Ja, daar heb ik ontzettende zin in!Ik ben net terug van mijn dagelijkse "powerwalk" en geniet er, zonder overdrijven, elke keer weer van. Leven in het nu? Ik doe mijn best en het gaat me behoorlijk goed af, maar op mijn persoonlijke "harde schijf" staan nou eenmaal toch herinneringen.
Tijdens mijn walk kwam het weer even terug;
Twee en half jaar geleden, ten dode opgeschreven. Er uitziende als een opgezwollen, geel kadaver waaraan nauwelijks nog iets functioneerde, behalve mijn glimlach dan.
Heb als kind ooit het bijna ontbindende cadaver van een hond in een sloot zien liggen, nou zoiets leek ik. ( hopelijk zit je niet net te eten, hihihi)
Binnenshuis ben ik begonnen met de binnentrap op en af te lopen, keer na keer. Toen hijgend en wel basis oefeningen op de grond gedaan...Zoiets wil je je omgeving toch niet aandoen?
Lieve man ben ik toch hè, om het binnenshuis te hebben gehouden!
Vandaag, tijdens mijn wandeling vroeg ik me even, bijna serieus af; ik zal toch niet reeds twee en half jaar toch dood zijn en in de hemel terecht zijn gekomen?
Maakt het wat uit Walter, wáár je bent, zolang het maar voelbaar "dichtbij jezelf" is.
BeantwoordenVerwijderenJa, dát moet je wel steeds even checken natuurlijk. En dat is ook ongeveer het moeilijkste.
Het wordt tijd dat ik er ook eens wat aan doe...
BeantwoordenVerwijderengeestelijke gymnastiek genoeg,
maar lichamelijk?
Vandaag toch anderhalf uur gaan wandelen, is al iets hé.
Ik heb gelachen met dit stukje. Je brengt het ook allemaal met een glimlach, maar ondertussen vertel je toch wel diepe treurnis.
En die hemel? Die heb je helemaal zelf gemaakt! Je hebt er méér dan recht op :-)
Dat doet me deugd Wim, het is wat het is en goed dat ik er gelukkig zelf met humor naar kan kijken!
BeantwoordenVerwijderenMove that ass...young man! hahaha!
in vergelijking met hoe diep jij gezeten hebt ben je inderdaad in de hemel Walter.
BeantwoordenVerwijderenDie glimlach is je redding geweest, dat ben ik zeker!