Niet uit kwade wil.

Voor alle duidelijkheid, dit is een inmiddels achterhaald bericht dat ik nog ergens tussen mijn concepten van mijn weblog vond.

Eigenlijk meer geschikt voor mijn mogelijk 2de weblog dat over verslaving en psychiatrie zal gaan.

Ik ben daar zo af en toe nog zijdelings mee bezig, maar de formule is nog niet naar mijn zin.

Toen ik onderstaande stukje tegenkwam, dacht ik meteen; nee, dit zou ik al niet meer op mijn 2de blog publiceren, daar wil ik een frisse start en een duidelijkere benadering.

Het is een erg persoonlijk stukje, maar toch stuur ik het nog even de ether in.

Juist omdat ik weet dat dit een belangrijke rol kan spelen in het leven van mensen die verslaving of/en psychiatrie aan het los laten en overwinnen zijn.

Een beetje onhandig stukje, dat wel...maar eigenlijk schetst dat juist het verwarrende van een beginsituatie van overwinnen en loslaten.

Alle begin is moeilijk...

Dat ging zeker op toen ik als door donderslag bij heldere hemel ineens bevrijd raakte van 2 vreselijke verslavingen. ( nou ja, dat is wat overdreven want ik heb keihard gewerkt en het heeft bijna mijn leven gekost!)

Vanaf het begin was er bij mij een diepe innerlijke overtuiging dat het "voorgoed" overwonnen was. Op zich riskante overtuigingen bij mensen die denken een verslaving overwonnen te hebben, dat wel.

Bij mij voelde het goed en veilig, ik "wist"het!

Het gevolg was dat ik vanaf dag één vrolijk en laconiek was over de hele gang van zaken, een onverklaarbaar gedrag voor de buitenwereld, dat begrijp je.

Menig keer als ik vrolijk lallend, pas bevrijd van mijn verslaving, aan de telefoon hing met mijn jongste zoon, hoorde ik zijn twijfel, een beetje mijn karakter hebbende uitte hij die dan ook regelmatig.

"O, got..ik hoor 't al, je hebt weer gedronken!"
Van hem kon ik dat goed hebben, het was zijn goed recht zo te denken, hij houdt van me en heeft me altijd genomen voor wie ik ben, maar maakte zich vaak erge zorgen over mijn leefstijl.
Nee, mijn zoons hebben het recht de rest van mijn leven aan mij te twijfelen, zij wel! Overigens doen zij dat nagenoeg niet meer hoor.
Maar dan die suggestieve opmerkingen van andere mensen, in het begin nog te begrijpen...zo van: "Goh dus het gaat nog goed met je, nou houden zo hoor!"

Of de twijfel in hun stem, denkende dat je de boel weer belazert. In het begin had ik daar zeker begrip voor, nu moeten ze daar echt niet meer mee aankomen. En dan opmerkingen van mensen die je in vertrouwen over je verleden hebt verteld, betreffende psychische toestanden!

Als een reactie ze niet zint, op een hatelijke manier vragen of het wel goed met je gaat! Helaas gebeuren dit soort dingen zo af en toe en elke keer dat zoiets gebeurt is voor mij een keer te veel!
Dan moet ik hard zijn en zeggen; weg ermee, mijn leven uit!
Gelukkig krijg je op den duur steeds meer mensen op je pad die je wel zien zoals je werkelijk bent en die je al dat niet waarderen vanuit het moment!
Mensen die in vergelijkbare situaties hebben verkeerd zullen dit zeker herkennen...

Stigmatisering heet dat en dat kan sommige mensen zelf terug drijven naar oud, negatief gedrag!Nou mij niet meer hoor, ik mep ze nog liever m'n tent uit! (@@@)

Toch zijn dit zaken waar je mee te maken krijgt en als "genezen"of "genezende" moet je vaak 10 x sterker in je schoenen staan dan menig "gezonde!"
Proost dan maar...en steek er nog maar één op!
Gewoon genieten van de dingen waar je wél mee om kunt gaan, roken drinken, als je er op een gezonde manier van geniet....
Op je gezondheid en laten we een dansje maken....!!!

( Behalve inleiding en afsluiting heb ik dit bericht ongewijzigd gepubliceerd.)
( Mocht je, op dit weblog, toch meer willen lezen over deze onderwerpen, druk dan op onderstaande label)