In ieder geval niet zoals ik zou willen.
Typisch een geval van heel lang heel sterk kunnen zijn en dan helaas weer zeer lang erg zwak.
Eigenlijk gaf ik alles op toen de '65' boven mijn hoofd hing...
Dat zie ik nu achteraf pas.
Een mens van uitersten zijn zit lijkbaar in mijn genen of noem het 'blauwdruk'.
Het vervelendste is toch de schaamte, want erover praten met vrienden is soms frustrerend.
Gevoelens van irrationele onmacht zijn nu eenmaal lastig te delen.
Dus blog ik er maar weer eens over, dat lukt me dan nog net!
Mijn wilskracht op dit moment is als zand'.
Het glijdt mij tussen de vingers weg..
Even niet van jezelf houden heeft ook invloed op je contacten.
Heb ik nog iets leuks te melden?
Ja hoor, de merel broedt weer in mijn klimop
en ben zeer blij met Jan!
Deze inmiddels echt te dikke man. ;-)
(bedoel mezelf hoor hihi)
Verder heb ik veel steun van vriend T.
Belt mij ook bijna elke dag even om mij toe te spreken...
Wens mijn bezoekers een fijn weekend, het schijnt warm te worden!
O god, waarschijnlijk pas ik niet meer in mijn zomerbroeken.
Dan maar met alleen tshirt en sandalen de straat op?