Typend van brief naar weblog lees ik het ineens totaal anders.
En dat "anders" verandert soms, was de brief aan mij of toch aan de ander?
Op dit moment laat ik dat even voor wat het is en typ de brief over, terwijl ik hem ondertussen probeer "niet" te lezen...
Vervolg dus;
"...Weet je, wie je ook bent, nog waar ik het over heb?
Dit is m'n meest kwetsbare wezen dat ik blootgeef, omdat ik "moet". Ik wil mij niet meer verstoppen door individu te spelen.
Ik vroeg laatst eens aan een psycholoog; Wat blijft er over van een mens als je werk, maatschappelijke positie, je bezittingen en je uiterlijk vertoon weglaat en naakt bent zonder "beeld".
Wie of wat ben je dan?
Hij antwoordde; je bent een optelsom van wat je in je leven geweest bent...
Hij begreep mij niet, want ik voel dat daaronder een "wezen" zit dat daar los van staat.
Is dat dan misschien die absolute eenzaamheid die men "God" noemt, dan heeft het in ieder geval een naam en wat een naam heeft is al minder eenzaam, want het kan benoemd en daardoor beschouwd worden.
Nog steeds weet ik niet wie "jij" bent, maar ik merk dat ik bang voor je ben.
Bang dat je dit niet van mij weten wilt. Bang dat ik de code verbreek, bang dat ik het spel ontluister.
En vooral bang dat je me werkelijk niet begrijpt.
En als ik "jou" kies om deze brief aan te sturen, doe ik dat dan omdat ik in mijn eenzaamheid niets aan jou te verliezen heb of doe ik dat omdat ik hoop en vertrouw dat jij mij herkent?
Juist omdat ik niet weet wie jij bent, naar wie ik deze brief zal sturen, voel ik me nog veilig genoeg om mijn gedachte en mijn gevoel te beschrijven.
Want ik kan nu, op dit moment in mijn leven het spel niet meer spelen, zonder mij bewust te zijn dat het een spel is en niet meer dan dat.
En als ik nu "jou" in gedachte zou hebben , dan ben ik bang je hiermee te kwetsen."
Het blijkt me niet te lukken de tekst over te typen zonder er verder over na te denken.
Volgende keer beter? Het zou een goeie oefening zijn om afstand te leren nemen...
Dit Walter, (wat ben je diepzinnig vandaag, maar dat mag ik wel) dit 'Wezen' dat is nou juist wat ik van je wil weten, wat ik van iederéén wil weten, want daar op 'dat wezensgebied' is het vanwaaruit mijn bestaan woont en werkt. Vandaaruit léven wij mensen, dat geloof ik zomaar.
BeantwoordenVerwijderenM.i. leven we Niet vanuit de absolute eenzaamheid, maar veeleer vanuit een 'Absoluut Beginsel', een beginsel waarin de bron van het 'Zijn van de Dingen' ligt; en waarmee onze individuele fysieke en psychische gestalte door het leven verbonden is in een tijdelijk Liaison met ons Zelf, wat hopenlijk een liefdesverbond mag zijn.
Ik weet niet hoe je dat beginsel zou kunnen noemen, maar ik denk wel dat we daarin als individu verbonden zijn met de gehele mensheid. Mijn pijn is jouw pijn en omgekeerd, en onze pijn wordt door allen ervaren, bewust of onbewust. We hebben een verantwoordelijkheid niet alleen t.a.v. onszelf, maar ook t.a.v. alles om ons heen.
Nee ik geloof niet dát, waneer we geleerd hebben ons dit te realiseren, dat we ten diepste nog eenzaam kúnnen zijn, maar wel dat we de weg die we gaan, dat we die zélf, geheel zelfstandig en onafhankelijk -ja ook veelal alleen dus- moeten afleggen, juist omdat we als unieke wezens onze specifieke talenten hebben meegekregen om ons eigen autonome leven te leven; maar ook tegelijkertijd een ander tot inspiratie te zijn naar zuiverheid en oprechtheid. Niet voor ons eigen gewin, maar ik denk omdat het gewoon onze natuur is naar harmonie en evenwicht te verlangen.
Zo zijn we allemaal met elkaar op weg, op onze weg, hoe die weg ook is.
Ik weet het niet Walter.
BeantwoordenVerwijderenIk denk na over wat de dokter zei.
Hier ontbreken mij even de woorden.
We proberen ons altijd weer vast te klampen aan een idee. Een wezen diep in mij. wat dat ook moge zijn, een bron een....en dat is het dus ook niet.
Johannes van het Kruis zei: Het duister is mij licht genoeg.
Wie ben ik om te zeggen dat ik het weet.
Zeker is dat je er behoorlijk mee kunt worstelen. Totdat.... je het overgeeft?
Al denkend staan er toch weer heel veel worden. gniffel.
elly
Ik lees geen reacties, wil niet beïnvloed worden.
BeantwoordenVerwijderenMoeilijk is het, de kern in/en/of van jezelf vinden of terugvinden.
Worsteling met jezelf, als alles weg is en je naakt staat of ligt, wat is een mens dan? Een brok cellen, geworden tot organen en botten...?
Dat bedoel je vast niet.
Maar wat maakt het een "mens"?
Is dat het "het" (god) in de mens wat je bedoelt?
Moet die brok cellen benoemd kunnen worden?
Wat als er geen hersens in zitten, wat is er dan nog, Walter?
Zijn de hersens dan "het", ook de hersens is een orgaan, niets meer.
Maar wat dan???
Wat maakt het zo moeilijk?
Waarom doe ik nu ook zo moeilijk?
Ik denk dat het geen losstaand feit is, een mens, want was is een mens alleen?
Kan het zo zijn dat alle mensen met elkaar een groot geheel vormen, een grote ziel verbonden door "het".
Dat ieder mens een stukje van dat geheel in zijn wezen heeft en daardoor Mens kan zijn?
Dan ga ik terug naar je begin vraag:
"Wie of wat ben je dan?"
Je bent dan altijd, hoe dan ook, met of zonder bezit, naakt zoals je mag zijn, een klein onderdeel van het grote geheel, een allesomvattend plan, wat zijn weerga niet kent, en waarin elk mens zijn lessen leert, op een manier die zich in de loop van je leven ontwikkelt, met voor de een hardere lessen dan voor de ander, maar altijd, Walter< zal je aan het eind "klaar" zijn...
Zoiets maak ik ervan naar aanleiding van je "brief".
Ik schreef dit recht uit mijn hart en lees het niet meer over!