Gevoelige onderwerpen.

De toon die gezet is op mijn weblog is zomaar ontstaan, niet bewust gepland bij het begin.

Nou ja, het moest over mijn werk gaan, dat wel.

Maar ik kan en kon er niet om heen. Door mijn manier van werken bén ik mijn werk.

Het zou voor mij, voor die ik ben, erg onzinnig zijn om rationeel over mijn werk te praten. Techniek, formaat en titel. Dat soort dingen. Oppervlakkige omschrijvingen zouden in feite ontkenning zijn van wat ik maak en doe.

Het gaat er hier helemaal niet om wat de "kunst" waarde van mijn werk is en hoe ik er over verhaal heeft niets te maken met bescheidenheid of onbescheidenheid.

Een vreemde inleiding voor "gevoelige onderwerpen?"

Nee hoor, eigenlijk voor mij een noodzakelijke want mijn weblog heeft inmiddels een speciale betekenis voor mij gekregen.

Het is zoals ik in het begin hoopte mijn inspirator en mijn "werkgever" geworden.

Abrupt nu: Twaalf jaar met een vrouw geweest..als vrouw, de grote liefde van mijn leven.

Nog abrupter: Na zes jaar "verkennen", twaalf jaar met een man geweest, die net als ik een huwelijk achter de rug had en vandaar uit ook 2 zoons.

Hoe zij waren, wat voor mensen enzo? Beiden mijn grootste liefdes, liefdes waarvan ik werkelijk "weet" ze niet meer op die manier tegen te zullen komen.

En dat hoeft ook niet! Beiden zijn onvervangbaar en zo als het nu is, is het goed.

Het begint waarlijk een "niks aan de hand" verhaal te lijken, alles is minder waar.....

De taboes waar ik mee te maken kreeg hebben mij uiteindelijk bijna kapot gemaakt.

Natuurlijk ligt dat aan degeen die ik ben, gevormd door jeugd en eigen karakter.

Een gevoelig onderwerp aankaarten in een kort stukje?

Ach, het is een begin.

Doe ik dit niet, dan zou mijn "openheid" op den duur ontaarden in onzinnig geklets, dat in feite niet eens meer over mijn werk zou gaan!

( de foto is een grapje?)