En dan zijn ze er weer.

De intense dromen.

Dan weet ik dat mijn geest hard aan het werk is om orde op zaken te stellen en dingen aan het verwerken is, waar ik in mijn bewustzijn nauwelijks weet van heb.

Duistere trappenhuizen met hier en daar een open deur, waarbij ik in het donkere halletje staarde, en wist dat daar de buurvrouw van mijn oma woonde. Sigarettenhulzen, verspreid over de vloer, nauwelijks zichtbaar.

Slepend met één van mijn schilderijen, ter grootte van een luciferdoosje en toch niet in staat het door een deuropening te brengen, waar achter mijn moeder afwachtend staat te kijken. Mijn moeder, die ik nog zojuist, achter op de brommer door een duister verlicht Amsterdam reed, en er halverwege achter kwam dat ze een paar honderd meter achter mij liep.

"Je weet toch dat ik al die oude plekken eerst moet bezoeken", vertelde ze mij toen ik haar om het waarom vroeg.

En dan de onderbroek die ik moest ophalen bij een illegaal wasserijtje in een smoezelige achterbuurt.

Op nr. 12....

Een man met hoog aanzien liet daar zijn ondergoed wassen en hij vroeg mij het voor hem op te halen. Tien euro kostte dat wasbeurtje.

Een a-sociaal stel runde die wasserij, een groezelig geblindeerd winkeltje dat van boven tot onder vol met vreemde spullen stond. Ze waren erg aardig en ik vond dat ze groot gelijk hadden om zoveel geld te rekenen voor die wasbeurt.

En natuurlijk kwam het verdwalen aan de orde in die droom en voertuigen die dienst weigerden, mijn kinderen die ineens weer een jaar of zes waren en ga zo maar door!

Bizar, maar er schijnt hard gewerkt te zijn vannacht....voel me een stuk luchtiger dan gister!