Vanzelfsprekendheid.

Weer eens een grappig lesje geleerd:

Opletten met iets als vanzelfsprekend aan nemen!

Het voorval op zich is vrij onbeduidend, maar er zat zowiezo meer aan vast dan ik verwacht had.

Simpelweg naar het Stadskantoor om mijn rijbewijs te verlengen. Ach, tis effe vervelend, weer pasfoto's laten maken enzo (yach!)

Al twee en half jaar zonder verslaving en bijna 7 al zonder medicijnen!

Het verleden achter je laten is een goeie zaak, maar daardoor was ik "vergeten" dat dit soort bezoekjes aan instanties vroeger altijd met vervelende zaken te maken had en ik, door mijn verslaving, extra onzeker in alles was! Over de gekte die medicijn gebruik veroorzaakte bij mij heb ik het maar niet eens meer!

Aangekomen bij het gemeente huis begon ik ineens, zomaar nerveus te worden, zelfs een beetje te trillen! "Wat krijgen we nou voor onzin"...vroeg ik me ongerust af.

Het bleken opgeslagen negatieve gevoelens die ik gelukkig ineens herkende als zijnde van een "toen", dat niets meer met het heden te maken heeft.

Zo zie je maar hoe belangrijk het is om je "bewust" te zijn.

Eindelijk het komische voorval;

Bij het loket aangekomen wilde ik mijn bril pakken, ik had zojuist tijdens het wachten nog zitten lezen.

Dus eerst graai ik in mijn jaszak, daar doe ik hem wel eens tussendoor "los"in.

Geen bril, dus ik pak de brillenkoker uit mijn tas en schud.(gewoonte om te "voelen" of hij er in zit) Nee, er rammelde niks, zat er dus niet in...

Ik raakte niet in paniek maar het werd een erg grappig gesprek met de aardige balie medewerkster. Een raadsel en dat vonden we allebei.

Vanzelfsprekendheid:

Buiten gekomen bleek de bril gewoon in de koker te zitten

Hij rammelde niet want "Bril" had zich met pootjes vast in koker geklemd!

Zou "Bril"dat expres gedaan hebben om mij een lesje te leren: Neem nooit iets zomaar als vanzelfsprekend aan.

Bedankt bril!