Mijn waardering.

Het mag hier gezegd worden, nee sterker het moét hier maar eens gezegd worden!
De waardering die ik voel voor de moeder van mijn zoons......
Hoe ik daar zo op kom?
Vanwege twee zaken, de eerste was het lezen van een ander weblog, waarin een vader op dichterlijke wijze verwoord hoe hij lijdt onder het lijden van zijn kind.
Dat bracht mij aan het nadenken over het vaderschap, want ook vaders kunnen gevoelens hebben die, helaas zou ik zeggen, soms alleen aan moeders worden toegezegd.
Toen kwam Rob in mijn gedachten en zijn wanhopige strijd niet de vader te kunnen zijn die hij zo graag wilde zijn.....
Rob,.........................




Mijn waardering, daar gaat het om, mijn bewondering voor de moeder van mijn zoons, hoe zij toch, de grootste moeite nam om mijn vaderschap serieus te nemen en het mij en mijn zoons te gunnen!
Want toen ik mijn huwelijk verliet was ik een wrak!
Geestelijk en lichamelijk zo goed als kapot, verslaafd aan ellendige medicijnen voor de psyche, weggespoeld met alcohol...beiden, mijn achteraf onzinnige lijden in stand houdende!!
Door alles heen heeft zij toch gezorgd dat ik mijn zoons kon blijven zien.
Ik zeg niet dat het allemaal vanzelf ging en constant vanuit begrip en liefde, nee dat niet...
Maar toch, ze deed het, dwars door haar eigen pijn, verdriet en teleurstelling heen!
Alweer 30 jaar zit er tussen, maar de waardering is oprecht.