Meer en meer bevrijd..
Tegelijkertijd komen er dan steeds meer lessen op je pad naarmate je die vrijheid toelaat en toepast. Die vrijheid binnen jezelf en daardoor ook de vrijheid naar de ander toe.
Hoe verleidelijk lijkt soms de schijnveiligheid van de kooi.
Maar eenmaal buiten die kooi kun je niet meer terug, althans als je er reeds ver genoeg vandaan bent. Dan kun je niet anders meer doen dan goed te oefenen met leren vliegen.
Buiten de kooi draag je je eigen verantwoordelijkheid en ben je die je werkelijk bent. Het keurslijf van de kooi met zijn vaak opgelegde regels, vaak ook door jezelf opgelegd gaf je een verstikkend gevoel van veiligheid. Surrogaat heeft namelijk een akelige bijsmaak.
Echte vrijheid vraagt grote verantwoordelijkheid. Voor jezelf en naar je medemens. ( Naar je medemens, niet voor je medemens want een ieder hoort op een bepaalde manier zijn eigen te dragen) maar bovenal de verantwoordelijkheid naar dat Ene, dat ene waar je niets anders mee kunt doen dan je er in alle openheid aan overgeven.
Vrijheid blijkt slechts een tussenstap naar werkelijke bevrijding en eerst is dat even schrikken en verlang je heel even terug naar die kooi, totdat je je gelukkig herinnert hoe het daar was!
Ach, het is vooral een schitterende en totaal nieuwe uitdaging die je keer op keer zal verrassen.
De lucht ziet helderder, de kleuren zijn levendiger, de geuren bedwelmend, stemmen zijn duidelijker en gezichten zijn transparanter...
Daarmee om te kunnen gaan in vrijheid, op weg naar de werkelijke bevrijding en naarmate die tocht zwaarder lijkt te worden, neemt gelukkig de kracht van de glimlach toe.
De glimlach die bevrijdt.
