Gisteren was een emotionele dag, een warme en koude douche dag.
Gelukkig reageren mijn lichaam en geest juist daar erg goed op!
Lichamelijk vind ik rust door erg vroeg in een diepe slaap te vallen. Eerst was er veel onrust in me vanwege mijn bizarre situatie hier, ik kon slecht de slaap vatten en als ik dan even sliep dan werd ik al snel woedend wakker...
Terugkijkend kan ik zeggen dat het zo moest gaan, want het overwinnen van die woede heeft me enorm gesterkt.
Beneden in de ontmoetingsruimte lag een boekje, samen met 3 andere boekjes, alle drie over het geloof. Één ervan ben ik aan het bestuderen, het heet 'DE ROEPING', een reformatorische bezinning.
Op Werkwijze ben ik een bespreking over dat boekje begonnen, nee...eigenlijk gewoon een boekverslag, zonder eigen mening daarover te geven. Gewoon een uittreksel dus.
Eigenlijk heel bijzonder dat juist dit op mijn pad komt, want het vertegenwoordigt de mening van wat men ook wel 'de zwarte kousen kerk' noemt.
En deze mentaliteit lijkt hier duidelijk de basis te zijn voor dit 'zorgcentrum'.
Het lijkt erop dat wat geleerd moet worden, min of meer op je pad komt.
Zo bleek mijn vorige partner totaal verziekt te zijn door die achtergrond. Hij was bezig zich los te maken daarvan, maar het blijkt tot diep in zijn wortels ernstige schade te hebben gedaan.
Klinkt bij mij bijna zeer religieus want het lijkt wel of dit door het
Onnoembare op mijn pad is gebracht!
Gelukkig heeft dat
Onnoembare totaal niets te maken met het hier gangbare godsbeeld.
Dodenherdenking was het gisteren, vandaag is het 'Bevrijdingsdag'.
Aangezien ik in de schaduw van deze wrede oorlog geboren ben, doet dit mij nog steeds erg veel.
Wellicht een goed onderwerp voor later op Werkwijze...want wat is een schaduwkind van 40-45 nou eigenlijk?
Verder had ik mooie gesprekken met mijn broer en later ook met mijn jongste zoon.
Je mag het gerust een heel bijzondere band noemen.
Over de ontvangen camera schrijf ik enthousiast op mijn fotoblog!
Het is nu 5 mei. 4:09 in de nacht.
