Zondag en we zijn ... Vrij!

 Weer gaan slapen?

Natuurlijk zijn er mensen die op zondag werken...

Zelf behoor ik tegenwoordig tot; De oudere man die elke dag werkt!

😏Maar dat is mijn eigen keuze geworden.

Eigenlijk werk ik aan:

Het op een prettige manier 'dood' gaan of liever gezegd, Overlijden...🙈🙉🙊

Nou, liever gezegd, er nog iets moois van te maken.

Tis echt hard werken, dat wel.

Maar ik heb er dan ook 75 jaar voor geleerd!

En nu is het nacht, ben er weer uit om straks weer te gaan slapen. Als dat lukt. 👽

Tja, de mens alleen is veranderd.

Maar, dat mag je zelf doen!

💚

Over gisteren; Deze blogger had een foute inschatting gemaakt!

 

Zeg maar gerust,

Aan 75 moet ik erg wennen...

Neem nou gisteren.

Oké, ik weet dat we beter in het nu kunnen leven!

Maar het kan geen kwaad om van gisteren te leren.

Dus ging ik naar het grote winkelcentrum

in Gouda Noord.

Vlakbij waar ik eerst woonde...

Kort samengevat;

De wandeling én het winkelen duurde bij elkaar ruim 3 uur 😖

Totaal gesloopt kwam ik thuis😞

Was blijkbaar even vergeten dat ik 75 ben

en in een zeer matige conditie.

Letterlijk ga ik vandaag in Herstel.

Nee, we zijn (ik ben) nog lang niet uitgeleerd.

Waarschijnlijk ga ik verder op

Proefblog.

💚

Afscheid nemen als ruimte maken voor het nieuwe?

De goede gewoontes van toen

 Als er geen 'samen' meer is om iets vast te houden

dan kan je het beste het oude loslaten!

Maar dan moet je eerste het oude herkennen...

En pas vannacht kreeg ik dat door... dieper door.

Dingen die niet meer kunnen moet je de ruimte geven.

Mijn 12 en half jarig jubileum laat ik vandaag ingaan,

oftewel ik maak er een begin mee.

Gisteravond heb ik mijn begin gelezen...

Het was 2009, bijna 60 was ik...

Want inderdaad, er is geen partner meer die mijn nog

letterlijk en figuurlijk vasthoudt.

Vasthoud in een nu dat eigenlijk een toen is!

Volgende week begin ik weer met iets nieuws

dat tegelijkertijd oud is...

Namelijk weer werken in een creatieve groep!

Niet zomaar hoor, want dan word ik opgehaald

want fietsen lukt niet meer.

Geen idee nog hoe dat voor me werkt.

Verder heb ik weer 2 dagen in de week 'beweging', zeg maar fysio therapie.

Gisteren drukte ik op een verkeerde knop en de loopband ging ineens keihard!

Daarvoor had ik al gefietst, 25 minuten... hometrainer.😏

Maandag was ikzelf begonnen met 25 minuten buiten wandelen...

Was achteraf wat veel om mee te beginnen... een hond heb ik niet!

Vandaag is weer mijn 'systeem-vrije' dag...

Mijn bed maakte ik gisteren op de verkeerde manier op,

straks even mijn matras verschuiven zodat ik beter bij het hoofd eind kan...

En als het zonnetje weer komt....een uurtje erin.

Afscheid nemen en ruimte maken voor het nieuwe.

En wat leverde gisteren mij op?

 Ach, eigenlijk levert elke dag wel iets op, je komt steeds verder.

Soms letterlijk, soms figuurlijk.

Laat ik met het 'gebed' beginnen;

Voor mij houdt dat in de wens naar hoe je het anders zou willen.

Een soort overleg met de God die in ons woont....

Dan is er de meditatie.

Mediteren kan je op verschillende manieren doen.

De meest efficiënte voor mij is het in de Stilte komen.

Later blijken er door die Stilte oplossingen te komen voor zaken

waar je mee in de knoop zit/zat.

De objectieve toeschouwer zijn...

 Waar een speciale vakantie al niet goed voor is!

Regelmatig ga ik buiten mijzelf staan en kijk ik naar wat er gaande is.

Dat vereist oefening, vooral het objectief zijn...

Want stel dat het je lukt om je met niets of niemand te vergelijken

hoe kom je dan bij die pure zelfkennis?

En dat is waar ik mee bezig ben!

Afstand nemen van de ik-figuur... anders dan de spirituele benadering.

En over dat ego gaan we het hier al helemaal niet hebben... dat hoeft ook niet

want dat zijn we gewoon.

Het ego maakt ons nou eenmaal herkenbaar als de ik-figuur.

en dat ik en die ego ga ik in dit stukje helemaal trachten los te laten.

Los laten is iets anders dan het ontkennen of er de ogen voor sluiten.

   ( nu even naar fitness, later schrijf ik hier verder)

want dat

De goeie dagen en de slechte.

 Waarom het zo gaat, daar kom ik nooit achter..

Want zo gaat het nou eenmaal.

En als je alleen leeft wordt je er soms keihard mee geconfronteerd...

Er is niets waar je steun in kunt vinden.

Maar ook niemand om je op af te reageren!

Het voordeel is dat het nooit de schuld van een ander is...

Zelfs niet van jezelf.

Dan is het gewoon zoals het is.

Want het leven is leren, elke dag weer!

Je levenstaak herkennen...

 Een innerlijk weten wat je taak hier is...

Dat sterke gevoel dat je mee ging doen aan de 'verandering'.

En diep van binnen weten waarom dit virus ontstaan is!

De ultieme confrontatie met onze angst om te groeien, om verder te evolueren..,,, Want we willen alles dat goed lijkt vasthouden!

We doen werkelijk van alles om de verandering  tegen te houden;

Mondkapjes, afstand bewaren en beperkende regels verzinnen.

Als klap op de vuurpijl vluchten we nu in een vaccinatie!

En als je er, vanuit een innerlijk weten Nee tegen zegt

wordt je als een bedreiging ervaren..

Overwint dan toch de Waanzin?

Uiteindelijk niet!

💚

Dan kies ik vanuit dat innerlijk weten

een bedreiging te zijn.

Nee, ik ben hier nog niet weg!

 Spijkerbed was redelijk zoet en sappig..

Maar toch best eerlijk!

Misschien wat zelf ingenomen. .maar dat ben ik!

Nooit erop uit om anderen te kwetsen.., PIJN DOEN DOET MIJZLF PIJN.

Het grappige is dat ik letterlijk voor een spiegel zit als ik blog.

Dus hoe ga ik verder met bloggen?

Keihard en confronterend...  vooral voor mezelf!

Het menselijke nieuws is dat ik een bijzonder mens heb ontmoet..

Hij woont aan de overkant van mijn flat..

Vandaag gaf hij mij spontaan zijn telefoonnummer..

MM, ik wacht nog even met bellen, hihi

Helaas werd ik er misselijk van.

Het is me te veel geworden...en dus moet ik er echt mee stoppen.
Maar ik dacht er goed aan te doen en ziek ben ik er gelukkig niet door geworden.
Elke dag twee zoute haringen, eigenlijk erg vreemd.
Want elk jaar at ik er maar één...en dan had ik er genoeg van...

Ben zelfs het aantal al vergeten...
Er was zelfs een dag bij dat ik er vier at!
Waarschijnlijk heb ik genoeg Omega 3 (?) genuttigd om mijn weerstand te verhogen...
Mijn weerstand tegen alles wat mij schaadt, op welke manier dan ook!

Overigens lijkt het mij een goed idee om anders om te gaan met
de reactie mogelijkheid...

Een berm vol!!

Schitterende klaprozen, maar helaas had ik steeds geen fototoestel bij me.

Maar toen riep ik keihard;

Dien Dien!!!!

Tja, het kan toch raar lopen in het leven...

😄 

Dat speciale kamertje...

Het valt gelukkig nog net bij dit weekthema.
Ruimte-geest-ruimte.
Maar eigenlijk gaat het nu al over 'loslaten'.
Dat speciale kamertje blijkt zeer confronterend!
Letterlijk en figuurlijk kom ik mezelf daar behoorlijk tegen.
Met je snufferd een tijd voor een passpiegel zitten!
Aangepast licht, wierook en kaarsen branden, speciaal muziekje op de achtergrond.

En dan gebeurt er van alles.

Vooral dingen die je los wilt kunnen laten.

Maar dat komt volgende week allemaal aan de beurt.

Gevoeligheid en de verleden-tijd.

BEWERKT DE KELDER IN.

Schuilkelder?

Alles uitproberen! ( Het Kleed?)

Alles is mooi.

Een mens kan vaste gewoontes ontwikkelen, gewoonten die veilig lijken en het leven herkenbaar en overzichtelijk maken...
Totdat...
Heb jij al eens een 'totdat' meegemaakt?
Totdat alles onderuit ging,
totdat alles ineens veranderde,
totdat bepaalde zekerheden wegvielen.

Het ooit herkenbare is er ineens niet meer en overzichtelijk is het al helemaal niet meer!

De anderen die ooit van alles voor je deden...ze zijn er niet meer.
Dus, om te overleven zal je alles moeten uit proberen.

Dan zal je alles anders moeten gaan aanpakken
en dat vereist een enorme flexibiliteit...
Kan je er nog om glimlachen als je bijna 70 bent?
Vooral dat laatste moet je blijven uit proberen;
Er om lachen en gewoon verder gaan.

En als er dan niemand meer is die even met je mee lacht?
Dan maar eens voor  de 'spiegel' gaan staan om met jezelf mee te lachen
en het simpele uit proberen.
Heel simpel!
Eerst maar eens anders gaan bloggen bijvoorbeeld...

Gelukkig zonder vloerkleed!

De grootste boosdoener?...Angst!

Bevrijdingsdag!

Er een heel stuk aan wijden en dan maar waken dat er tijdens dit schrijven daarover
niet de Angst toe zal slaan.
De angst om werkelijk de Angst, alle angst onder ogen te komen!

Want wat veroorzaakt de meeste, zo niet alle ziektes?
Angst!
Wat maakt een mens tot slaaf?
Angst!
Maar nog gekker is; wat maakt een mens tot een 'slecht' mens?
Angst!
Eigenlijk wordt alles dat er maar mis kan gaan in het Leven
veroorzaakt door Angst...
Onze grootste angsten lijken voor de hand liggend;
De ongeneeslijke ziektes met een 'voorspelbare' lijdensweg.
(Aan welke denk jij nu?)
Wat dacht je van onze angst voor 'Gezag', voor de macht van corruptie,
de angst voor hen die menen dat zij het voor het zeggen hebben. 
En zo kom je al snel bij de angst voor je werkgever, voor zijn macht
en jouw afhankelijkheid van een inkomen.
Hopla,daar is gelijk onze angst voor armoede, angst om iets tekort te komen.
Die angst is zo groot dat we niet eens beseffen wanneer we werkelijk iets tekort komen!

Natuurlijk zijn er ook de kleine angsten die zo onschuldig lijken, maar toch je hele leven kunnen beïnvloeden! Angst voor spinnen, voor muizen en voor 'ongedierte'. Angst voor vuil en viezigheid...

Stel je voor dat het lezen of schrijven van dit stuk je enorm gaat vervelen of irriteren...
Ja, dan heeft er weer een angst toegeslagen.

Maar dan is het de kunst om te kunnen zeggen ik stop met lezen en schrijven, even zonder die angst;

Voor vandaag is het genoeg!

🙆

😄

Nu het nog kan; maak het weer mooi!

Er wordt hier noch oud, noch nieuw werk afgebeeld!

Ooit werkte ik 'mooi', het was nog gerelateerd aan mijn opvoeding en mijn werk.
Door mijn beroep als schilderijen restaurateur presteerde ik het zelfs om in de 17e eeuwse stijl te schilderen!
Zo rond mijn 33ste werd ik het ineens helemaal zat en begon ik mijn eigen stijl te ont-dekken...
Al het 'mooie'en al het geperfectioneerde verdween...gelukkig maar, want zo was ikzelf helemaal niet.
Mijn vader, de 17e eeuwse stijl trouw, vond mijn werk vreselijk en zei vaak;
Jongen, ga toch liever dingen maken waar je wat aan verdient!

Op den duur ging ik steeds losser en losser werken...en moest me vaak nog tegen bepaalde vastgeroeste regels verzetten!

Nu ik bijna 170 ben, (169) denk ik wel eens;

Nu het nog kan, maak het weer mooi!

En dan duik ik snel mijn bed in om niet weer in die nachtmerrie terecht te komen!

Tien jaar geleden waren we...

Tien jaar jonger!

Gisteren zat ik hier in de gemeenschappelijke tuin van het zonnetje te genieten...

Plots overviel het me:

Bijna niet te geloven, ik begin een oude man te worden!

Al die mensen in rolstoelen om mij heen...

😟

Toch is mijn moeder, ondanks haar uiteindelijke slechte gezondheid door de diabetes nog 84 geworden.

Met geluk én hard aan mijn gezondheid te werken, kan ik nog 15 jaar voor de boeg hebben...maar ja,dat weet iemand van 30 ook nooit zeker..

Maar toch, het idee...dat bewustzijn dat het leven niet eeuwig is.

Wat zeker een rol gespeeld heeft zijn de hectische veranderingen tijdens de afgelopen jaren van mijn leven.
Als alles maar een beetje door kabbelt, kabbel jijzelf rustig mee naar het ouder worden..

Het zijn in feite juist de plotselinge overgangen die je bewust maken van wat er gaande is.

Tja, in een speciale gemoedstoestand schrijf je dit soort dingen.

Waar ik wel om kan lachen is dat onverwachte telefoongesprek met m'n jongste zoon, die opperde;

maar je bent toch een ouwe man en je was toch al grijs?

Oi,oi...dat was m'n baard wel behoorlijk en die kleur ik zo nu en dan een beetje bij...

Volgende week maak ik maar eens een 'ouwe man' selfie.

Heb jij dat nou ook wel eens 'gehad'?

Deze foto vond ik achteraf erg mooi. stijlvol en redelijk stil.

Misschien zelfs wel enigszins Verlichtend...

Een stukje in de 'schuilkelder' plaatsen,

niet zozeer vanwege de lezers

maar gewoon om mijzelf hier

niet klakkeloos te confronteren!

Zelf gaat dit mij louter en alleen

om het van mijn eigen hart af te schrijven.

Er gelijk mee geconfronteerd te worden zou mij

nog eindeloos veel pijn blijven doen

Schrijvend in mijn hoofd...

Schrijvend in mijn hoofd heb ik mij naar mijn laptop gesleept...Kan je dit nog doorzetten noemen?
Het voelt naar niks...want ik voel me slecht, vreselijk slecht...
Ineens weer dat gitzwarte in mijn hoofd, misschien zwarter dan ik het ooit ervaren heb.
Alleen maar slapen wil ik..slapen omdat ik niet wil voelen wat ik voel!
De achterliggende gedachte is; hoe is dit mogelijk, dat het gegaan is zoals het gegaan is!
En toch ook, waarom ben ik toen in die afschuwelijke hel er niet gewoon op los gaan rammen!
Ze stuk voor stuk hun persoonlijke waanzin in gevloekt!
Hoe is het toch mogelijk dat ik dit heb laten gebeuren?
En nu? Wat kan ik in hemelsnaam met dit onmogelijke gevoel doen?
Nee, een passieve depressie is dit niet te noemen, het is alsof ik dit gevoel ben!
Niet heb, nee gewoon ben!
Slapen, slapen en niets voelen, dat is wat ik nu wil...

Wie je werkelijk van binnenuit bent, je wezen, je kern...die kun je nou eenmaal niet verloochenen.
Die oude baby foto's van me...
Ik keek mijzelf doordringend aan en zag;
ja dat ben ik en zal ik altijd blijven!

Totaal ongeschikt voor het Kwaad...

Vanwege de schade die Slingedael bij mij heeft aangericht;

Spijkerbed kan gewoon geen Spijkerbed meer zijn, vandaar dat ik,

op deze vreemde manier moet stoppen.

Over hoe het met mij is?

Onder de 'deelstreep' schrijf ik er wel iets over...

meer lezen bij...meer lezen!

'Bad secrets' gaat natuurlijk gewoon door!

Horror verhalen voor het slapen gaan!

Maar om het 'Bedgeheimen-blog' toch gewoon te kunnen vullen, zet ik er wat verhalen tussendoor neer.