Een inzicht dat opruimt...(HH)

Af en toe moet dat weer eens gebeuren; opruimen, de boel sorteren, kijken wat je nou eigenlijk allemaal in huis hebt en wat er nog belangrijk van is.
Een bijverschijnsel is dat ik vaak lang blijf hangen in het uitgebreid bekijken van alles dat ik tegen kom.
Maar dit keer was het meteen raak ( mis? ).
Ik sloeg een willekeurig tijdschrift open en daar stond met grote letters:
Het ergste dat ouders hun kinderen aan kunnen doen, is ongelukkig zijn.
Boing!!!! Ik had meteen een knoop in mijn hersens...Hoe durven ze zo iets te beweren, alsof het op zich al niet erg genoeg is!
Waarom werd ik zo kwaad? Ik realizeerde me ineens dat mijn eigen ouders nooit echt gelukkig zijn geweest, althans dat heb ik zo ervaren.
En aangezien ik zelf vader ben, die ook niet altijd even gelukkig was sneed het mes aan 2 kanten vlijmscherp bij me binnen.
Ineens begreep ik mijn verwarring, want mijn schuldgevoel bij gelukkig zijn heb ik nooit echt goed begrepen.
Wat ik wel begreep was dat ik ongetwijfeld mijn zoons pijn had gedaan door mijn ongelukkig zijn. Nooit zo bedoeld natuurlijk, net zo min zoals mijn ouders dat zo bedoeld zouden hebben.
Sentimenteel ga ik maar niet doen, maar ik ben nu wel dubbel dankbaar dat het me gelukt is om een gelukkig mens te worden.
Ik had mijn ouders dit inzicht van harte gegund, achteraf toch vooral voor zichzelf.
Want mede dankzij het feit dat zei mijn ouders waren, red ik het op een zeer bijzondere manier in dit leven!