Spijkerbed

Stil en koud.

2012-02-01T00:00:00.007+01:00

Even pauze.

2012-01-31T00:00:00.004+01:00

Doorwerken.

2012-01-30T00:04:00.015+01:00

Ik werk mij door het leven heen

Nu als twee, eerst alleen..

Er had nu een gedicht moeten ontstaan, liefst een soort spirituele poëzie vol met diepgang, humor, inzichten en geleerde levenslessen.

Was ik een dichter geweest dan had het mij zeker gelukt, maar aangezien ik dat werkelijk niet ben..geloof me, het was op weg een kinderrijmpje te worden in de trant van een Sinterklaasgedicht.

Diepgang, humor, inzichten en geleerde levenslessen?

Nee, ook dat trek ik op dit tijdstip niet meer, tis middernacht als ik dit typ.

Nou zou ik kunnen vragen;

Is er iemand bereid die twee bovenste zinnen af te maken tot een volwaardig gedicht, met alles d'r op. d'r aan en d'r in?

Soms noemen ze dat in weblogland; stokje doorgeven, ofzo.

In dit geval zou het meer wandelstok of zelfs rollator moeten heten.

Nee 'iemand', laat dat afmaken maar achterwege, van het idee al word ik zelf doodmoe.

Tja, 'Ik werk mij door het leven heen'....

Te beginnen met de maandag.

En ze noemden het; "Verlichting".

2012-01-30T00:02:00.014+01:00

Natuurlijk is het niet voor de hand liggend om via deze fotoserie te verwachten dat je 'verlicht' zult raken.

En toch...toch moet je sommige dingen niet onderschatten, er zijn er die verlicht raakten door mindere zaken!

Het ligt eraan hoe je het bekijkt...

...Van de andere kant bekeken zul je merken dat....

Trouwens, wat stel je je voor bij "Verlicht zijn"?

Verlicht raken en gehaastheid gaan niet samen.

Geloof doet vaak wonderen en soms werken dingen simpeler dan je zou vermoeden.

Zo simpel, zo bijzonder; op Zondag.

2012-01-29T00:03:00.022+01:00

.

We staan er nauwelijks nog bij stil.

De foto.

Ik zag het en

klik;

Nu zie jij het.

En dat op een gewone zondag,

jij ziet wat ik zag.

Nu zien 'wij' het.

En gewoner kan een simpele en bijzondere foto bijna toch niet zijn?

Slaapverlichting.

2012-01-28T23:13:00.000+01:00

En als ik dan wakker word.....

Mildheid.

2012-01-28T00:04:00.016+01:00

Om te beginnen, wat kan mildheid inhouden?

( Nee, ga het nou niet in een woordenboek opzoeken maar kijk even in je 'hart'.)

Stel jezelf de vraag, nadat je mildheid inhoud hebt gegeven; Ben ik mild, wil ik wel mild zijn!

Is het misschien zo dat je mildheid kunt aankweken door niet af te haken op de buitenkant die bij veel mensen te zien is, maar door dieper te kijken...kijken en luisteren met aandacht en geduld en dat in je eigen inlevingsvermogen een plek te geven...

Mildheid en vergeving, ze hebben met elkaar te maken.

Laatst hoorde ik de term 'christenplicht', iets doen vanuit die 'plicht'?

Mildheid en vergeving als plicht? Naastenliefde als 'plicht'?

Ooit was de militaire dienst een plicht....

Maar wat kan het betekenen in je leven als je vanuit mildheid leeft, ben je dan een 'watje", een sukkel die maar alles pikt?

Nee, dat is geen mildheid, dat is gemakzucht.

Mildheid kan alleen echt zijn als het helemaal doorleeft is en vanuit een kritisch, maar liefdevol standpunt bekeken is.

Of mildheid en constante gemoedstoestand zou kunnen zijn, dat weet 'ik' werkelijk niet.

Maar het streven naar mildheid lijkt mij een goede zaak, mildheid verzacht de maag en doet het hart goed.

En dan raak ik gelijk een onderwerp dat ik ooit weer eens verder uit hoop te gaan diepen;

Wat doen gemoedstoestanden met de lichamelijke gezondheid van een mens.

Kom, laat ik eerst maar weer eens verder werken aan mijn eigen mildheid.

Dichtbij...

2012-01-28T00:02:00.004+01:00

Voorlopig houd ik alles nog heel 'dichtbij', blijkbaar er nog niet aan toe om 'uit te vliegen' en verder te kijken dan waar ik mij nu bevind.

Zou dat vertaald worden in die huiduitslag die maar niet verdwijnt en waar de dermatologe ook geen raad mee weet?

Haar advies lijkt te zijn; smeer maar met van alles, slik maar wat we bedenken kunnen, misschien blijkt er achteraf iets geholpen te hebben...

( Hihihi, bovenstaande is een soort persiflage op haar adviezen hoor, alhoewel soms lijkt het daar erg op!)

En dat 'dichtbij' slaat in dit geval op de afgebeelde foto's, mijn geliefde onderwerpen;

Ochtendlicht, licht.

In slaap dankzij Spijkerbed?

2012-01-27T22:15:00.029+01:00

Slapen als een kunstroos; met medicatie.

De natuurlijke slaap, zacht en helder als een witte roos?

In slaap door Spijkerbed...

Het zou best eens kunnen, want waarschijnlijk ben je doodmoe na het bekijken van 383 "slaapberichten"...

Zelf ben ik ze ter voorbereiding weer eens gaan bekijken...het was niet te doen!

Driehonderddrieëntachtig!

Mens dat kost je een hele nacht!

Welterusten

(klik maar op het woord en je krijgt het hele slaapverwekkende gebeuren in beeld, wel nog even scrollen hoor, extra vermoeiend dus1)

De hoogste tijd!

2012-01-27T00:04:00.009+01:00

Mijn creativiteit ligt behoorlijk lam....alhoewel niet op het menselijk vlak.
Dit zou ik kunnen toelichten, maar zoals gewoonlijk...doe ik dat niet.
Tekenen, schilderen, het zit er gewoon even helemaal niet meer in!
Fotografie, het liefst van het absurde, of de daar aan grenzende soort, dat trekt mij nog wel.
En ik moet ontzettend oppassen dat ik daar niet al te lang mee wacht, want voordat je het weet is de lente weer in aantocht en ga ik in de weer met alle zoetsappige lente-foto clichés die een mens maar bedenken kan!
Elk jaar stink ik daar weer in, die ontzettende uitgekauwde onderwerpen als bloempies, vogelkens, knoppies, takkies en ander jong cliché spul. En vergeet dat zonneke niet dat weer de temperatuur omhoog drijft tot dramatisch Hollandse waarden.
Straks dus weer op m'n buik door de verse vogelpoep glijden om de eerst groene grassprietjes voor de zoveelste keer te vereeuwigen.
Maar eerst nog maar eens een nieuwe serie vreemde foto's zien te realiseren!
Vandaag moeizaam in mijn chaotische fotobestanden gegrasduind om wat retro spul op dit scherm te laten verschijnen;

M'n signatuur ontbreekt ook nog eens op dit oude spul!

Daar gaan m'n verdiensten....potver!

Opnieuw verzoenen met.

2012-01-27T00:03:00.019+01:00

Leef-tijd, de tijd dat je reeds leeft ging vaak door vele leer-ervaringen heen, alhoewel, de ene leert, de ander verstart, en soms gaat dat om en om in één persoon.

Als 'lessen' te dichtbij komen kun je tijdelijk verstarren en dat is achteraf gezien, vaak een vorm van zelfbehoud geweest.

Leeftijd doet er niet toe? De werkelijkheid is natuurlijk anders, leeftijd doet er wel degelijk toe, en laten we dan vooral kijken naar de positieve mogelijkheden die leef-tijd in zich draagt. Namelijk het opdoen van levenswijsheid, liefst gepaard gaande met een zich verruimende geest en een grotere mildheid en flexibiliteit.

Want waarin heeft groei anders zin dat in het verruimen van je denkkader?

Opnieuw verzoenen met, het klinkt bijna als een nederlaag, een capitulatie.

Maar eigenlijk is het meer een soort overwinning, namelijk het accepteren van de grenzen die je ( op dat moment) binnen jezelf tegenkomt.

Verzoening, hetgeen in kan houden; Dit is die ik nu ben en dit is wat ik nu aan kan...En nu is dat goed.

Sla je arm om je heen en geef jezelf een gemoedelijke schouderklop; 'Het is goed zo, maatje!

Ook bij dit schrijfsel had ik mij in begin voorgenomen het uitgebreid en diepgaand op dit onderwerp in te gaan. Halverwege kom ik dan tot de ontdekking dat het niet zo ingewikkeld hoeft allemaal.

Te veel van het goede werkt alleen maar verwarrend.

De droevig gestemde optimist.

2012-01-26T00:05:00.007+01:00

Gevoelens kunnen heel genuanceerd zijn, net zoals de manier waarop je in het leven staat en er soms wisselend tegen aankijkt.Vrolijkheid, droefenis, zorg en onbekommerdheid, het zijn niet altijd afgebakende terreinen, tenzij je je vrije geest gekooid hebt door dogma's en dwingende overtuigingen.

Levensovertuigingen die je 'verbieden' te voelen wat je werkelijk voelt.

Voorbeelden zijn niet te geven, want zowel de 'humanist', de vrijdenker, de boeddhist, de moslim of de christen ( slechts een aantal van de vele levensovertuigingen) kunnen er op zo een manier mee omgaan, dat hetgeen hen tot bevrijding zou kunnen leiden, tot dwangbuis wordt!

Als een aantal dingen van het Leven plots je pad kruizen op een manier die je niet eerder kende ( dan gaat het hier over onverwachte en 'onlogische' combinaties) dan kun je soms, in het meest gunstige geval van het 'ongunstige', verworden, tot een hopelijk tijdelijke, droevig gestemde optimist.

Tussendoortje...

2012-01-26T00:03:00.029+01:00

Zonnig en soft, laten we het van de zonnige kant bekijken...

Dit keer via een zonnige bos, zonnig in beeld gebracht.

Alhoewel er geen zon aan te pas kwam.

Kort stukje.

2012-01-26T00:02:00.000+01:00

Totdat je het zelf meemaakt....

Oordelen, we doen het allemaal en soms 'veroordelen' we vanuit gebrek aan inzicht en inlevingsvermogen.

Totdat je iets zelf meemaakt....

Soms moet je heel ver gaan om begrip op te kunnen brengen voor het onbegrijpelijke van de ander.

Inlevingsvermogen, niet iedereen heeft het en het is maar al te makkelijk daarin af te haken als iets te dichtbij komt en je confronteert met je eigen zwakke of 'duistere' kanten.

En toch, soms zijn er mensen die uiteindelijk zelf gaan meemaken wat ze ooit bij de ander veroordeelden en als kwaadschiks of zwakte beschouwden, en dan nog durven zeggen; 'Ja, maar bij mij ligt dat anders, ik kan er niets aan doen, mij overkomt het, bij mij was het overmacht'.

Oordelen, veroordelen, vaak doen we het uit pure angst voor datgene wij in onszelf willen ontkennen.

Dieper 'kijken' in jezelf, in de ander, het is de moeite waard, het verrijkt je leven en maakt je ( op den duur?) milder.

Een mildheid die niet alleen jezelf ten goede komt.

Of er hierna nog een kort stukje komt over wat die mildheid, in het dagelijks leven dan in zou kunnen houden?

Ik durf het je niet te beloven...

Mooi.

2012-01-26T00:00:00.000+01:00

De uitvaart van Fred's lieve moeder was 'mooi', alles verliep in harmonie.

Fred had zelf een schitterend bloemstuk gemaakt voor op 'de kist'.

(Niet afgebeeld vanwege het intieme onderwerp)

Een vorstin waardig.

Fred's broer hield een liefdevolle toespraak ter nagedachtenis, heel dapper.

Fred's lieve moeder, helaas zag ik haar daar voor de eerste keer.

Terwijl ik haar daar zo zag liggen, dacht ik met een krop in de keel;

Ik wil dat je weet dat ik veel om Fred geef...

Lezers, bedankt voor jullie meelevende reacties.

Rust.

2012-01-25T00:00:00.009+01:00

Vandaag het afscheid.

2012-01-24T00:02:00.005+01:00

Voor Fred's moeder.

2012-01-23T00:04:00.007+01:00

Verandering, omdat het 'moet'.

2012-01-22T22:15:00.012+01:00

Bed van rozen...

Veranderingen kunnen je 'overkomen', je kunt ze op gang brengen omdat je dat leuk vindt, of je kunt inzien dat ze 'moeten'.

Komende weken zullen aan veranderingen blootgesteld 'moeten' worden.

Waarom?

(En ik zie er trouwens erg tegen op...)

Mijn lichaam vertelt me dat en mijn 'geest' voelt de noodzaak.

Naast het er actief mee bezig gaan, zal er ook een gedeelte afhangen van wat 'Het' met mij van plan is.

Dat laatste klinkt misschien passief, maar toch....bepaalde veranderingen kun je niet forceren, die ontstaan gewoon, naast het actief ermee bezig zijn.

Vannacht ga ik mij maar eens 'overgeven' aan een bed van witte rozen, hetgeen voor mij inhoudt;
Ik geef mij over aan dat wat tot mij komt.
( Ach, soms lijkt het geschrevene veel ingewikkelder dan de werkelijkheid, en soms is het andersom..In dit schrijven is het; ....)
Ook zonder rozen;

Welterusten.

Beetje aanklooien.

2012-01-22T00:02:00.008+01:00

Af en toe word ik er moe van;

Zinnig bezig zijn...

Moe van aanwezig zijn, zin in het afwezige...

Maar dan toch die stem in je hoofd;

Zonde van je tijd, je bent een gezonde vent, maak je nuttig of in ieder geval;

Geniet op een actieve manier!

Denk aan je medemens...

Aanklooien en God.

Stel ik zou in "God" geloven, in die god van de bijbel, de god van de "gelovigen", stel...

Zou Hij het me vergeven of zelfs misschien opgelucht Adem halen als ik eens een tijdje ga aanklooien?

Althans...een beetje. ( En natuurlijk niet al te lang, kuch, kuch..)

Hard op Zondag?

2012-01-22T00:01:00.003+01:00

Harde foto's....

.
.
.

Ook op zaterdag...

2012-01-21T22:15:00.003+01:00

De motor draaiende houden.

2012-01-21T00:05:00.003+01:00

Volgens mij ben ik er even niet...

Januari is vaak een 'nikserige' maand.

De dingen komen niet zo op gang als je aan het eind van het jaar daarvoor in gedachten had.

Je leest het goed; ik spreek namens de massa, het 'ons' en 'wij' gevoel, ongeacht of jij, de lezer die nu dit stukje leest, dat ook hebt.

Dat nikserige januari gevoel, meestal vergezeld van nikserig weer. (Helaas blijft de echte winter uit...)

Even met de gezondheid kwakkelen kan er ook bij horen, bij mij nu in elk geval wel, al met al....het lijkt een kwestie van de motor draaiende te houden, totdat we weer met een gezonde vaart het jaar in kunnen reizen.

Ook op mijn weblog tracht ik de motor draaiende te houden, want stilstand werkt hier niet voor mij.
Vandaar dat mijn berichten op zijn minst gezegd, de laatste tijd behoorlijk oppervlakkig zijn, tegelijkertijd is dat juist voor mij een goede manier om toch nog wat leven in die motor in stand te houden..

Honderdéénenveertig berichten.

2012-01-21T00:02:00.001+01:00

Inmiddels zijn er dus al 141 berichten vergezeld van niet-foto's.

Druk wel of NIET op onderstaande link en je krijgt de hele serie in beeld.

Niet-fotografie

Niet-drukken

Wakker omschreven.

2012-01-20T22:14:00.002+01:00

Zoekend in het duister naar houvast..

Iemand daadwerkelijk kunnen steunen met meer dan woorden alleen is fijn, het geeft voldoening voor beiden...
Hoe onvoorspelbaar kan het leven zijn als je voor dingen open blijft staan?
Zomaar 'ineens' breng ik mijn tijd door met 'hem' en deel ik met 'hem', die ooit als onbekende in mijn leven verscheen.
En dan loopt het zo...
Zijn tijd ( hem/hij) brengt hij nu, in deze moeilijke periode, het liefst met mij door.
Voor hem voelt dat veilig en beschermd, mooi dat ik dat kan bieden, denk ik dan!
Dinsdag a.s. wordt zijn lieve moeder begraven, die ik helaas nooit heb kunnen ontmoeten, haar toestand was namelijk al te slecht..
Daarna kunnen we zien welke vorm onze vriendschap zal gaan aannemen.
Samen slapen blijkt in ieder geval geen probleem te zijn, erger nog...
Het is eigenlijk verdomde gezellig met hem!

Had ik nooit van mezelf gedacht want...van iemand dichtbij krijg ik het al snel benauwd!
( Oeps, wat een intieme onthulling!)

Dit was een wakker geschreven slaapbericht;

Welterusten voor alle niet te dichtbije mensen!

Op zijn gat.

2012-01-20T00:00:00.010+01:00

Zo is de uitdrukking;

Mijn weblog ligt even op zijn gat.

Ik af en toe ook...

Dus voorlopig houd ik het;
Klein

Met sommige;

2012-01-19T22:16:00.003+01:00

Met sommige weblogteksten ben ik blij.

Met sommige weblogfoto's ben ik tevreden.

Met sommige ben ik verwonderd over mijn eigen 'geest'.

Met sommige voel ik mij gemotiveerd verder te gaan met bloggen.

Met sommige...maar ach, wat maakt het uit, ik ben in grote lijnen een gelukkig mens.

Weet je, ik maak er een welterusten bericht van;

Slaap lekker

( Terwijl ik wakker lig van de huidirritatie!)

Smile.

Even uit bed en oranje.

2012-01-19T16:12:00.000+01:00

Oranje, het chakra van geborgenheid...een basis van bestaan.

In bed liggen is ook niet alles, maar 'rust' blijk ik nodig te hebben...

En dat terwijl ik gewend was, pas rust te zoeken als het eigenlijk al te laat was.

Zo vergaat het velen, vermoed ik zo, want aan bepaalde signalen van het lichaam geven we vaak te laat gehoor.

Jagen, jachten en vooral flink willen zijn..

Tja, zo nu en dan zwicht ik daar ook weer voor, want ziek mag je pas zijn als iedereen dat aan je ziet!

En laat ik eerlijk zijn, zo ziek ben ik nou ook weer niet.

Oranje, ik ga ervoor.

Ziek......( In bed?)

2012-01-19T11:50:00.003+01:00

Geen idee wat er allemaal gaande is hier, maar de kwaal wil maar niet minder worden.

De jeuk is veranderd in een vervelend geprik van top tot teen. Letterlijk.

Suggestie of niet, ik voel me er toch een tikje beroerd bij...nogmaals dat kan suggestie zijn vanwege het feit dat ik van alles in mijn hoofd haal...

Rust en 'meditatie' ( de meditatie vorm waarbij je geest en lichaam tot één laat versmelten en daar die rust in vindt ) zijn op dit moment de enige dingen waar ik vertrouwen in heb.

Dus geef ik mij daar maar aan over.

Maar of dat steeds in bed zal zijn.....?

.....

Dat wat nergens over gaat.

2012-01-18T15:10:00.017+01:00

Dit is absoluut geen niet-foto, hij heeft dan ook totaal niets met het onderstaande niet-schrijfsel te maken.

Zou het helpen mij eens een tijd te gaan richten op dat wat nergens over gaat?
Niet over de wereld, niet over lichaam of geest en zelfs niet over jou en mij, maar vooral niet over mij.
Er valt trouwens steeds minder te schrijven over mij, door mij of via mij.
Ik ben 'MIJ' een beetje kwijt geraakt, let wel; een beetje!
( Overigens dit is een semi- cynisch niet-schrijfsel, althans een poging daartoe.)
Jezelf zogenaamd kwijt zijn duidt eigenlijk op een dwangmatige behoefte aan overzicht en controle over alles wat het leven inhoudt.
Het tegenovergestelde daarvan zou dus min of meer kunnen zijn; Je overgeven aan dat wat nergens over gaat.
Maar dan zijn er de signalen van het lichaam ( Het mijne heeft nog steeds allerlei verontrustende onduidelijke symptomen en wacht op de afspraak met een ook niet wetende specialist!)
Je kan hier al uit opmaken dat ik mijn vertrouwen helemaal richt op de "ook-niet-wetende-specialist.....( grapje*)
De draad ( wederom) kwijt tijdens dit schrijven, merk ik toch dat ik ergens in lijk te gaan slagen, namelijk een heel acceptabel niet-schrijfsel.
Tegelijkertijd hang ik hierdoor iets aan de grote klok over hetzelf die ik ben, dat menig mens liever verstopt voor 'de buitenwereld', de buitenwereld van de schone schijn, soms verpakt in pogingen die lijken op 'eerlijkheid en openheid'. Lang leve het niet schrijfsel, het voordeel van niet-schrijfsels is dat het de schrijver waarschijnlijk aan het eind van het geschrevene geen enkele voldoening geeft.
Daarentegen geeft het misschien juist wel weer de niet-voldoening die bij een niet-schrijfsel past.

En zo heb ik waarschijnlijk toch weer iets verwoord dat ik eigenlijk liever voor mijzelf had gehouden...

Verwerken en missen.

2012-01-18T00:02:00.004+01:00

Een ouder overlijd...en alles veranderd.

Beide ouders overleden en er is een blijvende leegte in je leven.

Althans zo werkt dat bij mij.

Bijna 5 jaar is het nu dat mijn moeder er ook niet meer is, mijn vader was al 14 jaar daarvoor 'heen' gegaan.

Met mijn vader heb ik alles uit kunnen praten tijdens de laatste jaren van zijn leven en dat was goed.

Zijn overlijden was heftig en dramatisch, door een alcohol verslaving overlijden is hel!

Neemt niet weg dat ook mijn vader zijn halve leven lang tegen die verslaving heeft gevochten, en door mijn eigen latere strijd daarin heb ik hem intens leren begrijpen en totaal kunnen vergeven.

Mijn weg bleek er één te mogen zijn van verlossing tijdens mijn leven... vandaar dat ik mijn vader nu diep begrijp en zijn pijn ontzettend kan invoelen.

Het overlijden van mijn moeder is een heel ander verhaal, zij was al sinds haar 19e zwaar diabetes patiënt, de insuline was nog amper op de markt, ze had geluk!

Ze was een zeer sterke en eigenzinnige vrouw die met haar diabetes ongelooflijk eigenwijs en tegendraads omging. Niet altijd makkelijk om aan te zien voor mijn vader en voor ons..

Toch heeft ze de leeftijd van 84 mogen bereiken, helaas wel de laatste 2 jaar met een naar ziekbed.

Het laatste stukje lijden van mijn moeder heeft mij bijna m'n eigen leven gekost.

Een paar maanden na haar overlijden ben ik zelf in het ziekenhuis terecht gekomen met nauwelijks uitzicht op overleven..

En nu...nu mis ik nog steeds dat ik haar niet even kan bellen, haar kinderen waren haar heilig, ze had eindeloos geduld en begrip voor ons alle drie.

Haar even kunnen bellen, juist als vrienden zelfs niet meer kunnen voldoen aan je behoefte aan begrip en acceptatie.

Tja, een blijvend gemis.

2012-01-17T08:37:00.002+01:00

Vannacht, rond half 4 is vriend Fred's moeder overleden.

Zij leed al jaren aan de ziekte van Alzheimer.

Ondanks het verdriet, is het bij deze vreselijke ziekte een verlossing dat ze heen mocht gaan en haar verder lijden werd bespaard.

En zo ervaren Fred en zijn broer dat dan ook.

Fred's moeder werd 78 jaar.

...

Er omheen kletsen...

2012-01-17T00:03:00.021+01:00

Moeilijke onderwerpen aan snijden kan lastig zijn...

Eerlijkheid staat voorop, maar wat is eerlijkheid en wat heeft die eerlijkheid tot doel?

Zelfs onderwerpen die terloops zo makkelijk lijken, tijdens periodes dat ze niet aan de orde zijn, kunnen ineens moeilijk blijken als ze actueel worden.

Ongenuanceerd eerlijk zijn, of eigenlijk, eerlijkheid gestoeld op enkel eigen belang, dat kan brokken geven.

Waarheid, eerlijkheid...begrippen die flexibeler zijn dan je op het eerste gezicht zou kunnen denken.

Ik kwam tot dit beknopte schrijfsel, zonder kop of staart, doordat ik nog snel wat nieuwe nietserige foto's had geschoten en bedacht de kop van dit stukje;

"Er omheen kletsen", er omheen betrof dus eigenlijk; om de foto's heen..

Ik heb mijn kruit hierboven nu reeds verschoten en typ er niet langer omheen;

De foto's;

En ik weet heus wel dat de exclusiviteit van dit soort foto's een beetje verloren gaat door er een groot aantal tegelijk neer te zetten...Bescheiden als ik ben kies ik daar dus bewust voor!

Nou geef ik toe dat bij dit soort fotografie bescheidenheid een absolute vereiste is...Stel je voor!

Niet-fotografie is zeer controversioneel en roept zo nu en dan ( helaas) totaal GEEN vragen op.

Tenzij ik er gewaagde teksten bij zou gaan zetten en daar heb ik nu geen inspiratie voor..

En het publiek heb ik er ook niet voor...( hihihi)

Regelmaat.

2012-01-16T00:03:00.007+01:00

Ooit heb ik mij daar vreselijke tegen verzet, het past niet zo bij bipo's en adéhadéers, leuke etiketten trouwens.

Mijn etiketten gebruik is nog zo af en toe als ik een bepaald stuk verleden en de daaruit ontstane lessen tracht te omschrijven.

Regelmaat, tegenwoordig kijk ik daar toch iets anders tegen aan en heb 'geleerd' dat een bepaalde vorm van regelmaat goed voor mij is.

Misschien ben ik juist daardoor mijn bps en aanverwant artikel wel beter onder controle gaan krijgen.

Maar ja, het was niet voor niets zoals het was, het diende ergens toe.

Het diende voor hetgeen ik blijkbaar nodig had in dit leven.

De regelmaat ben ik even behoorlijk kwijt geraakt, de afgelopen periode en dat had/heeft niet alleen gevolgen gehad voor de geest, maar ook duidelijk voor 'het' lichaam!

Vanzelf weer in een regelmaat raken, helaas dat werkte niet.

Forceren werkt al helemaal niet bij mij, dus dan maar stevige pogingen gaan doen om de boel 'bij te gaan sturen'...

Met een enigszins cynische glimlach heb ik een lijstje met weekopdrachten samen gesteld.

Is dat cynische lachje wel de juiste aanvangshouding? ( gnagnagna..lachje)

Nachtrust ingeleid door;

2012-01-15T22:15:00.003+01:00

Zondag.

2012-01-15T00:00:00.001+01:00

Lichaam, maar dan verstopt.

2012-01-14T00:03:00.019+01:00

Uit de kast, in de kast, achterwaarts, richting 'verstopt bericht'!

Al te persoonlijke verhalen trachten te vertalen in toegankelijke voor 'iedereen'.
Natuurlijk ben ik dat niet verplicht, maar het is gewoon een kwestie van keuze, namelijk dat ik op die manier met mijn weblog om wil gaan.
Trouwens aan het echte dagboek schrijven doe ik allang niet meer, ik werk de dingen veel liever gewoon in real life uit. Hetgeen soms best een klus is, vooral wat betreft hetgeen er zich in "het denken" afspeelt.
Ik zie het als; je gedachten schoonmaken, een plek geven, opruimen, maar ook 'schoon' houden door geen dingen te laten 'woekeren' in die hersenpan!

De titel van dit stukje slaat niet zozeer op dat lichaam zelf, fysiek ben ik namelijk niet verstopt, maar slaat op het gebruik maken van de mogelijkheid het buiten direct zicht te publiceren.
Zoals de zaken er nu in mijn leven voorstaan bevalt mij dat wel!
Oké, ik duik nu even onder.....

Schrijven over hoe ik tegen geest en lichaam aankijk vind ik een zeer persoonlijk iets.
Ben ik helemaal gezond tijdens dat schrijven, dan lukt het mij best wel om het in rake en duidelijke taal te doen, zonder bedisselend en betweterig over te komen, want aan dat laatste heb ik zelf ook niets, zo doen naar anderen, verstard ook je eigen flexibiliteit.
Luisteren naar je lichaam, daar gaat dit stukje over, hoe doe je dat en....kunnen 'we' dat nog wel?
Vertrouwen wij ons lichaam of horen we toch liever van anderen wat goed voor ons is?
Werkt dat 'zelfvertrouwen' op eigen inzicht namelijk niet, dan kun je tenminste nog boos of geïrriteerd naar de ander worden.
Even een stukje 'spirituele theorie' dan maar?
Problemen met de huid zijn een signaal dat er teveel binnenkomt bij een mens. De huid is namelijk de eerste beveiligings en beschermingsgrens. Huid reageert op stress en op verkeerd omgaan met 'jezelf'.
(Spirituele benadering dan...)
Zegt mijn huid dan eigenlijk op dit moment; het is mij allemaal teveel, ik wil rust?
Maakt mijn huid mij nu 'expres' onaantrekkelijk zodat ik min of meer gedwongen word mij buiten de 'mensheid' te plaatsen? Immers, het; gut wat heb jij nou?? is geen pretje om aan te horen.
Laat staan de adviezen die je om de oren geslagen krijgt ( overigens met liefde en goedbedoeld hoor ( van de meesten)..)
Weet je, het is best ook 'leuk' om anders naar ziek zijn te kijken, anders dan alleen bacterie of virusgewijs. Anders dan vitamine of ongezonde gewoonten-gewijs.
Wat mezelf betreft ga ik daar creatief mee om, want niets is nou eenmaal zalig makend en zoals ik al vaker schreef;
Alles heeft met alles te maken.
Menthol-gel en Aerius, orodispergeerbare tabletten, daar houd ik mij nu maar eens even aan.
En niet te vergeten; mijn leven wat overzichtelijker trachten te houden met wat extra slaap.
Dermatoloog biedt mij een audiëntie op 23 januari...Ik oefen mij vast in wat reguliere onderdanigheid!
;-)

Raar gedoe.

2012-01-14T00:01:00.007+01:00

Maar dat doe ik wel meer op mijn weblog,

tog?

(klik)

Dingen die jij niet begrijpt.

2012-01-13T00:03:00.018+01:00

Panoramafoto gemaakt door zoon Wouter, Japanse tuin, Amstelpark.
(klik) Japanse tuinen.

Er gaan vaak dingen in mij om die 'jij' niet zult begrijpen.

Hoe ik dat weet?

Zodra ik ze tracht te uiten is er reeds bij aanvang een misverstand.

Dingen die jij niet begrijpt.

Het zijn dingen van mijn manier van denken, mijn persoonlijke manier van Zijn.

En dan kijk je mij aan en denkt, net als ik;

Er zijn dingen die jij niet begrijpt...

Dingen die niet verwoord kunnen worden en alleen maar tot misverstanden zullen leiden.

Zwijgend samen glimlachen, zwijgend samen even van binnen huilen.

En zo worden dingen die we niet begrijpen tot Stilte.

Een stilte die alles verwoord wat we van elkaar niet begrijpen en waarin we 'onmachtig' zijn ze te uiten.

Als in een gewoon leven. ( Teruggeplaatst.)

2012-01-13T00:02:00.003+01:00

Als je ziek bent, ben je ziek en dat is het.Je hoopt beter te worden.

Opstaan en je plichten van de dag gaan doen, moe thuis en eten.

Ouder worden en hopen op een gezonde oude dag om te kunnen genieten van dingen waar je eerder nooit aan toe kwam.

Gaat het goed met de kinderen en je hoorde dat de zwager van die oude buurvrouw gister plots is overleden.

Dat was toch die man met de herdershond ?

De post was laat vandaag en je bed is ook weer eens verschoond.

Je zit voor het raam en staart naar buiten...

Als in een gewoon leven.

Teruggeplaatst.

2012-01-13T00:01:00.001+01:00

Als in een ander leven.

Je hebt ervoor gezorgd anders op te staan, anders wakker te worden.

Leven stroomt door je heen en zorgen zijn niet meer dan wat ze zijn...

De spullen die je opvallen rangschik je in een compositie die je beter bevalt.

Vandaag valt alleen het goede nieuws je op.

Als in een ander leven..

Een nieuw leven.

Een leven in licht.

Te 'niet' om zo maar af te beelden.

2012-01-13T00:00:00.017+01:00

Niet-fotografie, je moet daar zorgvuldig mee omspringen, zeker als het je eigen 'geesteskindje' is!
Het zou jammer zijn als ik mijn niet-fotografie te niet zou doen door zomaar klakkeloos alles af te beelden wat ik persoonlijk in die categorie plaats.
Uiteindelijk wil ik niet ongevraagd mensen daarmee lastig vallen. Ik denk graag mee met de gemiddelde bezoeker. (Humoristisch bedoeld)
Vandaar dat ik de verstop code heb toegepast in dit bericht, want wil je de foto's zien dan zul je er iets voor moeten doen.
Mocht je erg teleurgesteld zijn nà het aanschouwen, laat mij dat dan vooral NIET weten!
Bij voorbaat mijn redelijk hartelijke dank.

( Ik weet heus wel dat je nu teleurgesteld bent hoor...maar mondje dicht!!!


Hoe niet-serig kan een foto zijn?

Lichaam.

2012-01-12T09:58:00.001+01:00

Als het lichaam aandacht vraagt en de signalen onduidelijk zijn om wat voor aandacht het gaat, wat dan?
Lichaam en geest zijn één....en toch kunnen er dingen gaande zijn waarbij je genoodzaakt wordt die samenhang weer eens opnieuw 'onder de loep' te gaan nemen.
In hoeverre zegt 'ziek worden' iets over de manier van hoe je in het leven staat en hoe je met je lichaam en geest omgaat?
Het is maar al te makkelijk allerlei nobele, spirituele en holistische overtuigingen te hebben als je niks mankeert.
Mankeer je wel ineens iets dan word je genoodzaakt weer eens pas op de plaats te doen, tenzij je zo rotsvast gelooft in de reguliere geneeskunde dat je gelijk je hele hebben en houden, inclusief je eigen verantwoordelijkheid omtrent lichaam en geest, in de handen legt van doktoren, afgestudeerden op 'Het lichaam'.
Natuurlijk niet het jouwe, dat spreekt voor zich! Uniek en exclusief als elk lichaam is ( inclusief geest) is het ook bijna vanzelfsprekend dat alleen de kennis van het lichaam niet zaligmakend is.
Misschien soms integendeel, want door alles vooral lichamelijk te duiden kun je voorbij gaan aan dingen die vanuit een veel groter geheel zijn ontstaan.
Ingewikkeld en veel te veel werk...dus grijpen we naar 'symptoom' bestrijders en onderdrukkers.
Wat je niet ziet is er niet meer, maken we onszelf dan wijs! En wat je niet meer 'voelt' zal dus wel genezen zijn.

De samenhang tussen lichaam en geest...ik ben weer eens genoodzaakt mij daar opnieuw in te verdiepen.
Ja, genoodzaakt, want ècht voor mijn plezier doe ik dat niet. Ik doe dat het liefst...ALS IK NIKS MANKEER!
Lekker afstandelijk wauwelen over hoe dingen in elkaar zitten, zelf blakend van gezondheid.
Jeuk, van top tot teen, daardoor slecht slapend en mij overdag niet volledig kunnen concentreren op de dingen die gedaan wensen te worden. De leuke en de minder leuke.

O ja, de dokter weet ook niet echt raad en bij de dermatoloog sta ik op de wachtlijst...( internet verzekerd mij nu al dat er aan deze vorm van jeuk niet echt iets te doen is en dat de oorzaak van veel soorten jeuk niet gevonden kan worden)
Zou het dan toch gewoon mijn 'geest' zijn die jeukt en zich uit onmacht kenbaar maakt via mijn lichaam?
Misschien dat de drogist 'geestkrabbertjes' verkoopt, altijd handig om naast je bed te hebben liggen.
( Niet halfslapend gebruiken om aan de kont te krabben hoor, dat schijnt daarna tijdens het geestkrabben schadelijke gevolgen voor de geest te kunnen hebben!)
Tistog wat!

Meer dan gastvrijheid.

2012-01-12T00:03:00.024+01:00

Grappig om te ervaren dat als je elkaar ontmoet vanwege het webloggen, dat er dan aan 'gastvrijheid' een extraatje vastzit.

Een versnelde openheid naar elkaar toe.

En dat maakt de gastvrijheid dan heel bijzonder!

Bedankt Gerda, bedankt Marjolijn!

Ben gek op kaasjes, dus ik zat goed!

Foto boven gemaakt door Gerda


Marjolijn zwaait liever even naar iedereen vanuit haar vrolijke auto!

Niet-nadenken. ( Teruggeplaatst.

2012-01-12T00:00:00.002+01:00

Gewoon wat mijmerend, hangend, zittend in mijn atelier...niet echt 'denkend' dus, zag ik ze ineens weer, de niet-foto's! Want zo werkt niet-fotografie, je ziet iets, denk niet na, zoekt niet naar compositie ofzo, maar legt het gewoon spontaan ( niet-denkend) vast.

Niet-foto.

Niet nadenken en gewoon handelen, impulsief of vanuit intuïtie...nee, makkelijk vind ik dat nog steeds niet en als ik me eraan weet over te geven, voelt het soms niet zo goed. Daarentegen kan het ook enorm veel rust geven...

De kunst van het niet nadenken ligt volgens mij vooral in het je beperken tot ( je richten) op het moment waarin je je bevindt en vandaar uit reageren, zonder meteen het verleden of een denkbeeldige toekomst mee te laten spelen.

In zijn puurste vorm voelt dat goed en werkt het ook daadwerkelijk.

Maar hoe snel afgeleid is ons denken!

Niet-foto..of toch misschien niet?

Niet-denkend heb ik niet-foto's gemaakt, maar ik kan niet ontkennen dat ik over dit stukje toch wèl heb nagedacht.

Aan nadenken zitten gelukkig ook veel goede kanten...

Denk daar maar eens over na!

De kunst van het niet-fotograferen als fotografie.

Stil in Doel.

2012-01-11T00:01:00.003+01:00

Je zou er stil van worden.

Gelukkig is het Stilte-dag.

Beetje stil.

2012-01-11T00:00:00.005+01:00

Foto's gemaakt in Doel, België...spookstadje nabij kerncentrale.

Soms voel ik me ineens een beetje stil.
Deze week nog, ik kwam teruggelopen van het station alhier naar mijn huis en het was in de vroege avond na een heel leuk dagje bij een blogster in België...Samen met een andere blogster was ik er heen geweest.
Normaal zou ik hen beiden enthousiast benoemen en wellicht ga ik dat in een volgend bericht ook doen.

Het was reeds donker toen ik van station naar huis liep en halverwege de wandeling overviel mij een bizar gevoel, een gevoel dat je totaal niet verwacht na zo'n leuke en ook bijzondere dag.
Ineens vroeg ik mij af; 'Wat doe ik hier eigenlijk nog?'
Een soort 'totaal' gevoel dat niet met depressie of negativiteit te maken had, maar met het oergevoel van 'alleen' zijn. Het niet-zielige soort alleen gevoel.
Gewoon het bewustzijn van mens in eigen omhulsel. Ik kan me zo voor stellen dat een lezer niet bepaald vrolijk gaat worden van dit stukje...
Goed nieuws; dat hoeft ook niet!
Mijn gevoel had te maken met het bewustzijn van mijn tijdelijke aanwezigheid op dit schouwtoneel dat 'leven' heet en ik dacht weer gelijk aan mijn beste vriend Rob die een tijd geleden besloot uit dit leven te stappen...
Wat kunnen er toch vreemde dingen ontstaan, zo plotseling in ons brein!
Zoiets te gaan voelen, te gaan denken na een leuke dag...Ik had het gevoel niets meer te hoeven, niets meer te willen met dit leven. Alsof ik klaar was en leeg.
Getverderrie, waar komt zoiets vandaan!
Het gevoel is een beetje blijven hangen, dat gevoel van gelatenheid...ongetwijfeld gaat het weer voorbij want er is op dit moment totaal niks in mijn leven dat dit gevoel rechtvaardigd!

Een heel ander soort stukje uit mijn hand, hier op Spijkerbed.

Toch had ik de behoefte ook deze gevoelens eens te uiten, want vaak durven 'we' dat niet uit angst elkaar te belasten.

Ach, het is maar een moment opname.

De foto's èn het gevoel.

Overtuigd geloven. ( Teruggeplaatst bericht.)

2012-01-11T00:00:00.003+01:00

Een contradictie zo op het eerste gezicht en in feite is dat het ook.

De contradictie wordt eigenlijk opgeroepen door ongeduld, zo lijkt het op dit moment.

Overtuigd geloven in de eenheid/samenwerking van lichaam en geest, je lichaam is wat je bent omdat het niet los staat van je geest. Geest is de verlichamelijking die ervaren heet, ook dat kun je stellen of om het nog ingewikkelder te maken; Het lichaam is het instrument om de geest te ervaren.

En over 'ervaren' gaat dit stukje...

(Doe ik de ik vorm dan maar, of voelt een lezer zich meer in het verhaal als de jij vorm wordt gebruikt? Welke lezer? Zal ik dan maaar gewoon even mijn eigen lezer zijn?)

Lichamelijk vertaalt de verandering in het leven zich in een aandoening, in dit geval een jeukende uitslag over het gehele lichaam. Er wordt aanpassing gevraagd, aanpassing van lichaam én geest... De geest is te druk met het 'nieuwe' dus trekt het lichaam even aan de bel.

Heeft de eenheid van lichaam en geest (ik dus) nog wel oog voor dat geheel?

Neem ik de tijd om het proces van genezing en gewenning op 'natuurlijke' weg zich te laten voltrekken?

En daar heb je gelijk dan mijn 'overtuiging' dat het zo in elkaar zit, ik 'geloof' dat.

Geloven blijft echter altijd een vaag gebeuren en voor 'overtuigingen' dien je de tijd en de aandacht te nemen...Overtuigingen, die toch mild en niet dogmatisch zijn ( kan dat bij overtuigingen?) dien je ruimte te geven.

Het hervinden van mijn balans, daar gaat het om, balans die past bij mijn nieuwe situatie.

Water bij de wijn, dat heb ik gedaan, en ben naar mijn huisarts geweest voor wie bovenstaande toch maar zweverige taal zal zijn, en ben huiswaarts gekeerd met zalf en antibioticum.

En toch blijf ik een 'overtuigd gelover' in de kracht van het zelf helend vermogen van lichaam en geest.

Tja, als ik me daar de tijd eens niet voor gun, zijn dit de gevolgen;

Water bij de wijn.

Het "moet" kunnen voor een keer. ( Iets moet kunnen, wat een vreemde uitdrukking is dat toch!)

Doosje en römertopf.

2012-01-10T00:05:00.006+01:00

Deze iets onscherpe foto vond ik het best 'hun' sfeer weergeven.

Hoort daar een verhaal bij, zou je kunnen denken.
Nee..of eigenlijk ja, maar het is een onsamenhangend verhaal en nog uitermate onbelangrijk ook!
Er is begin noch eind aan, dus hoe vertel je zo een soort verhaal?
Nou ben ik niet onhandig in dat soort dingen, want het uitkramen van relevante onzin gaat mij niet al te slecht af.
Je leest het goed; relevante onzin. Ik geloof namelijk niet zo in irrelevante onzin, in onzin zit vaak meer zinnigs dan in menig ander 'zwaar' verhaal. Het heeft te maken met creatief lezen en creatief schrijven.
Het doosje en de römertopf, daar gaat dit stukje over.

Doosje

RÖMERTOPF
Niet dat ik ze specifiek zal gaan benoemen hoor, noch dat ik verder inhoudelijk op 'ze' inga, maar dat neemt niet weg dat dit stukje over 'hen' gaat.
Het leek me aardig dit stukje te voorzien van de nodige afbeeldingen, want voor je het weet heeft niemand uit de tekst kunnen opmaken waar dit over gaat.
Soms zijn afbeeldingen werkelijk noodzakelijk!

Naar de dokter. ( Teruggeplaatst bericht.)

2012-01-10T00:00:00.001+01:00

Er is altijd wel ergens een lichtpuntje..

Wordt dit een kritisch stukje over de reguliere geneeskunde?

Laat ik vooral trachten om het bij mezelf te houden en zo positief mogelijk, want aan mopperen en zeuren beleeft alleen de negativiteit profijt.

Een drukke periode van verbouwen en opknappen, m'n hele leefritme stond op z'n kop, slaapritme, eetgewoontes, energie huishouding noem maar op. Heerlijk, zo'n verandering, maar ook prettige dingen kunnen een vorm van 'stress' geven.

De jeuk begon onschuldig op mijn armen, rode bultjes van het krabben en daardoor nòg meer rode bultjes

Maar mijn positieve instelling en mijn ( ontstane) geloof in het zelfgenezende vermogen van het lichaam weerhielden mij m'n ( reguliere) huisarts te raadplegen...

Hatsjekiedee, de boel verergerde en verspreidde zich als een boetekleed over m'n hele lichaam!

En toen schoot ik te kort aangaande mijn eigen overtuigingen van omgaan met je lichaam, je gezondheid.

Ik veranderde mijn leefpatroon NIET!

Dan toch maar even naar m'n ( aardige) huisarts om eens te vragen hoe en wat en wat er mogelijk de oorzaak van was, enz.

Hij "vermoedde" een bacteriële infectie.

Geweldig dat hij dat 'vermoedde', dus ging ik vragen stellen over waar en hoe je zoiets dan kunt oplopen en wat je er zelf aan kunt doen.

Zijn antwoord was, na het bekijken van mijn wonderlijke verschijnselen dat er sprake was van ontstoken haarzakjes. Goddank blijken mijn baardhaarzakjes daar ongevoelig voor te zijn anders....( Yach, ik moet er niet aan denken!)

De oorzaak kon in van alles liggen en een bacterie loop je zo op. Stof, omstandigheden, kortom mijn verbouwing leek een aardig alibi.

Vragen zoals; kan het zichzelf genezen als ik rustiger aandoe en....

Ach, het heeft niet zo veel zin om met dit soort vragen bij een reguliere huisarts te komen.

Ik kwam thuis met een anti-bioticum kuur en 3 tubes "dodelijke" huidzalf. De gebruiksaanwijzingen lees ik zorgvuldig en vrolijk constateerde ik, dat alles waar je de medicijnen tegen *( voor) gebruikt, ook de kwaal kunnen verergen. Dodelijke afloop gegarandeerd. Ooit......

Waarom ik dan niet een andere huisarts, niet reguliere neem?

O.a. omdat deze huisarts een betrokken mens is die hart voor zijn patiënten heeft en omdat ik ten alle tijden toch, naast artsen-bezoek, de verantwoordelijkheid voor eigen gezondheid ervaar.

De kuur maak ik natuurlijk af en de zalf gebruik ik zo matig mogelijk, en dan nu het ondersteund wordt via wat medicijnen, ga ik dan toch ook maar mijn leefritme herstellen.

Mijn verloren gegane berichten uit de 'kerstperiode' heb ik terug kunnen vinden via google reader.

Het was een ontdekking van Renaat, lezer en blogbezitter van het Groene gezicht. Nog mijn dank.

Zo nu en dan plaats ik er een terug in de 'witte' lay-out.

Het is niet wat er staat!

2012-01-09T12:07:00.003+01:00

Onderstaand bericht; 'Dit is niet meer', heb ik ergens in de afgelopen nacht getypt, het was een gedachte van dàt moment.
Noem het gerust een 'relativerende' gedachte en ik ga nu mijn eigen gedachte, die inmiddels niet meer is ( Dit is niet meer), van commentaar voorzien.
Heb ik niks beters te doen dan nu. Ja, dat heb ik absoluut wel, maar ik gebruik dit schrijfsel om hetgeen ik Nu te doen heb uit te stellen tot...straks. Alhoewel 'straks' nooit zal komen, want zodra het straks is, zal ik het opnieuw Nu noemen.
Mijn commentaar op onderstaand stukje begint met een vraag;
Wat was de bedoeling van het stukje, of liever gezegd, vanuit welke gedachte ontstond dat stukje?
Het ontstond vanuit het bewust zijn van het feit dat b.v. een foto op een vastgelegd moment 'lijkt'.
Maar er is niks vast aan dat moment, want inmiddels zijn alle onderdelen van dat moment allang een ander leven gaan leiden!
( Af en toe moet ik spieken wat er nou eigenlijk in onderstaand stukje geschreven staat....)
Aha, ik weet het alweer, op dit moment ( figuurlijk gesproken) word ik geconfronteerd met verdriet, weliswaar niet mijn eigen verdriet, maar wel heel dichtbij.
Ik dacht terug aan mijn eigen 'verdrieten', het waren/zijn er best veel, en ik besefte dat ik daar anders mee om heb leren gaan, want nooit leef ik mij meer bewust in hoe dat verdriet er van binnen uitzag. Ik kan mij nog volgen, jij mij ook?
Vaak zie ik hoe een mens zichzelf overstuur kan maken door zich in te gaan graven in oud verdriet, oude pijn.
Tegenwoordig ( het plots binnenkomen van oud verdriet of pijn, heb je vaak niet in de hand) als ik oud zeer voel, dan ben ik mij bewust dat ik er niets meer mee kan. Gek genoeg heb ik dat moeten oefenen, want het lijkt een mens ingebakken om op oud zeer te gaan herkauwen!
Het is niet hetzelfde als ontkennen van wat er ooit was, nee integendeel, het is juist een vorm van 'zien', toelaten en weer loslaten. Het daar laten waar het hoort.
Loslaten, het klinkt zo makkelijk, alsof je je hand open doet waardoor er iets uitvalt. Ploink..en het is weg!
Nee, loslaten van gedachten, van patronen die je geluk in de weg staan, is een beweging die in gang gezet moet worden om dan in alle rust en vrijheid zijn werk te kunnen doen.

En nu ga ik onderstaand stukje zelf even herlezen, ben erg benieuwd of beide stukjes iets met elkaar te maken hebben....Soms ben ik een eigenaardige man die alleen zijn eigen logica begrijpt, begrijp je?

( Voor alle zekerheid schaar ik dit stukje onder het label; niet-schrijfsel.)

Dit is niet meer.

2012-01-09T02:55:00.001+01:00

Kijk eens naar deze gewone foto en besef;
Dit wat je hier ziet is niet meer.
Het is er niet meer zoals je het hier ziet.
En kijk eens op die manier naar het leven, naar je zorgen, je verdriet en je pijn.
Maar ook naar al je vreugdes en verlangens en naar al je gelukkige momenten...

En wordt vrolijk van dit gevoel, maak er een 'vrij' gevoel van!

Geen maandagbericht.

2012-01-09T00:03:00.007+01:00

Nog steeds niet in een ritme waar ik me echt relaxed bij voel.
En daardoor ook niet zo gemotiveerd tot 'handelen'.

Blogger tussen 'blogs'

Het nemen voor wat het is...ja, dat zou kunnen, maar toch is er daar af en toe de gemoedsrust niet voor.
Mensen vergelijken met computers, ik hou daar niet zo van.
In dit geval maak ik een uitzondering, want volgens mij moet ik 'gedefragmenteerd' worden.
Alhoewel ik nog steeds veel computertermen door elkaar haal, het zou best eens anders kunnen heten!
Formateren is volgens mij je hele harde schijf leeg halen en opnieuw inrichten...en dat lijkt mij in het geval van 'mens-zijn' niet aan te raden!
Net toch maar even via internet uitgezocht; defragmenteren is de juiste term.
Handig hoor, internet, Hahahaha!

Ik geef het van harte toe; Dit is toch geen zinnig bericht!
Blogbericht, logje, enz. Ach, 'er is weer geblogd door mij', je moet af en toe even doorbijten om een verslaving in stand te houden, toch?

;-)

Alles. ( Teruggeplaatst.)

2012-01-09T00:00:00.003+01:00

De verwondering van het gelezen woord...Pietje Bel en Dik Trom zijn dan de eerste waar ik aan denk.

Ik zag het voor me alsof ik naar een film keek.

En dan de magie van het voorlezen; Pippi Langkous, later op tv waren de beelden zelden zo fantasierijk als ik ze in gedachten voor me zag tijdens het luisteren.

De fascinatie van 'schrijven', vooral later gekregen, het is alsof ik met 'letterklei' bezig ben!

Heerlijk smeuïg bezig zijn en zinnen en woordspelingen vormen naar eigen, soms bijna onmogelijke, inzichten.

Is of was het mijn hoofdzaak?

Het creëren van beeld, beeld op papier, beeld op doek.

Kleuren en vormendie roepen van verlangen om gezien te worden, ja....bijna geproefd en gehoord!

En 'nu', het nu van deze tijd; de digitale fotografie.

Het water loopt mij soms uit de denkbeeldige mond als ik ermee bezig ben.

( Of is het water denkbeeldig, terwijl de mond reeds altijd aanwezig is en halfopen onder de 'zoeker' hangt?)

Creatief kunnen zijn ervaar ik als het grootste 'Godsgeschenk', het gegeven paard dat je ten alle tijden in de bek mag kijken, het wonder van de menselijke geest.

Ergens lijkt het te kloppen..de mens creëert zelf de wereld waarin hij leeft, kijk je positief naar de dingen of kijk je er negatief naar. Ja, zelfs naar dingen die men 'zorgelijk', ellendig of uitzichtloos zou kunnen noemen. Ze krijgen hun eigen betekenis door de manier waarop je ernaar kijkt.

Een rare sprong..ik denk aan de "mythe" ( we zullen het nog zien) van de 2012 theorie dat alles in sneltreinvaart zal veranderen. Doemdenkers zien de wereld vergaan, ik zie hem zich vernieuwen, wellicht met wat harde, rake klappen, tot een wereld waarin de vrije geest welig tiert en creativiteit en liefde voor leven de hoofdzaak zullen zijn.

Dit was een schrijfsel, een stukje dat over alles ging..

'Gaat', als je het een tweede keer over leest om daarna weer tot 'ging' te worden.

Kom, laat ik er wat foto's bij plaatsen die mij nog steeds prikkelen, ik was namelijk vergeten te vermelden; de kracht van het plaatjes kijken. (Denkend hierbij aan Suske en Wiske, de Donald Duck en niet te vergeten Kuifje...Stripboeken, die ooit slecht voor je ontwikkeling leken te zijn, die intellectuele, weet je nog?

De verplichte 'literatuur' op de HBS heeft mij nooit werkelijk aangespoord tot dat soort lezen, dat deed later de Sience Fiction mij.

Het stukje over 'alles' beschouw ik bij deze als;

Compleet.

Vrolijke gezichten uit Gouda!

2012-01-08T00:03:00.009+01:00

.
.
.
.

Gouda in beeld

(klik-filmpje)

Alweer naar bed?

2012-01-07T22:30:00.000+01:00

Zij houdt zich niet zo aan vaste tijden..

Haar baasje, min of meer, wel.

Min of meer...

Slaapt lekker!

Tijdsbeleving. ( Teruggeplaatst bericht.)

2012-01-07T12:27:00.003+01:00

"De tijd lijkt steeds sneller te gaan tegenwoordig", ik hoor het vaak om mij heen.

Is het misschien omdat we door alle technieken en veranderingen van deze tijd zo overprikkeld worden dat ons tijdsbesef totaal aan het veranderen is?

Zo is b.v. het begrip 'leeftijd' erg veranderend de laatste decennia.

Mijn overgrootouders, ja zelfs mijn grootouders ,waren op mijn leeftijd (23 december alweer 62!) oude mensen, die naar het eind van hun leven gingen, en dat dan vooral op een gepaste manier.

Geraniums, sobere kleding en zittend in het park met eendjes en brood enzo...

Natuurlijk overdrijf ik een tikkeltje, maar toch schetst het wellicht juist daardoor het gevoel van verschil met tegenwoordig.

In één of andere theorie wordt er beweerd dat de 'tijd' zich werkelijk versneld, volgens mij gerelateerd aan de 2012 voorspelling.

Spiritueel gezien maakt de mens sowieso een grote verandering mee! ( alhoewel natuurlijk niet iedereen daar gevoelig voor is).

Er zijn daadwerkelijk dingen aan het veranderen, soms sneller dan de gemiddelde mens bij kan houden.

Hoe kun je omgaan met 'tijdsbeleving', zonder dat je het gevoel hebt dat tijd als zand je door de vingers glipt?

Misschien door op een manier te leven die niet steeds toekomst gericht is en niet voortdurend afgezet wordt tegen een verleden.

Intens in het Nu zijn, op een manier die betrokkenheid inhoudt, zorg voor het nu voor jou en voor de mensen om je heen.

Zorg voor het Nu van je leefomgeving.

Levend in liefde voor het Nu.

En in dat kader wens ik je een goeie week toe, dag voor dag.
Moment bij moment.

Bescheiden bericht.

2012-01-07T00:02:00.020+01:00

We hebben een ander soort band dan gemiddelde families....

Ik ga het jullie uitleggen;.................

....................................................

Uhh, nee, dat kan je niet uitleggen en dat hoeft ook niet, zolang 'wij' het maar begrijpen!

En 'wij' zijn ontzettend blij met deze bijzondere band.

Dus i.p.v. het tè persoonlijke verhaal, gewoon wat foto's van...van hoe het ging.

Dat aapje rechts ben ik, ik had net wat pindaatjes en een banaan van broer en zoons gekregen!

Gouda is toch best een erg leuk stadje, zowel buitens- als binnenshuis.

Museum; Catharine Gasthuis.

"Oud" Gouda?

Toch nog op het nippertje de kerstboom gezien!

Onze onderlinge humor is uitermate....Amsterdams!

Niet echt geschikt voor goedwillende aanhang, die houden we er op zo'n speciale dag daarom toch maar even buiten. ;-) Je zou ze er nog door kunnen kwijtraken en Pa heeft nu wel genoeg 'scheidingen' in z'n verdwijnende haardos!

Drukke, gezellige dag...

2012-01-06T22:15:00.005+01:00

A family affair.....

Zo nu en dan komen we tezamen en dan is het feest...

Vader en zoons, druk, druk, druk...broer...rustig.

Pabroer neemt natuurlijk de foto en blinkt uit door afwezigheid.

Pa vind dat niet zo erg.

Slapen met een druk hoofd vermoed ik zo.

Maar we hebben wel weer lekker bijgetankt/gekletst!

Welterusten dan maar weer!

In en uit, op en neer.

2012-01-06T00:03:00.009+01:00

De foto is er slechts vanwege de behoefte bij dit stukje een afbeelding te plaatsen, meer niet.

Bij mij gaat dat zo, niet zorgwekkend hoor, maar soms best vervelend.

In en uit m'n energie, soms zonder aanwijsbare reden.

Op en neer qua stemming, maar niet extreem hoor, toch ook best vervelend.

Maar ja, hoe gelijkmatig kàn een mens zijn?

En is al te gelijkmatig nou wel zo geweldig?

Mijn bipo en adhd gehalte is al jaren zeer goed hanteerbaar, zeker nu ik geen verslavingsmiddelen meer nuttig en geen aanverwante medicijn soorten meer gebruik.

Allemaal goed te doen en mezelf vergelijken met gemiddelde gesteldheden van anderen heeft weinig zijn

Ik zal het toch met mezelf moeten doen, met die ik ben.

Trouwens, jezelf vergelijken met anderen, los van het feit of je daar wat mee opschiet..hoe open is die ander over zijn of haar innerlijk geworstel?

Immers, heel veel mensen zijn gewend om zo veel mogelijk 'mooi weer' naar buiten toe te spelen.

Keer op keer tracht ik daar aan mee te doen want soms is het een stuk veiliger, zeker als het gaat om kritiek die je vaak op je bord krijgt als je je uit over je 'gesteldheid'.

Ook wil ik nog wel eens hard op denken...het nadeel is dan, dat je soms gelijk advies krijgt zonder dat dat je bedoeling was.

Een stukje zonder 'wijsheid voor 't algemene nut', hihi, gewoon even een persoonlijk geouwe-H.

Wijsheid kan ook wel eens wat rust gebruiken, gewoon effe de kast in totdat hij weer helemaal is uitgerust en weer fris , vrolijk en vooral oprecht, de ether in geslingerd kan worden.

Ach, en dan nog, misschien staat in bovenstaand stukje nog wel wat alledaagse wijsheid verstopt.

Ik zal het maar eens terug gaan lezen, ik ben hard aan wat eigen-wijsheid toe, op dit moment!

Zoals het er nu uit ziet..

2012-01-06T00:00:00.005+01:00

Weinig tot geen berichten van mij dit weekend.

Bloggen is leuk, maar je moet het niet forceren omwille van het bloggen.

Dit wilde ik vandaag ook!

2012-01-05T22:15:00.003+01:00

.
.
.

Alhoewel niet helemaal gelukt, toch net wel dat stukje dat ik blijkbaar nodig had.

En dan voor straks maar weer

Welterusten.

Nog even over dat Wu Wei...

2012-01-05T00:03:00.005+01:00

Doen door niet te doen.

Min of meer de vertaling van 'Wu wei'.

Hoe pas je zoiets nou eigenlijk toe?

Laat ik eerst eens kijken naar dat 'doen"...

Wat doet 'doen' eigenlijk als het gaat over meningen die elkaar bestrijden of felle discussies waarin mensen hun standpunten uiteen zetten.

Verhitte koppen die elkaar naar het leven staan vanwege religieuze overtuigingen!

Ze doen iets, ja ze doen iets met de ander...

Liefdadig doen, ook dat heb je, liefdadigheid die soms de mensen alleen maar afhankelijk maakt en eigen initiatief verlamd. Ze doen, ja ze doen iets voor de ander.

Elkaars gemakzucht voeden, ja ze doen....

Oké, dat was een 'gekleurde' blik op het begrip doen.

Gekleurd om de mogelijke tegenstelling te verscherpen met Wu wei, doen door niet te doen.

De clou zit hem waarschijnlijk ( als je even verder denkt) in de koppeling, 'door'.

Wu wie als simpel een 'niet doen', zou een hele andere lading hebben.

Gemakzuchtig, interesseloos niet doen.

Nee, dat is volgens mij niet de Wu wei gedachte.

Ik zou verder kunnen schrijven, makkelijk zat want ik heb veel nagedacht over wanneer niet doen zinnig is en rust en vrede geeft, ook voor de ander.

Maar nadenken en ontdekken hoe het zou kunnen werken, is veel leuker als je daarin zelf tot een gedachte komt.

Een gedachte die je sterkt en gewoon helemaal van jezelf is.Vanuit die je werkelijk bent iets bijdragen aan..

Bijdragen aan Alles.

Het zal toch niet!

2012-01-05T00:02:00.003+01:00

Is mijn fascinatie voor niet-fotografie onbewust geprikkeld door de Wu wei gedachte?

Dat moet dan wel héél onbewust zijn geweest.

Maar dat weet je toch nooit bij inspiratie.

Waar begon die, waar werd hij door aangezwengeld?

En op zo'n Stilte-dag..

2012-01-05T00:00:00.010+01:00

Werk en ontspanning(klik)

In 'stilte' kunnen er dingen los komen waar je toch ongemerkt aan voorbij bent gegaan.

Stilte...soms niet die mooie stille, die van dat meditatieve soort.

De stilte van gister...er was lichamelijk ongemak, buikpijn met gevolg ( niet netjes te omschrijven en ik houd erg van netjes schrijven). Geestelijk even leeg, niet dat mooie leeg van Stil, nee, gewoon vervelend leeg.

Er was strijd, dubbele eigenlijk.

De strijd van; zal ik er tegen strijden of zal ik dit gevoel maar gewoon het gevoel laten.

Uiteindelijk heb ik in feite 'niets' gedaan en alleen maar datgene welk vanzelf in me op kwam.

Zo'n Stilte-dag hoeft immers niet zaligmakend te zijn en wie weet levert het toch meer op dan ik me bewust ben.

Sommige dingen hebben tijd nodig om door te werken.

Wellicht in ondoordachte Stilte...Ondoordacht, onbèdacht!

Gelukkig.

2012-01-04T00:00:00.003+01:00

Weer even gewoon Stilte-dag...

Glaasje water voor de nachtdorst.

2012-01-03T22:15:00.003+01:00

.
.
.

Veranderingen.

2012-01-03T00:03:00.014+01:00

Blauwdruk, de mens schijnt een blauwdruk te hebben, genetisch bepaald of door 'God' geregeld.

Ach, wat maakt dat uit, het gaat er uiteindelijk om wat er met je gebeurt en hoe je dat ervaart.

Dat idee van 'voorbestemming', het zou een mens nog tot doemdenken kunnen brengen en met doemdenken heb ik niks. Liever overleg ik met 'God' of trek ik nieuwe lijntjes dwars door mijn zogenaamde blauwdruk heen. Nee, de zinloosheid van voorbestemming, ik hoef 'm niet.

En wat levert het mij op dan om zo naar het leven te kijken?

Wonderen, gewone alledaagse wonderen levert het mij op, totaal anders dan het veilig stellen van een denkbeeldige, vaak via de commercie aangepraatte toekomst. Het begrip, 'Leven in het Nu' of denken in de zin van, "Er is alleen maar een Nu", als je daar creatief en realistisch ( met de wereld om je heen verbonden) mee omgaat, hetgeen soms nog een hele klus is, kan dat je veel vrijheid van geest opleveren.

Het vereist echter wel een bepaalde kracht, want je verbinding met anderen en andere denkbeelden wordt regelmatig heftig op de proef gesteld. Het gros van de mensen lijkt ( nog) te leven in verwachting naar morgen. Hele reeksen spreekwoorden zijn er aan gewijd.

Tja, de geest de vrije ruimte laten, het is nog een hele kunst, maar die weg maakt het leven bijzonder boeiend.

De geest de ruimte, en de handen uit de mouwen, zelfs al ben je soms 'naakt'.

Afbouwend ontkersten.

2012-01-03T00:01:00.005+01:00

Bal eruit, kaars eruit, wat groen erbij en wat 'kunst in oranje' erbij.

Het was een fijne periode, maar het was genoeg.

Prima zelfs, niks te veel, niks te weinig.

Terug naar verrassende entourages.

(Want daar houd ik van.)

Wilde er toch ook nog effe bij. Foto's zijn soms net kinderen..

O ja, zo wastie nog 'kerstig'!

Zomaar zonder enkele zekerheid.

2012-01-02T14:17:00.001+01:00

Je moet het maar durven.

Zonder elke vorm van zekerheid,

zonder ingevulde verwachtingen...

Gewoon de Leegte tegemoet.

Begeleid door foto's uit het Niet.

En ik heb geen eens koude voeten!

( En wat een bizar tijdstip om iedereen Welterusten te wensen!)

Een gewone maandag is het niet...

2012-01-02T00:03:00.019+01:00

Heerlijke kitsch, soms heb ik daar tijdelijk wel wat mee...

Nee, voor mij is het toch min of meer weer opnieuw beginnen, verder gaan en uitbreiden van waar ik mee bezig was.

De afgelopen 3 maanden is er dermate veel veranderd in mijn leven waardoor het echt even nodig is om de 'boel' een nieuwe plek van 'rust' te geven...

Mijn lichaam deed even het werk dat mijn geest blijkbaar uitstelde. ( Ja ja, ik weet, ze zijn één, maar dat neemt niet weg dat je linker teen kan jeuken terwijl je rechteroog een zenuwtrilling heeft; dit is een filosofisch doordenkertje voor gevorderden;-)..)

Geestelijk kon ik de rust niet vinden dus vond het protest plaats via m'n lichaam; jeuktoestanden en zeer sexy rode bultjes overal!) Gelukkig is dat op zijn retour en over het aandeel daarin van de medische wetenschap wil ik vandaag even mijn humeur niet verpesten.

Ik ga ze weer voortzetten, bepaalde gewoontes die hun werking meer dan bewezen hebben.

Mijn 5 daagse gang naar de sportschool, mijn 'smoothie in the morning", mijn stilte-dag op woensdag en zo zijn er vast nog een paar andere zaken terug op de rails te zetten die goed voor mij werkten.

Flexibel zijn is geweldig, maar werkt toch beter als dat ondersteund wordt door enkele vaste, gezonde gewoontes.

En het is nou eenmaal zo, wil je een vriendschap/relatie doen slagen dan vereist dat de nodige aanpassing...

In goede harmonie kan zo'n aanpassing tot een verrijking van je leven worden. Kan....;-)

De verrijking van mijn leven (!) vond bovenstaand verrukkelijk kitschgeval naast een grijze container, en zeg nou zelf, wie wil dat niet cadeau krijgen! (SMILE)

Geen idee hoelang deze verrijkende vondst mijn scheerhoek zal blijven sieren.

En wat die andere verrijking van mijn leven betreft, ook dat weet een mens nooit, maar in alle vertrouwen 'hoop' ik er het beste van. ( Hoop betekent hier gewoon; er wel wat voor blijven doen!)

Voor de lezers;

Ik wens jullie een prettige week toe.

Voor de niet-bezoekers van mijn weblog.

Jullie doen maar wat je niet laten kan! ( humor?)

Uitbundig!

2012-01-01T00:01:00.010+01:00

0:01 2012

Een sobere nieuwjaarsinleiding opdat het

een zeer

uitbundig jaar mag worden!

De allerbeste wensen voor iedereen!

Proost op het nieuwe jaar!

een extraatje hieronder;

De ondertiteling komt later wel...

Een zeer persoonlijk afscheid? (2011/2012)

2011-12-31T00:01:00.022+01:00

Met de nodige inzet kan hier veel gaan gebeuren, komend jaar!

Om dit onderstaand bericht van bovenaf vast aan te vullen...
( hoe verzint een mens het!)
kondig ik even aan dat er steeds aanvullingen bij zullen komen, zomaar even wat mensen benoemen vond ik achteraf toch wat aan de 'magere' kant...
Het gaat een lang stuk worden, dat lijkt er wel op!

Hoe persoonlijk weet ik nog niet, nu ik begin te schrijven kan dat nog alle kanten opgaan, voel ik.
Integriteit naar anderen staat daarbij wel voorop!

Een zeer persoonlijk afscheid van....2011, niet van het webloggen hoor, want dat blijft me boeien en prikkelen.

Meestal doe ik het zo weinig mogelijk op mijn weblog, mensen benoemen, maar dit keer maak ik een uitzondering.

Te beginnen met mijn bijzondere ontmoeting met Fred!

Alles ging letterlijk op z'n kop door deze ontmoeting, zulke verschillende mannen en toch zo prachtig met elkaar om kunnen gaan.

Ik ben zeer dankbaar dat hij in mijn leven is gekomen, het geeft liefde, genegenheid en vriendschap een totaal nieuwe dimensie....En ik dacht nog wel dat ik alles wel reeds meegemaakt had in het leven!

Ja, ja...gelukkig niet, zou ik zo zeggen.

Met recht, oud en nieuw op één foto!

Filmpje(klik)

En dan mijn nieuwe ontmoetingen via mijn weblog, Angela, Anneke, Ank, Herman, An en Chantal, 2 heerlijke Belgische dames! En niet te vergeten Marjolijn die door haar zijn een zeer bijzondere indruk op me heeft gemaakt. En dan een zeer vreemde ontmoeting met 'Peter', het leek zo leuk te klikken, hij kwam, leek enthousiast en...niets meer van gehoord! Eigenlijk ook geweldig, want ik hou daar wel van en geef daardoor niet minder om iemand.
En dan natuurlijk Marieke ..heel bijzonder was het haar bij mij te ontmoeten, inclusief de zeer waardevolle boeken die ze mij schonk.
Ik moet oppassen dat er nu niet een hele lijst met namen verschijnt, want veel lezers van mijn weblog hebben een speciale plek in mijn hart gekregen.. Neem bijv. Lutje of Renaat van het Groene gezicht blog...
Ik ken ze niet persoonlijk maar toch!!
Neem Klaproos nou, bij haar is het vaak zo druk met reacties dat ik gelijk al ontmoedigd raak om nog te reageren! Als haantje de voorste moet je daar werkelijk als een bok op de haverkist blijven zitten om kans te krijgen in de eerste regionen van de 'reactionelen' te belanden. Voor een egotripper als ik is het beneden mijn stand om op (b.v) nummer 37 te eindigen.
Maar klaproos lijkt me ( weet het wel zeker) een gouden mens! ;-)
Fokko heb ik persoonlijk kunnen ontmoeten, hij had een leuke "fotosafari" geregeld waar ik o.a. ook Henk heb "leren kennen". Hoe is het eigenlijk mogelijk dat er mensen zijn die nog aan 'de mens' twijfelen?
Kom elkaar in het echt tegen en je weet wat genegenheid is en je voelt dat we allemaal maar één ding wensen! Fokko en vrouw, Henk en..camera, prachtige mensen.

Een heel, heel bijzondere is ook Kagib, een man om zomaar van te houden, helemaal, zelfs zonder kennismaking!
Oeps, ik voel nu al dat ik mensen ga vergeten te vermelden...maar mocht je je overgeslagen voelen, dan ben jij één van die mensen die toch een plek in mijn leven heeft gekregen.
Ja, ik weet het al, Elly, hoe kan ik haar vergeten! En natuurlijk Geri en Jo, volgers van het eerste uur die mij enthousiast hielden.
Weet je, in het nieuwe jaar ga ik toch eens uitgebreider in op wat mensen uit de weblogwereld voor mij zijn gaan betekenen...( Ik denk bijv. ineens aan die aardige en bijzondere moeder van Josephine..)

Maar laat ik het hier even bij houden, want voordat ik het weet overschrijd ik misschien de grens van integriteit!

Hoe gaat komend jaar er uit zien voor mij?

Ho, ho, ik ben toch die man die vooral in het Nu leeft?

Ja, das waar en dus ga ik gewoon verder op het prachtige pad waarop ik mij nu bevind!

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling toe, vooral ook de paar vriendinnen die ik even uit het oog ben verloren, misschien dat we de draad toch weer op kunnen pikken, komend jaar.

Mijn onverwachte 'relatie' met Fred ( inmiddels Fredo) heeft veel verandering gebracht en voor mij en sommige oude vrienden was/ is dat behoorlijk wennen.

Ed weet er alles van, hè ouwe kameraad van me! ( hihihi)

Maar een bloemetje blijft welkom hoor, Eddepetje!

Op naar een magisch 2012!

Ter afsluiting mag de niet-foto toch echt niet ontbreken!

Als aanvulling nog meer speciale mensen, wat te denken van GerdaY en Gelukspoppetje, mensen waar ik persoonlijk toch ook weer een bepaalde betrokkenheid bij voel, vanwege de manier waarop ze reageren, maar ook vanwege de manier waarop ze hun blog gestalte geven...
Pini Piru, van zoon en schoondochter niet te vergeten natuurlijk, aan "Liesje" heb ik immers te danken dat ik met webloggen begon!

( De namen van webloggers heb ik dit keer maar niet aanklikbaar gemaakt, dat zou altijd nog wel eens toegevoegd kunnen worden..)
Update; ben tussendoor toch maar bezig namen aanklikbaar te maken en nog meer andere te benoemen.
Er blijken toch meer lezers indruk op mij gemaakt te hebben dan die mij in eerste instantie te binnen schoten.
En ach, als jaar afsluiting mag ik best wat energie in hen steken!
Mensen zijn aandacht waard...

Zojuist besloten dit schrijfsel tot een 'levend' schrijfsel te maken.

De mogelijkheid is er het steeds even bij te werken door toevoegingen.

Die mogelijkheid ga ik dankbaar gebruiken!
Het is wel eens leuk om wat persoonlijker op lezers en volgers in te gaan.

En dan maak ik maar eens uitgebreid gebruik/misbruik van de 'breuklijn'.

Want hoeveel interesse en geduld heeft de gemiddelde weblogbezoeker als er meer staat dan een hapklaar blogbericht?

Maar laat ik dat dan maar eens geen rol spelen en gewoon mijn schrijfhart volgen..

Stukje bij beetje ga ik onderstaand stuk aanvullen met alles wat mij, betreffende het webloggen, te binnen schiet. Want er is werkelijk veel over te vertellen en in sommige gevallen kan ik me zo voorstellen dat anderen daar misschien best ook iets aan kunnen hebben..

Al gaat het alleen maar om het feit dat webloggen mij achteraf enorm heeft ondersteund om blijvend mijn verslaving te overwinnen en een plek te geven.

Webloggen heb ik ook mogen ervaren als een toetsing in het 'geloof' waar ik voor sta in dit leven. Mijn vertrouwen daarin is nog nimmer beschaamd en het voelt echt wel dieper dan het uitwisselen van 'beleefdheden' onderling. Uitbreiding en verdieping van mensenkennis op een manier die vroeger onmogelijk was. Delen op een manier die vroeger niet verder kon komen dan mijn fantasie, plots werkelijkheid geworden door de mogelijkheden die deze tijd ons biedt!
Mijn geloof in de oorspronkelijke goedheid en liefde in en van de mens is nog sterker geworden, gek genoeg soms juist door wat men ook 'tegenvallers' zou kunnen noemen.
In het diepste hart van pijn en verlangen durven, kunnen en mogen kijken.
Allemaal intens mens, verlangend naar Liefde, erkenning en onderlinge genegenheid.
Niemand uitgezonderd.
Van de grofste 'crimineel' tot en met de meest (soms schijn) heilige!

Heilige, het begrip geeft mij een gedachte sprongetje..
Hoe dwaas is de mens geworden, door verkeerd begrepen òf bedoelde heilige berichten, te gaan geloven in dingen als een duivel!
De verantwoordelijkheid buiten zichzelf plaatsend is de mens tot veel domme dingen in staat, dat blijkt.
Mens, een volledig wezen dat in staat blijkt zichzelf te splitsen, het wonder van wat als 'God' benoemt wordt. Hoe anders zouden heilige geschriften gelezen worden, als we uitgaan van een eigen verantwoordelijkheid. De eenheid van God in ons?
Angst ontstaat doordat de mens zich distantieërt van eigen inbreng en eigen verantwoordelijkheid..noem het desnoods door niet naar 'God' te luisteren ( je eenheid van zijn)
Maar laat ik niet te veel doordraven in deze materie, een ieder heeft zo zijn eigen beeld en het belangrijke daarin is dat je je er goed bij voelt en er liefdevol door in het leven staat!
Daar gaat het namelijk om.

En hoe zit het dan met mopperende, negatieve en ontevreden mensen?
Let maar eens goed op als zij zich uiten en je zult ervaren dat ze geen contact maken, noch met zichzelf, noch werkelijk met degene waar ze zich tegen uiten. Ze plaatsen 'het' buiten' zichzelf alsof ze toeschouwer zijn en geen deelnemer! Ook als je in je eigen negativiteit vast zit, en je bent je 'bewust' zul je dit ervaren. Terug naar jezelf, stil in en met jezelf, zul je merken dat negativiteit verandert...al naar gelang je de mogelijkheid hebt dit toe te staan, toe te laten.

wordt vervolgd alhier..

En dat ga ik bij deze doen, dit schrijfsel 'vervolgen' en iets vertellen over mijn motivatie tot webloggen.

Bijdragen aan een betere wereld?

Nee en ja.

Nee, omdat het me veel te hoog gegrepen is om dat te denken vanuit de 'zandkorrel' die ik ben, maar toch ook 'ja' vanwege het feit dat het raken van een hart, het inspireren van een ander mens, altijd beter is dan dat je mokkend over een slechte wereld, negatief hangend op je luie reet, in ieder geval niks bijdraagt. Sterker nog want het zou misschien ook wel eens meer invloed ( negatieve) kunnen hebben dan we denken!

Verder hoop ik, ondanks de rekening die ik met lezers houd, toch volop vanuit m'n hart in openheid te blijven schrijven. Hoe vriendelijk of aardig ik misschien zo nu en dan ook over kan komen, het is altijd werkelijk gemeend.

Maar ook de kritische en wat hardere schrijfsels, alhoewel ze nooit de bedoeling hebben individuen te kwetsen...

Nog verder schrijven hier?

Dat zou kunnen, maar dan weet ik dat ik dat enkel nog voor mezelf doe en ego-loos ben ik nog lang niet hoor. Wens het ook niet te worden, want met een gezond ego kun je misschien toch nèt iets meer dan met een totale weggecijferde persoonlijkheid.

Het is maar nèt wat je intenties daarbij zijn.

Mogelijk einde van een 'wordt vervolgd' tenzij er nog een ingelast vervolg komt, je weet maar nooit bij deze ruimdenkende en flexibele bloggert

;-)

En wat met de niet-fotografie dan?

2011-12-30T00:02:00.017+01:00


Elke vorm van kritiek op deze foto is zinloos..Het is een Niet-foto.

Het blijft me boeien en ondanks het feit dat het ooit als 'grap' begonnen is, raakte het mij al snel persoonlijk.

Heerlijk Niet!

Anders kijken, anders denken en anders beleven.
De waarde van dingen anders gaan zien.
Vaste regels even omver gooien zonder persé te willen provoceren of bewust ergens tegen in te gaan.
Misschien ook leuk voor m'n blog (klik)> Werkwijze, maar daar dan wat serieuzer, wat dieper en met wat uitgebreidere teksten erbij.
Wie weet misschien wel ondersteund door heftige niet-schrijfsels.
Inspiratie kan rare vormen aannemen en het kan het even laten waaien, intern, van oor naar oor, ondertussen wat 'braindust' verwijderend.
Want alles heeft met alles te maken.
Wellicht doet het 'iets' met je (me)...
Het zou zomaar kunnen!

( Voor alle duidelijkheid; het zijn bewuste niet-foto's en géén mislukte!)

Alles gaat gewoon door, tenzij...

2011-12-29T22:13:00.006+01:00

Een jaarwisseling is niet veel anders dan een symbolische gebeurtenis, opstaan en naar bed gaan, dagen zijn dagen en tijd verstrijkt.

De magie creëer je zelf, en zo is het in het dagelijkse 'jaarleven' niet anders.

Het roer een beetje om willen gooien?

Een leuk idee om de jaarwisseling daarvoor te gebruiken toch?

Maar gooi dat roer niet te heftig om want voor je het weet bots je keihard tegen een kust!

Af en toe een beetje bijsturen werkt soms veel beter en slaapt misschien ook beter..

Vandaar;

Welterusten!

( Hieronder weer even een foto-break om toch wat 'verloren' foto's opnieuw af te beelden.)

Je kunt er een diaserie van maken door een foto aan te klikken;

En toch vind ik persoonlijk foto's verwerkt met tekst veel leuker.

Maar dat gaat gewoon weer gebeuren met nieuwe berichten.

Dit is even van de nood een deugd maken;

Weblog als foto boek!

In wezen mens.

2011-12-29T15:15:00.005+01:00

Leeg, totaal leeg.

Bezield omdat je ademt en je hart klopt.

Mens, meer niet dan dat.

Alles eruit en wat blijft er dan over?

Is God dan nog een vraag of simpelweg een ervaring?

Een ervaring van Zijn waar geen woord bij past.

.

Tegenslag als bron van hernieuwde inspiratie.

2011-12-29T00:05:00.013+01:00

Niet-fotografie.

Het was absoluut een enorme domper, toen bleek dat een zeer groot aantal van mijn blogberichten verdwenen was. Juist de berichten uit een periode dat er veel gebeurde en veranderde in mijn leven.
Maar laat ik het komende jaar, 2012, maar als alibi gebruiken tot vernieuwing van mijn weblog, te beginnen met een opsomming van wat belangrijk voor mij is in dit leven.
Ondanks dat ik niet zo in voornemens geloof, lijkt zo'n opsomming mij wel leuk om als inspiratie te dienen, hoe verder te gaan.

Ten eerste een poging tot 'algemene wijsheid', door te stellen dat je tegenslag kan gebruiken als gelegenheid tot verder groeien in de manier waarop je tegen het leven aankijkt en hoe je daar mee omgaat.
Als het mij lukt, waarom jou dan niet? ;-)

Belangrijk in mijn leven, vertaald in komende weblogberichten;

Hoe ga je om met een verleden dat een grote stempel op je heeft gedrukt?
De alternatieve manier om met lichaam en geest om te gaan, ik zou bijna hopen; dè manier van de mens van de toekomst.
Aansluitend overdenkingen hoe je kunt 'genezen' door anders te denken i.p.v. meteen naar chemische middelen te grijpen, luisteren naar eigen lichaam en niet een doktersadvies klakkeloos volgen.
Leven in het Nu, vertaald in praktische omschrijvingen. Gezien vanuit een leefbare realiteit.
Jezelf trouw zijn, maar dan wel in de context van het grote geheel en niet als egotrip van een verstard Ik.
Op welke manier is het voor mij persoonlijk haalbaar om anderen mee te laten delen in het groeien en vrij raken van het beperkte bewustzijn. ( Ik ben aan het brainstormen voor samenkomsten, alhier, met als basis, creatief bezig zijn, maar daarover later in een uitgebreid blogbericht.)
In het leven staan, gebaseerd en geïnspireerd door 'levensovertuigingen' .... ( boeddhisme, humanisme, christendom, etc.) zonder daar in vast te raken of dogmatisch mee om te gaan.
Last, but not least... leven op een creatieve manier, een manier die de geest ruimte en vrijheid geeft en laat groeien tot volledige overgave.

Als je bovenstaande lijst ziet, zou je kunnen denken dat ik erg veel hooi op de vork neem, maar eigenlijk is het niet meer dan een verder gaan op de weg waarop ik mij allang bevind.
Om verloren foto's weer een plek te geven, lijkt een serie niet-foto's, verstopt achter de jumpbreak, mij een leuke toevoeging!

Dus bij interesse, weer even aanklikken;

Een serie niet-foto's;

Ik geef toe, het zijn niet mijn meest extreme niet-foto's, maar het is uitermate moeilijk zoeken in mijn fotobestand.

Door op één foto te klikken komen ze onder in beeld te voorschijn om als dia serie te bekijken.

Een kwestie van evenwichtherstel?

2011-12-29T00:04:00.007+01:00

Een rommelige periode achter de rug.

Histamine. (klik)...te veel in de huid door veranderde leefomstandigheden?

De dokter had me helaas weinig te bieden, een anti biotica kuur en zalf die beide niets hielpen.

Nu reeds meer dan een maand opgescheept met heftige jeukbultjes die te pas en te onpas in alle heftigheid de kop opsteken, het is een intense en brandende jeuk die je niet kunt negeren door er niet aan te krabben.

Krabben maakt de kwaal alleen maar erger, het stimuleert namelijk de aanmaak van nog meer histamine!

En wat betreft dat evenwichtsherstel...ik krijg het niet echt voor elkaar.

Ach, ik kies er dan maar voor dit jaar "uit te gaan krabben", vanille schijnt zeer slecht te zijn en daar ben ik ongemerkt veel meer van gaan gebruiken. Het zit in bijna alle zoetigheid.

De afgelopen periode heb ik mij gedragen als een 'ouwe snoeper', en snoepen deed ik zelden tot nooit voorheen.

Kortom, komend jaar heel wat werk aan de winkel dus, te beginnen met mijn lichamelijke gezondheid!

Gelukkig ben ik alleen maar een paar kilo afgevallen en niet aangekomen, ondanks alle gesnoep.

Maar dat heeft weer te maken met de drukte en het harde werken tijdens de afgelopen periode...

Gelukkig is het wel allemaal de moeite waard geweest en zal ik het komend jaar .....
( gedoseerd!) optimaal gebruik gaan maken van de resultaten.

( Waarschijnlijk komen mijn verloren gegane berichten van de anderhalve maand die vooraf ging, niet meer terug, vandaar veel foto's die ik eerder heb gepubliceerd maar die op mijn weblog verdwenen zijn.)

Betrekkelijkheid en flexibiliteit?

2011-12-28T15:30:00.000+01:00

Foto's, weer opnieuw geplaatst.

Gebeurtenissen ervaren als leerschool, als uitdaging en als training voor je flexibiliteit.

Ja, dat klinkt prachtig en meestal is dat ook zo..Achteraf!

Op dit moment baal ik vooral.

Maar hoe kan ik met dit incident ( het verloren gaan van 120 berichten op mijn weblog) omgaan, zodat de eerste zin van dit bericht relevant gaat worden?

De manier waarop ik weblog zou op zich de betrekkelijkheid van alles al in zich kunnen hebben, ik weblog namelijk puur vanuit het moment van inspiratie. Het doen op zich geeft al ruimschoots voldoening.

Ik doe het vanuit m'n hart, maar juist daardoor kan voor mij het teruglezen van oude berichten vaak een eye-opener zijn voor wat er in mij gaande is en hoe ik er verder mee kan, anders mee kan omgaan...

Het kwijtraken van ( voor mij) belangrijke berichten is dus vooral een ( gedwongen) oefening in 'loslaten' geworden. Te veel leven vanuit een gevoel dat alles betrekkelijk is kan een mens in leegte ( ongemotiveerdheid) doen leven, dus betrekkelijkheid is zeer....betrekkelijk!

Mijn gehechtheid aan..tja ik word weer eens even met dat begrip geconfronteerd, gehechtheid en de gevolgen daarvan voor je "geest", mind, je manier van denken.

En hoe flexibel ben je als iets je overkomt door 'overmacht'?

"Elk nadeel heeft z'n voordeel", denk ik dan maar, want om flexibel te kunnen zijn, zal ik los moeten laten om de vrij gekomen ruimte creatief in te kunnen gaan vullen.

In elke gebeurtenis zit in feite een uitdaging en een groei mogelijkheid.

Het 'goede' van dit ( in wezen niet zo belangrijke) webloggebeuren, ervaar ik nu al door het feit dat ik geprikkeld word om zo positief mogelijk met de situatie om te gaan.

( Voor mezelf nog even een jumpbreak om, voor weblog verloren foto's te herplaatsen, je mag meekijken hoor, maar door zo'n break blijft het aanzicht op het bericht zelf wat rustiger.)

Dus weer wat opnieuw geplaatste foto's van de verloren berichten;

Voor nu wel weer even genoeg.

Verdwenen!

2011-12-28T01:56:00.000+01:00

Er zijn zomaar een fiks aantal nieuwe berichten verdwenen!!!
Alles vanaf onderstaand bericht ( Laatste legging; 16-11-11 ) totaal verdwenen, inclusief de geplande berichten...
Potverdrie wat een akelig gebeuren, alle kerst en bloemstuk foto's, zomaar weg!

Alhoewel 'kerstdagen' niet meer aan de orde zijn, heb ik deze wens voor mijn lezers toch maar even opnieuw geplaatst.

Foto herstel dan maar?

2011-12-28T01:54:00.001+01:00

Anderhalf maand aan berichten zomaar verdwenen.
De nieuwe lay-out van de blogspotbewerking bleek ineens geen keuze mogelijkheid meer te zijn.
Plots veranderde hij in een nieuwe, een zeer onduidelijke naar mijn mening.
Gelijk met de opgelegde verandering verdwenen er ongeveer 120 van mijn meest recente berichten.
Alles weg over de kerstdagen en over mijn verbouwingsperiode.
Meer dan vervelend omdat ik mijn weblog toch ook een beetje ben gaan zien als een dagboek met beeld, tekst en soms geluid over een bepaalde periode.
Overmacht, en tja er zijn belangrijkere zaken in het leven, maar vervelend èn frustrerend is het wel!
Bij deze dan maar een aantal foto's uit die periode er opnieuw opgezet;

En dan toch maar even gebruik maken van de 'jumpbreak' anders wordt het aantal foto's wel erg overheersend.

Hier dan nog maar een aantal;

En toch, als er zo een storing op een weblog systeem voorkomt, is de lol er even af....

Samenhang tussen lichaam en geest.

2011-12-15T00:02:00.002+01:00

Ook door naar anderen te kijken en dat bij mijzelf bevestigt te zien, ben ik gaan ontdekken hoe lichaam en geest in feite onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

In het verleden heb ik mij daar ooit extra in verdiept en heb nog enkele boeken daarover als naslag werken staan.

Maar het gaat allang niet meer over die boeken...

Het gaat mij nu om het wezenlijk ervaren vanuit de heelheid van het totaal mens-zijn!

"Ziek" worden ( alles daarbij inbegrepen ) bekijken vanuit de visie dat lichaam en geest één zijn kan je een breder perspectief geven, mits je er een waardeoordeel aan geeft als; ziek worden of zijn is je eigen schuld!

Dan ga je volkomen voorbij aan het feit dat ieder mens lerende is en ieder mens een persoonlijke weg te bewandelen heeft die voor ieder uniek is en past bij hetgeen hij of zij te leren heeft ( mag/kan ) in dit leven.

Naar mijzelf kijkende op dit moment; Ik ga harder dan ik werkelijk aankan en zelfs dan ik wezenlijk, puur los van mijn omgeving, wil! Ben ik zo dom dan dat ik mij mee laat slepen door de goedwillende betrokkenheid en inzet om mij te helpen, van anderen?

Natuurlijk niet, maar zolang ik mij maar bewust blijf van mijn eigen grenzen en mijn eigen werkelijke belangen, is er niets aan de hand. Integendeel, hulp en enthousiasme van anderen stimuleren mij enorm.

Het mag echter niet zo zijn dat de grens van mijn eigen behoefte vervaagd in de behoefte die in feite de behoefte van anderen is.

Bewust in het leven staan...niet altijd makkelijk gedaan, maar toch onvermijdelijk als je eenmaal die weg bent ingeslagen.

Terug naar het onderwerp; Samenhang tussen lichaam en geest.

In mijn situatie geeft mijn "lichaam" ( samen met geest natuurlijk ) mij een subtiel signaal van huidirritatie.

Je kent vast wel een herkenbare vorm daarvan bij jezelf; je bent geïrriteerd en krijgt daardoor een prikkend gevoel in je gezicht of jeuk door nervositeit, zweet in je handen door spanning, noem maar op. Zo zijn er veel signalen die iedereen kent, zonder meteen te hoeven 'geloven' in deze theorie achter het "ziek zijn" of "ziek worden".

Nogmaals, zoals ik vaker in mijn stukjes verwoord; "weten" wil nog niet altijd zeggen dat je er iets mee kunt, toch kan het een begin van inzicht of anders denken worden.

Via internet kun je vast wel diverse soorten van informatie inwinnen aangaande dit onderwerp.

(Mijn boeken staan op dit moment opgeslagen in dozen, vandaar...)

Het was voor mij een eye-opener mij daar eens in te verdiepen.

Niets is echter zaligmakend en geen enkel 'inzicht' werkt direct.

Dingen gaan pas werken als ze zich aan de mens zelf gaan bewijzen door ondervinding en...door oefening.

Wat mij betreft; ik 'moet' en wil het wat rustiger aan gaan doen, welke waardeoordelen anderen daar ook over mogen hebben.

Denk aan de eenheid van, gezond lichaam, gezonde geest....mensen.

Ach, het is weer eens wat anders voor de dinsdag.

2011-12-13T00:02:00.001+01:00

Laatste legging.

2011-11-16T00:09:00.003+01:00

De rest van de week;

Afwerken en inruimen.

Daarna....instorten!

Mijn tante....

2011-11-16T00:03:00.000+01:00

Mijn lieve tante is jarig.

De jongste zus van mijn overleden moeder.

Forever young, dat kun je gerust stellen bij mijn tante.

Gefeliciteerd met u mooie "ronde" leeftijd!

( En nu maar hopen dat ik me niet in de datum vergist heb, hihihi)

En ondertussen wordt er gelegd....

2011-11-15T00:01:00.004+01:00

De avond hiervoor typte ik dit..

Vandaag wordt er hopelijk gelegd opdat de klus woensdag geklaard is.

Mocht het anders verlopen dat pas ik dit bericht aan.

Ofzo..of iets anders-achtig.

Meer kan ik even niet.

2011-11-14T00:02:00.004+01:00

Wat mijn weblog betreft dan...

Soms zitten dingen mee, soms zitten dingen tegen en...

soms een beetje van allebei.

In het hier en nu heb ik wat rode stressplekken in het gezicht, verder zie ik eruit alsof ik 10 kilo ben afgevallen, vooral boven de schouders ( in werkelijkheid is het maar 2 kilo!) maar de stress op zich gaat gelukkig redelijk aan mij voorbij!

Grappig, dat dan toch je lichaam reageert.

Nog even doorzetten en het "veranderleed" is geleden.

Leed?

Eerlijk gezegd prikkelt het mij alleen maar tot een nieuwe inspiratie, want bijv. mijn atelier krijgt meer ruimte voor 'posanten' en zelfs een mogelijkheid om kleine ( kleine!) groepjes mensen te...te 'wat dan ook'!

Ik heb er reuze zin in, hoe dan ook, en een beetje stress houdt er tegelijk goed de spanning in.

Nog iets spiritueels ter afsluiting de ether van vandaag inslingeren?

Ben je mal, dat zou dubbel op zijn!

Vat je hem?

;-)

Slapen?

2011-11-13T22:05:00.005+01:00

Geen idee of ik werkelijk goed zal slapen vannacht.

Eigenlijk vermoed ik van wel.

Deze chaos heeft wel iets van de jongensdroom;

Leven in een hut op een onbewoond eiland

en dan voor jezelf weten te zorgen.

Anders dan vroeger hoef ik pappa en mamma niet meer weg te fantaseren...

Welterusten

Op Werkwijze; The art of "Verbouwing". ( part one)

Meer hoef ik even niet.

2011-11-12T00:04:00.003+01:00

Blad....

(Misschien voor de mond.)

Je hebt geen tijd?

2011-11-12T00:02:00.003+01:00

Tijd "hebben", het klinkt bijna alsof je tijd vast zou kunnen houden.

Nee, in die zin heb ik geen tijd en in die zin wil ik ook niet met tijd omgaan.

Tijd is niets anders dan de vloeiende beweging van het Zijn.

Rust en eenvoud.

2011-11-11T22:15:00.003+01:00

En dan er bij zetten;

Iedereen een goede nachtrust toegewenst?

Ja, dat lijkt me best weer eens een sociaal gebaar.

Mag een simpel welterusten ook?

( Ben te rommelig in mijn huis/hoofd voor een lang bericht)

(Hoofd/huis zou te veel op Hoofdluis lijken, daarom typte ik het huis eerst.)

Zoals ik al zei, ik hou het simpel, inclusief de afbeelding;

Welterusten!

Soort kortsluiting.

2011-11-11T11:30:00.002+01:00

Drukken om te lezen?

Ja, als u zo vrij wilt zijn, want...

Ter afleiding van mijn drukke bezigheden dacht ik even een schrijfseltje daarover op mijn Spijkerbed te deponeren.

Maar blijkbaar is mijn hoofd toch net zo'n chaos als mijn bovenverdieping.

Het stukje kwam namelijk op mijn andere blog, Werkwijze terecht en het 'verhuizen' lukt me niet.

Trouwens, er wordt hier al meer dan genoeg verhuisd!

(klik)
Werkwijze, over; Anders naar het toilet gaan.

Dichtbij...

2011-11-11T00:01:00.003+01:00

Herfst, letterlijk voor m'n deur.

Ze blijven mooi.

Ook op de koetserij wordt er verbouwd.

Op en top herfst!

Tis wat 't is....

(Geen dank, graag gedaan.)

Als afleiding van het persoonlijke.

2011-11-10T22:07:00.015+01:00

Verzet tegen regels en autoriteit...

Sommige mensen hebben dat sterk in zich en het is best een "goede" eigenschap, tenzij je het overdrijft en het ten koste gaat van je eigen welzijn en dat van je medemens.

Kijk naar de dwaasheid van mensen die dictators volgen, omdat.

Omdat wat.....?

Het toepassen van regels kan een goede zaak zijn indien je ze toepast tot algemeen welbehagen, maar dat lukt natuurlijk zelden, want ieder mens is anders en elke situatie ook.

De onmacht van de bureaucratie is daar vaak een voorbeeld van.

Als afleiding van het persoonlijke heb ik mijn andere weblog, Werkwijze, het is minder gericht op mijn persoonlijk leven en dat geeft mij zo nu en dan wat ruimte in het bloggen.

Natuurlijk ben ik niks "verplicht" op dit Spijkerbed, ik bepaal immers zelf de regels!

Toch is er een soort functionele trouw ontstaan aan het format van dit weblog, grappig voor iemand die zo tegen regels is.

Eigenlijk ben ik dat niet, vandaar de bovenstaande uitleg over hoe ik tegen regels aankijk.

Dit weblog volgt nog steeds op natuurlijke manier zijn oorspronkelijke bestemming.

Het is er om te delen en mijzelf, en hopelijk mijn lezers wakker en bewust in het leven te laten staan.

In ieder geval werkt het zo voor mij!

Werkwijze (klik), mijn rustgevende weblog.

Je kan het wel eens hebben...

2011-11-10T00:02:00.014+01:00

Je stemming slaat om door een betrekkelijk kleine gebeurtenis...en je raakt vast in een negatief gevoel.

Meestal als mij dat overkomt wil ik het oplossen, uitpraten, verwoorden, overwinnen....

Als dat niet lukt, zit er vaak iets "groters" onder.

Dan is het een kwestie van gewoon doorgaan en dat gevoel het gevoel laten en er van uitgaan dat het "grote" zijn tijd nodig heeft om zich op te lossen of gewoon een plek te krijgen.

Ergens even in vast zitten...

Uit ervaring weet ik al reeds lang dat je daar dan niet te veel aandacht aan moet schenken, dat maakt het soms alleen maar groter en zwaarder.

Raar toch, dat "weten" niet altijd alles oplost.

Maar ook dat "wist" ik al.

Als ik nog verder typ gaat dit onbedoeld een komisch stukje worden.

Is het misschien toch een vreemde eigenschap om, naast slechte buien, gelijktijdig vrolijk te zijn??

Ik rond dit stukje dan maar creatief af door te stellen dat het mogelijk te maken heeft met; bipolariteit.

Niet meer als "stoornis", maar meer als een gelijktijdige beleving van 2 werelden.

Ingewikkelder dan dit kan ik het niet maken.

Fijne dag nog verder en hartelijk dank voor het lezen!

;-)

Soberheid en rust?

2011-11-10T00:01:00.004+01:00

Zelf kom ik er niet erg aan toe op het moment.

Soberheid als in leven in eenvoud.

Geen geren geen gehaast, geen gedoe.

Rust als in mediteren.

Gedachteloze natuurwandeling.

Genieten van muziek.

Genieten van de rust van het lezen.

Wat zal dat heerlijk lux voelen als het weer "kan"!

Dat is het voordeel van even in chaos leven.

Straks?

2011-11-09T00:03:00.004+01:00

Oké, ik heb mijzelf door de jaren heen eigen gemaakt in het Nu te leven en dat bevalt goed.

Denken aan morgen leren van gisteren, piekeren heeft geen zin. Nu doen, nu leven...

Maar hoe zal het werken als straks mijn hele bovenverdieping vernieuwd is en andere functies krijgt?

Een huis met geschiedenis, er is is veel in gebeurd...alleen al de verandering van Amsterdam naar Gouda.

Een relatie van 12 jaar gehad, vier zoons over de vloer, verwarring, verslaving. Goede tijden, slech...oi, getsie nee, dat is een tv serie waar ik niks mee heb!

Plezier, verdriet, geluk en ongeluk, mensen kwamen en gingen, mijn ouders overleden in die tijd, mijn oudste broer overleed onder erbarmelijke omstandigheden, ga zo maar door.

Ja, inderdaad, mijn "bovenverdieping" was hard aan vernieuwing toe en aan nieuwe functies.

Straks, welke invloed zal de vernieuwde bovenverdieping hebben op mijn eigen, fysieke "bovenverdieping"?

Ontspannen deed ik zo;

2011-11-08T07:45:00.001+01:00

Het is nu vroeg in de morgen....

Iemand slaapt nog in mijn bed, ik ben er vroeg uit.

Er wacht een drukke dag op mij en het is Nu even heerlijk stil in huis.

Ik ontspan, geestelijk door;

Fotografie.

Is het een soort niet-fotografie, het soort fotografie waar ik gek op ben?

Bijna...bijna omdat ik het nèt even anders neerzet en nèt even anders bekijk.

Even anders ontspannen.

Straks staat iemand op en heb ik het ontbijt verzorgd.

Zorgzaam zijn is leuk, vooral als die "iemand" je enorm helpt om door de chaos van de verbouwing heen te komen.

Iemand is Fred.

Iemand kijkt mij verlangend aan...

Die iemand is Loekie.

Ik ga Loekie maar eens uitlaten en stuur dit stukje eerst even de ether in

De ether van het Nu, het nu dat straks toen was.

Toen, in het Nu van straks.

De foto's;


Zonder geluid. (Stil.)


Welke compositie is dit?


Het staat anders, ik weet het....

Als veranderingen "gebeuren".

2011-11-08T00:02:00.008+01:00

Spontaan mee gaan met veranderingen, dat klinkt toch heel anders dan;

alles is aan het veranderen.

Veranderingen komen op mijn pad en natuurlijk kan dat alleen als je er voor open staat.

Niets gebeurt helemaal vanzelf. Een "wonder" dat je "overkomt" werkt alleen als je er actief mee aan de slag gaat en zo krijgt; "Geloven in wonderen" een diepere en ( voor mij) realistischer betekenis.

Wonderen, tja maar ik heb dan ook keihard en met volledige inzet aan mijzelf gewerkt, "goddank" was die kracht en het bijbehorend inzicht mij "gegeven".

Aanhalingstekens hebben hier wel degelijk een noodzakelijke functie, het geeft aan hoe betrekkelijk en persoonsgebonden sommige dingen kunnen zijn.

Soms vragen mensen zich dan ook af, waarom "God" de ene wel die kracht geeft en de andere niet.

Ook al noem ikzelf die Kracht geen 'god', ook ik vroeg mij dat vaak af als ik anderen in een aan mijn situatie gelijkende, ten onder zag gaan...

Ik kon en kan daar best verdrietig door worden.

Maar met verdrietig zijn om het lot van anderen help ik niemand.

Het enige wat ik werkelijk kan doen is, in liefde mijn verhaal delen en hopen dat er iemand is die daardoor weer hoop en licht kan zien in eigen leven.

En nee, hard werken alleen is vaak niet de oplossing, het gaat om het hele plaatje van Inzicht, want:

Alles heeft met alles te maken.

Oftewel, zonder dat ene werkt het andere niet.

Volgens mij ben ik alweer vergeten wat humor toe te voegen in bovenstaand schrijfsel..

Volgende keer beter!

;-)

Toch nog een "Welterusten"?

2011-11-07T22:18:00.001+01:00

Ondanks de chaos slaap ik goed...

Vandaag weer een kamer "ontvloerd", alles verplaatsen en scheuren en snijden maar!

Overal stof en gelukkig geen allergie klachten.

Morgen plinten verven en beginnen met het "ontzielen" van m'n slaapkamer.

Dus nu even tijd vrij gemaakt om

Welterusten

te wensen aan weblogbezoekers...

Bij deze gedaan!