Laatst....

Laatst had ik een gesprekje met iemand over hoe belangrijk het is dat je vrienden hebt die jou goed kennen en die je niet steeds alles hoeft uit te leggen over het hoe en waarom van wie je bent en waarom je de dingen doet zoals je ze doet...

Boingggggg!!! Dacht ik!

Maar is dat werkelijk zo belangrijk dan?

Is het niet juist belangrijk te kunnen en durven zijn die je op dit moment in je leven bent. Wel of niet gekend door de ander?

Als een ander mij niet begrijpt in het nu en ik kan er in dit nu mèt de omstandigheden van dit nu niets mee, wat moet je dan eigenlijk met die ander???

Gewoon vriendelijk blijven glimlachen en verder gaan, dat lijkt me beter.

Het doet mij te veel denken aan mijzelf te moeten verantwoorden vanuit mijn verleden, m'n jeugd, m'n opvoeding, m'n verslavingsperiode en mijn verwarringsperiode.

Nee dank je, laat mij nu maar gewoon zijn die ik nu ben.

Ik geef wel toe dat het geen makkelijke weg was om uiteindelijk tot deze levenshouding te komen, maar het geeft wel rust.

Ongekende rust zelfs, in mijn geval.

Dit "geval" groet u wederom met een welgemeende glimlach vanuit het Nu.
( Overigens zal ik trachten nog een aanvulling op dit stukje te gaan schrijven, want het is natuurlijk wèl belangrijk dat je je gedrag niet zelf gaat rechtvaardigen vanuit dat verleden..)