Dit blog gaat over;



In feite gaat dit blog over alles wat een mens zoal in het leven tegen kan komen, weliswaar bekeken met een spirituele inslag ( alles heeft met alles te maken) maar wel het soort spiritualiteit dat terug te vinden en te herleiden is en naar het leven van alle dag. En natuurlijk geschreven vanuit een persoonlijke en altijd doorleefde visie. Liever geen theorieën die ik niet zelf aan der lijve heb ondervonden.
Daarnaast alles dat een mens inspireert tot een bewuste manier van in het leven staan.

Verder is mijn blog niet echt een 'per dag' blog, maar liever een blog dat je gewoon even leest.....

En verder vertegenwoordigt dit blog dat wat het leven mij brengt. Steeds weer nieuw en steeds weer anders!









vrijdag 20 augustus 2010

Hou toch op met lijden.


Hou toch op met dat lijdzaam lijden!
Scheld of vloek, laat je broek naar iedereen zakken en steek je tong uit!
Maar hou in godsnaam op met dat lijden, dat lijden waar je de ander de mond mee snoert en waarmee je jezelf gevangen zet.  En vertel mij vooral niet dat ik het mij niet hoef aan te trekken.
Dat maak ikzelf wel uit.
Hou liever op met lijden daar heeft iedereen die jou lief heeft veel meer aan!

( Voor wie ik dit schrijf? Alleen voor hen bij wie dit bericht boosheid of verontwaardiging oproept.)

( Een boosheid die ik waarschijnlijk door dit bericht ooit zelf had kunnen ervaren.)

4 opmerkingen:

  1. Ja Walter lijden snoert monden, maakt machteloos, maakt hopeloos moedeloos, verjaagt al wat me lief is. Maar wat als ik wil ophouden met lijden, maar het lijden zich aan me blijft opdringen; ik er niet omheen kan en het me langzaam wurgt. Het lijden en de Liefde gaan hun eigen weg. Waar ligt dan nog mijn kracht?

    Wat mijn hoofd beslist wordt vaak niet gevolgd door mijn hart en wat mijn hart verdroomt krijgt nauwelijks 'handen en voeten'. "Hou toch op met dat lijden"... ja was het maar zo gegeven dat alleen het lijden zou sterven en ik niet, dan waagde ik het er op...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, soms stampvoeten we ons een weg door het leven. Het is goed dat je dat doet Walter, je maakt de slapenden, die wellicht in zichzelf verstrikt geraakt zijn en jezelf eens wakker. Al blijft er maar één alert en dut de rest weer in, dan had het zin.
    Weet je op een ochtend werk ik wakker en zag ik mezelf in armoede. Plotseling hield ik mezelf weer bij de hand en dat doe ik nog steeds. Mijn pijn was psychisch en had zich in mijn ziel genesteld; Maar ... wat wanneer de pijn onophoudelijk in je lijf zit?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja Walter,soms kunnen mensen zeggen ik voel met je mee,om dat ze wat willen zeggen.
    Maar alleen iemand die EXACT het zelfde heeft mee gemaakt kan met iemand mee voelen hoe de pijn en verdriet is.
    Ook gebeurt het vaak om dat de omstanders geen raat weet met het verdriet van een ander, dat ze je gewoon laten stikken.
    Verdriet en pijn kan soms jaren duren voor dat het goed verwerkt is {eigen ervaring}en jij heb veel te verwerken.
    Walter ik vind dat je goed bezig bent,maar neem vooral de tijd hier voor, groetjes Jolanda.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik wilde even reactieloos verder scrollen, maar dit is zo goed. Zo goed!
    Of het helpt?
    Ik scrol ff verder.

    BeantwoordenVerwijderen