Boeddhisme en het lijden...?
Het klinkt onvriendelijk, maar als je daar in geïnteresseerd bent, kun je dat tegenwoordig redelijk makkelijk op internet terug vinden, en wel op een manier die het best bij je past!
Wat een raar begin van een schrijfstukje, vind je ook niet?
En dat terwijl ik zelf deel ben van dat internet gebeuren...
Juist daarom tracht ik mijn visie over lijden en ziek-zijn zo persoonlijk mogelijk te verwoorden.
Als ik terug kijk op mijn eigen lijden ( dus achteraf gezien!) heb ik werkelijk alles zelf naar me toe gehaald.
Ja alles, zonder één enkele uitzondering!
Neemt niet weg dat ik daar niet altijd verantwoordelijk voor kon zijn op dat moment.
Denk aan de afhankelijkheid in mijn jeugd jaren...maar eigenlijk houdt het daar bij op.
Eigenlijk, want de realiteit houdt nou eenmaal in dat onze ogen pas geopend kunnen worden voor onze rol in eigen lijden, als we daar werkelijk aan toe zijn!
'Geschreven tijdens een moment van 'niet-lijden', dat is de kop van dit stukje.
Toch is dit maar gedeeltelijk waar, aangezien er dingen in mijn leven spelen die ik ooit zou hebben ondergaan als 'lijden' en daardoor mijn geluk heftig in de weg zouden staan.
Ik blijk geleerd te hebben door te lijden.
Door te lijden heb ik geleerd er anders tegen aan te kijken en er anders mee om te gaan.
Maar lijden blijft 'pijn' doen, ook al is het anders dan het lijden van 'voorheen'.
Maar lijden blijft 'pijn' doen, ook al is het anders dan het lijden van 'voorheen'.
Toch is dat 'geschreven tijdens niet-lijden' waarschijnlijk van crusiaal belang voor de 'toon' van dit stukje.
Ik ben namelijk ( op dit moment) gezegend met een goede lichamelijke gezondheid!
( Alhoewel dat ooit anders was en ik er hard aan gewerkt heb die gezondheid weer te verkrijgen)
Vraag mij hoe het is om lichamelijk ernstig ziek te zijn en dan je visie te kunnen geven over het lijden en de 'functie' daarvan en ik hoop je het antwoord schuldig te mogen blijven.
Mijn hart gaat daarom ook intens uit naar allen die nu lichamelijk lijden of die in de vicieuze cirkel terecht zijn gekomen van het geestelijk lijden.
Lijden kan heel louterend zijn lieve Walter. :))
BeantwoordenVerwijderenAchteraf ben ik dolblij dat ik zo kon lijden over wat in de wereld gebeurde wat ik om me heen zag. Dat hierin geen enkele vrijblijvendheid was. Daarom moest ik wel op zoek naar antwoorden anders kon ik niet doorleven.
De antwoorden kwamen. Maar niet zomaar, was n zeer intens proces met veel pijn en wanhoop. Maar dit heeft dan ook alles weggebrandt de inzichten die het lijden veroorzaakten en nu ben ik al vele vele jaren een heel blij jongetje het was allemaal niets terwijl t toen zo veel leek te zijn. :)))
liefs Kagib
Zeker, Kagib!
BeantwoordenVerwijderenZelf beschouw ik mijn 'lijden' achteraf als een groot geschenk... maar dat is wat kort door de bocht vind je niet! ;-)
Misschien ooit weer voer voor een schrijfstukje?
Groetjezz
Soms denk ik weleens dat ik me niet genoeg bewust (meer)ben van het lijden in Samsara, dus juist mijn eigen lijden niet meer zo voel omdat het na zwaarder lijden het nu minder erg lijkt en ik er anders mee omga. De motivatie die cirkel (samsara) te doorbreken lijkt niet zo urgent meer. LIJKT hè. Maar als ik heel aandachtig leef dan weet ik wel waar de 'ellende' of de obstakels zitten. Er is nog zoveel te 'leren'. En intussen blij zijn met de momenten van 'niet-lijden'.
BeantwoordenVerwijderenHet is mogelijk! onder een knipoog ;-)
Mensen zoals bijvoorbeeld jij en ik Walter zijn door het lijden van onszelf tot spiritualiteit gekomen. Zoekend naar antwoorden, het waarom van alles. Natuurlijk heb ik ook veel geleerd van mijn vroegere lijden. Zware levenslessen, geschenken zo kun je het ook bekijken.
BeantwoordenVerwijderenWe zijn er sterker uitgekomen. Hebben veel geleerd. Maar we blijven doorzoeken dat ligt in ons aard.
Ik ben nu een blij, happy persoon met zo nu en dan een rot dag er tussen door maar daarna ga ik weer verder, zoekend naar antwoorden, het waarom van alles.
Ik geniet intens van de momenten van 'niet-lijden'