Inmiddels heb ik zelf deze brief weer enkele keren herlezen...
Aan de neiging om woordgebruik aan te passen geef ik niet toe. De brief is wat het is, niet meer en niet minder.
Vervolg;
"Maar waarom huil ik dan van binnen en val constant uit pure wanhoop op m'n knieën?
Of eigenlijk is daar geen eens wanhoop voor nodig. Want ik wil naakt zijn, naakter dan de anorexiapatient die zelfs de huid als teveel ervaart.
Ik ben bang, omdat ik niet anders kan dan de duivel op te zoeken en recht in de ogen te kijken, net zolang totdat hem het schaamrood op de wangen staat.
Dit alles was beeldspraak, maar vaak heb ik in mijn bed de "duivel"zien aankomen en niet mijn blik afgewend. Hij ging als een koude siddering door mij heen en hield op te bestaan.
Zuiver zijn en m'n racist, fascist, moordenaar, liefdeloze, hatende, luie, kwaadaardige, machteloze, soms willoze omhulsel onder ogen komen, doorleven, erkennen en loslaten.
Loslaten in de zin van totale overgave om dan weer tot "God", de schone kern te kunnen komen
Want die schone kern voel ik. Die zit onder al die ballast!
Maar ik wil niet sterven aan zuiverheid, ik wil leven vanuit zuiverheid!
Weet je, wie je ook bent, nog waar ik het over heb?
Tot zover maar weer even, volgende keer weer een gedeelte.
Die 'ballast' is eerder een werktuig
BeantwoordenVerwijderendat nog niet helemaal op punt staat,
waar nog moet aan gesleuteld worden,
maar onmisbaar is om de huidige taak
van de schone kern tot uitvoering te brengen.
Een bijzondere brief, Walter.
Groetjes.
Ja, ik weet absoluut waar je het over hebt: dan kruip je dagenlang onder de dekens in de hoop dat je ophouden mag te bestaan en héél misschien kijk je alleen 's nachts even snel om een 'hoekje' om te zien of er toch nog leven mogelijk is. En als de tranen op zijn komen er vanzelf weer nieuwe.
BeantwoordenVerwijderenIk weet het maar al te goed Walter en waar mijn rustpunt (in jouw woorden 'De Schone Kern') uiteindelijk lag is niet te zeggen.
Maar de rust is gekomen en daarmee het vertrouwen dat in het eenvoudige vermogen én in de moed, te leven in openheid en dus in álle kwetsbaarheid, de grootste kracht ligt.
Nooit wordt mij meer mijn innerlijke zuiverheid afgenomen, de Zuiverheid van Leven waaraan ik me in dankbaarheid en eerbied heb uitgeleverd, ik ben niet meer bang voor welke duivel dan ook, de spelonken met de geheime draken zijn verdwenen.
Maar huilen doe ik gelukkig nog erg vaak, en dat is goed want ik ben begaan met de liefde in elk opzicht. Tranen zuiveren al trillend de ziel, ze zijn vloeibare diamanten. Wees blij dat deze juwelen nog in je wonen ...
Zo intiem, eigenlijk weet ik geen juiste reactie te vinden.
BeantwoordenVerwijderenelly.
hoe klein kan iemand worden?
BeantwoordenVerwijderen