zijn met wat ik tegenwoordig doe.
Als foto; mijn groot gebrek aan kundigheid op dat vlak....
Morgen mogelijk mijn "sodemieter rakende" verslagje.

Openheid?

Geconfronteerd op een keiharde manier met machteloosheid en verdriet.
Wat er over bleef was......
Het lawaai van de stilte.

Beginnen....

Beginnen....vaak doe ik het met goeie zin en soms met enige tegen...
Het plannen van dingen kan nooit kwaad, maar het leven blijft onvoorspelbaar.Gelukkig!
Stel je voor dat alles altijd exact zo gaat als je gepland had...Ik vermoed dat het leven me dan al snel niet meer zo zou boeien.
Af en toe als er onverwachts iets tegen zit is het even flink hard werken.Hard werken om het een plek te geven en vooral..om het daarna dan ook los te laten!
Elke keer dat ik weer "mag" beginnen ben ik toch ook dankbaar.
Ooit was ik een fel tegenstander van regelmaat en ritueel, nu ben ik tot een soepele gebruiker daarvan geworden. Het bevalt me eigenlijk wel.
Blijkbaar moest ik daar naar toe groeien in dit leven.
Iedereen een goed begin toegewenst. (elke dag en elk moment, niet alleen op oudejaars-avond)
Had er eerst een foto van mezelf met brede glimlach bij willen zetten, een kleintje.
Bescheidenheid of onzekerheid dat ik het niet doe?
Zal de 2de wel zijn want als je op die krengen drukt verschijn ik scherm vullend.
Liever niet vandaag. Hug enzo, dat wel....

De kachel is heet.

Herinneringen blijken ver te gaan, sterker nog..,bij korte flitsen herinner ik mij soms het verblijf in de baarmoeder.
Suggestie? Daar ga ik maar liever niet te diep op in, want dan blijkt het hele leven suggestie te kunnen zijn...
"Pas op hoor, de kachel is heet!" Aangezien ik erg visueel ben ingesteld, zie ik het plaatje er nog bij; klein spijkerbed voor grote zwarte kachel, strekt zijn nog roestvrije handjes uit naar kachel.
Had mijn moeder me net zo goed niet kunnen inlichten?
Want je raadt het al, toch even kort die kachel aangeraakt! Waarschijnlijk als ze niets had gezegd was ik er gelijk naakt boven op gesprongen. ( ik overdrijf graag).
Kijk, als mensen mij vragen waarom ik toch alles zo op straat gooi, dan heeft dat te maken met het bovenstaande.
Oftewel; ik deel graag en ervaar dat als zinnig. Vooral ook zinnig voor mijn eigen bewuste zijn, bewustzijn dus.
Wat een ander er mee doet, wil of kan is aan die ander. Het gevoel van uitgelachen worden heb ik reeds ver achter me gelaten.
Nu even de grote verklaring voor mezelf; dit ervaar ik als een roeping in mijn leven; delen! Wat dat betreft weet ik dat ieder mens een eigen roeping heeft. Hij die deelt is niet meer of minder dan hij die steelt.
Even iets over hij die steelt. Deze draagt minstens zo veel bij aan bewustwording als hij die deelt. Maar ja, persoonlijk vind ik kreatief bezig zijn gelukkig veel leuker!
Dus de Allerhoogste heeft me gegeven wat bij me past... Aardig hè? Althans, ik ben er wel blij mee. Wat ik wel moeilijk vind is dat mijn kreatieve geest zelfs met het kreatieve weer kreatief wil omgaan! Pffffff...
En dan word ik regelmatig op een vrij pijnlijke manier tot de orde geroepen...terug te vinden in diverse columns. Nee, ik zeg lekker niet welke!
Dit was weer eens een stukje in het kader van; weblog als dagboek, maar dan in een bepaalde vorm gegoten. Die vorm heet; met de billen bloot.
Ik sluit maar af met een relativerende; BIG SMILE@

Groen

De kleur van het hartchakra, daar waar gevoel en verstand te samen komen als de mens in balans is.
Voor mij de kleur van geestelijk vrij uit kunnen ademen, hetgeen op zich weer aards te beleven is door je in de natuur te begeven

Bezoekje aan Biënnale; Scheveningen.

Doet me gelijk denken aan kleine discussie op weblog; de slaapwandelaar, wat is kunst?
Daar doe ik niet moeilijk over.
Iets spreekt me aan of niet. Discussies vind ik meer voor musea, die soms grote sommen geld uitgeven voor een zwarte streep op een wit doek.
Sommige werken vond ik boeiend bijvoorbeeld die van Gertjan Evenhuis. Vooral vanwege het monumentale karakter. Bijzonder veel werk besteed ook aan de letters, uitgehouwen in het beeld.
Ach ja, in die zin had het beeld veel te "vertellen". En dan de waarschijnlijk noodzakelijke ondersteuning. Moeten wij mannen ook maar eens vaker bij elkaar doen op het emotionele vlak!
Er waren eigenlijk slechts 2 objecten die mij niet zo raakten; de kas van Caroline Prisse en de flessenboog van Luk van Soom.
De eerste...voor mij een bevestiging; kunst is voor mij kunst als het me iets doet, bij de 2de vond ik de metalen boog binnen de flessen boog afbreuk doen aan het concept. Waarschijnlijk was die boog technisch noodzakelijk.
Het begrip kunst..... Laat een ieder nou maar gewoon voor zichzelf bepalen wat hij of zij onder de term kunst verstaat.

Rood.

De kleur van het basis-chakra, de verbinding met het aardse en de zinnelijkheid.
In die zin ook de kleur van de hartstocht.
Vleugjes paars op de achtergrond...chakra van de spiritualiteit.
Groen, de kleur van het hart-chakra, totaal plaatje van de liefde...

Met de billen bloot...

Inclusief een sneaky breedbeeld smile!

Mijn expressionisme?

Expressionisme, opnieuw bekeken.
Nee, dit wordt geen nieuwe visie op expressionisme in het algemeen.
Aan dat soort verhandelingen waag ik mij niet in mijn Spijkerbed. Dat laat ik aan vaklui over die beroepsmatig en onderlegd interessante en verhelderende werkstukken afleveren voor het algemeen nut.
Mijn weblog is een "persoonlijk" gebeuren, welliswaar met een visie, waarbij ik vermoed dat sommige dingen ook voor anderen kunnen gelden, maar vooral geschreven vanuit een individueel beleven.
In dit stukje zal ik min of meer mijn werk analyseren.
En wel vanwege het volgende: Doordat ik voor het eerst aan de slag ben gegaan met het fotograferen van mijn werk ( leve het digi-toestel! ) werd ik er op een bizarre manier mee geconfronteerd.
Het begrip expressionisme als schilderkunst is op mijn werk wel en niet toepasbaar.
Expressionistisch als zijnde een vorm van je zo direct mogelijk uit drukken, is het wel.
Kunst is het echter niet.
Althans zo ervaar ik dat, want in feite ben ik opgevoed met het idee dat kunst aan bepaalde dingen dient te voldoen.
Al fotograferend kwam ik er achter dat mijn werk dat niet doet!
( zie verder in onderstaand bericht )

Het kind in mij verft...

Op zich vind ik het niet belangrijk dat hier verder uit te leggen, voor mezelf weet ik wat ik ermee bedoel en voor anderen; daar zijn boeken over!
Mijn werk is ontstaan uit verzet.
Niet alleen verzet tegen het moeten zijn zoals "men" wilde dat ik moest zijn, maar ook verzet tegen de
"verwachte kunstenaar".( mede vanwege m'n eigen verwachtingen! )
Dat laatste heeft alles te maken met de kundigheid die ik vanwege mijn beroep als restaurateur in huis heb.
De perfectie die ik daarbij diende na te streven heeft a.h.w. de kunstenaar in mij misvormd en gefrustreerd.
Toen ik door keiharde klappen in mijn leven mijn vak achter me heb gelaten
ben ik voorzichtig aan, begonnen met eigen werk te maken.
Maar de regels die ik in mijn kop geprint had zitten maakte dat ik boven mijn kunnen wilde werken!!
Alhoewel, het zorgde er vooral voor dat ik weigerde naar een bepaald kunnen toe te werken.
Totdat...
Al een tijdje schilderde ik met een klein groepje vrienden...en een vriendin had kleuterschool-verf in huis! Plakaatverf...
Vanuit een vreemd soort kwaadheid ben ik toen begonnen om weer als een kind te schilderen. Nou ja, kind.... de afbeeldingen logen er niet om!
Expressionitisch.....ja ja dat kun je wel zeggen! Ik gooide alles er uit, maar daardoor vervreemde ik wel op den duur van mijn technisch kunnen.
Hoe dat zit en hoe ik daar nu mee bezig ben, komt een andere keer aan bod.
Weblog als dagboek of toch........?

Dit Pad....

sluit ik af.
Komt goed uit, 12 stuks en een hekje dat niet open kan aan het eind.Tijd voor een nieuw Pad. Een geheel ander soort Pad, naar het zich laat aanzien...

Verdwijnen of...

verschijnen?

Even terug...

Vakantie verloopt iets anders dan gepland.
Beter en verrassender.
Volgende week een nieuw avontuur.