De hervonden brief.

Hervonden, omdat ik hem herkende toen ik hem tussen mijn "geschriften en paperassen" terugvond.
Een brief van iemand aan iemand, een brief die blijkbaar nooit verstuurd werd...
Weet ik wie deze brief schreef en voor wie hij bedoeld was?
Misschien kom ik er achter als ik hem op mijn weblog zet, ongecensureerd, want namen heb ik er niet in kunnen vinden. Zo af en toe en stuk eruit, beginnen bij het begin.
Een bijzonder vreemde brief, dat wel;

"Als ik deze brief begin, weet ik niet dat ik aan het einde "jou" zal kiezen om aan te versturen.
Ik wil het nog niet weten, want ik wil niet dat de brief betrekking heeft op wat er tussen "ons" zou kunnen spelen. Want ik wil je vertellen over m'n eenzaamheid, m'n spirituele zoektocht, het vinden en het kwijtraken.
Eenzaam zijn, niemand "hebben"en toch met mijzelf niet alleen zijn..Is dat wat ze "God" noemen?
Ik stel hele hoge eisen aan mezelf, eisen die ik vanuit een diepe levensovertuiging niet kan loslaten, niet veranderen, niet vergemakkelijken, niet overboord kan zetten, zelf niet bijschaven, want ze komen steeds als ik dat probeer, in hun puurste vorm terug.
Gewoon even omschrijven wat die eisen dan zijn, zal niet lukken zonder in beeldspraken te vervallen, want voor sommige zaken is geen aardse taal beschikbaar.
Soms denk ik ben ik niet hoogmoedig om deze eisen aan mezelf te stellen?
Maar waarom huil ik dan van binnen en val ik constant door wanhoop op mijn knieën!"

Tot zover een eerste gedeelte uit deze brief, vermoedelijk geschreven in het jaar 2000.
Op die plek lag hij tussen mijn paperassen.
Bovenstaande citaat beslaat ongeveer een kwart van de brief.