Zondag was ooit een rustdag, hier eigenlijk NOOIT
.jpg)
Verder heb ik van alles gedaan, o.a. onderbroeken besteld, ze komen dinsdag, dit keer kwaliteit en géén Zeeman..In deze nieuwe vindt m'n hele toebehoren een plek...
De badkamer is gedaan en het nachtkastje ook.
Natuurlijk ben ik weer uitgeput..
Het kan ook de leeftijd zijn, toch?
Ja, het was zonnig en...niet koud!
Dat gevoel geeft mij nog steeds rust, althans een soort rust 😜
En dan blog ik NU weer om 3.45 uur...
Alle koppelingen gingen goed, geen lekkage dus!
Begin er aan te wennen, de 20cm uitwendig vouw ik tegenwoordig in een short, een beetje omhoog.
De 'buitenzak' losgekoppeld is weer halfvol...
Tja, een zeikerd blijf ik nou eenmaal!😆
De plannen voor vandaag?
Daar blog ik pas later over...
Kom, we gaan nog een tijdje slapen....
Daar heb ik geen behoefte meer aan...
Want ik..schilder... niet meer om die reden!
Waarom zou ik?
En ik ga door, totdat het leven besluit dat het genoeg is...
Ja, we gaan door, niet wachtend op een beslissende GOD..gewoon vertrouwen is dat wat Leven heet..
Noem het gerust: De tegenpool van mijzelf!
Het was niet eens mijn schaduwkant!
Vandaar eens geen A.I. portret maar een gewone selfie.... Had zelfs erg slecht geslapen en nachtmerrie achtige dromen gehad.
In die dromen kwam veel werkelijk-beleefd leed voor....Ook de lijdensweg van mijn oudste broer.
En over de zwaarte van mijn ouders en het leed waar zij doorheen moesten...😒
Als kind besefte ik dat niet eens, en toch trachtte ik alle leed voor hen goed te maken...
Best behoorlijk slecht, want...
Als we doodgaan, gaan we gewoon dood.
Dan is er niks meer en maakt het niets eens uit waarin je hebt geloofd....
Er is niks meer, tis leeg en zwart en zelfs dat merk je niet1
Zwart en leeg, zelfs zonder gewaarwording!
Geen 'afterlife'onzin...Niks, geen Jezus, geen God,
Gewoon niks, zelfs leeg en zwart zijn er niet.
En niks...ook geen niks.
Ooit waren we jong...goe dat mamma dit niet wist!
Stort ik werkelijk totaal in!
Ineens doodmoe!
Vandaag was het weer een gedoe..
De dienstdoende begeleidester, die ook verpleegkundige was, wilde het weer even zien..
Nou ja, eigenlijk mijn plasser en vreselijke toebehoren!
Of het altijd zo vernederend voelt?
Ja, ....altijd!
Weer de broek uit en weer de mankementen laten keuren...Toch fijn dat het gebeurt!
Neeee, het blijft mensonterend....
s'Nachts slaap ik nog nauwelijks....kan nooit relaxed liggen!
Arme mannen in mijn situatie, het zou toch echt anders moeten kunnen....
Rond 7 uur in de ochtend
heb ik mij losgekoppeld
Goed opletten dat je het goed doet!
De zak in de emmer blijkt redelijk vol.
Eigenlijk is dit geen leven,
maar alles went en er zijn ergere dingen.
Zo af en toe hoor ik
dat veel mannen van mijn leeftijd
hiermee kampen...
De eerste keer had ik het verkeerde losgetrokken.
Resultaat...een drijfnat bed.
Wie had ooit gedacht dat dit je zou overkomen.
Hopelijk went dit en komt mijn levensvreugdde
weer een keer terug, in volle glorie.
Het zou een nieuw bericht worden...
Mede dankzij een blog dat ik las bij Kleurrijk, had ik hiervoor al een blog klaarliggen!
Toen ik het wilde publiceren, bleek het te zijn verdwenen...
Lijkt me een goeie zaak om daar opnieuw even over te brainstormen, oftewel: mijn gedacht laten gaan!
Want....hoe belangrijk is het eigenlijk als we daar steeds weer negatieve aandacht aan schenken?
Zijn dat dan die spreekwoordelijke 'kolen op het vuur gooien'?
Voor mijzelf werkt dat werkelijk zo...
Neem nou het doen en laten van: Het Trump gedoe... Of ik daar een mening over heb?
Ja, die heb ik.
Kom er later eens uitgebreid op terug....
Weer fout gegaan...
Oké, een simpele poging dan maar?
Wordt wel erg simpel;
Geef het negatieve toch niet zoveel aandacht!
Of denk je echt dat je het bestrijd DOOR het aandacht te geven?
Denk je dan dat jij alleen de Wereld kan redden..
Misschien ben je dan zelf één van de ziekmakers...
-EDIT.jpg)
.jpg)