Natuurlijk zou je kunnen stellen; realiteit is betrekkelijk.
Prachtig, een leuke gedachte voor straks, maar eerst wat is je realiteit nu?
Wat zien jouw persoonlijke ogen, wat voelen jouw persoonlijke handen en huid? En wat horen de oren aan dat unieke hoofd van je?Geef dat maar eerst eens een kans van ervaren voordat je allerlei theorieën inschakelt via dat "denkvermogen" van je!
In plaats van meteen te beginnen met het bedenken van allerlei oplossingen via "wijsheden" van anderen, op welke manier dan ook, kijk eerst maar eens even rustig naar wat goed voelt en wat slecht voelt voor je....want voordat je het weet laat je jouw omgeving, in welke vorm dan ook, voor jouw bepalen wat goed en wat slecht hoort te voelen.
Vandaar uit kun je beginnen met je ontdekkingsreis en steeds in contact blijvend met dat basis gevoel wat onder al die bedachte gedachtes ligt, kun je dan verder werken aan de balans die jou het leven doet ervaren zoals dat bij jou persoonlijk past!En hier duik "ik" er weer even met mijn persoonlijke neus in om je te vertellen waarom ik bovenstaande schrijf!
Voor mij mag het geschrevene voor ieder op zich zijn eigen betekenis hebben, maar zelf denk ik vooral aan mensen die lijden onder verslaving en psychische klachten.
Om uit deze cirkel van verdriet en lijden te komen was het voor mij noodzakelijk, en gelukkig ook helend, om mijzelf totaal binnenste buiten te keren.
Ik ken z.g. ex-verslaafden die geen moeite wilden doen deze weg van zelfonderzoek te volgen, vaak uit pure angst. Ze stopten net zo dwangmatig als dat ze met hun verslaving omgingen.
Juist dat worden de ex-verslaafden die het stigma in stand houden; eens een verslaafde, altijd een verslaafde!
De ontdekking dat het in de genen zit komt velen goed uit, en zelf zie ik daar zeker ook een "wetenschappelijke" waarheid in als ik kijk hoe bijvoorbeeld alcoholisme en verslavingen een grote rol speelden in mijn familie van beide kanten.
Ooit heb ik het boekje "Op weg naar herstel" (O. Carl Simonton) gelezen, zeker geen wonderbijbeltje hoor!
Maar het zette mij wel aan tot verder denken dan mijn grijze orgaan in eerste instantie toeliet.
Mijn DNA heb ik spiritueel gezien een tijdje in de bleek gezet om het daarna met een fluwelen schuursponsje nieuwe glans te geven.
Een nieuwe glans een nieuwe kans.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten