 |
| De kleine vergadering waarin we het even over 'je' hadden? |
Ja, laat ik dat weer eens doen voor de verandering.
Wat gebeurt er als een mens zichzelf niet onder ogen durft te komen en zijn of haar gevoelens kost wat kost wil rechtvaardigen?
Hoe lang lukt het je om het geheel en al bij jezelf te houden zonder negatieve gedachten over de ander als excuus te gaan gebruiken als vluchtgedrag voor je eigen aandeel in het geheel?
Het kan heel zwaar zijn te moeten ontdekken dat het je niet altijd lukt om in 'de liefde' te blijven.
En hoe pak je dat dan aan, terug de liefde in?
Want negativiteit vasthouden, of het nou om jezelf gaat of op de ander gericht is, gaat altijd ten koste van jezelf! Er doorheen gaan, ja dat kan wat opleveren en is beter dan ontkennen en meteen de grote vergever uit te gaan hangen! Eerst maar eens voelen wat je voelt, met in je achterhoofd die waarheid die 'liefde en vergeving' heet.
En laat dat 'achterhoofd' nou niet te vol lopen, want dat veroorzaakt weer een lastige hoofdpijn.
Een stukje in de 'je' vorm.
Herken je er iets in?
( De schrijver zelf kijkt vandaag even argeloos de andere kant op en kucht afstandelijk)
Soms is en doet het leven moeilijk, maar als de brokstukken bij elkaar geveegd zijn, gaat het ook weer door.
BeantwoordenVerwijderenEn die brokstukken kun je opvegen, samen lijmen en het wordt weer één.
Opgeven is geen optie, en dan kun je ook weer de mooie dingen zien.
Zo gaat het ook bij mij als het moeilijk is, dat herken ik wel.
Dikke knuffel Walter.
dikke knuffel voor wat ik bij Roosje las (je reactie)
BeantwoordenVerwijderenzo jammer, maar zonder is het leven ook heel mooi, echt waar, ik kan het weten :-)
Gewoon kijken naar JEzelf schijnt erg moeilijk te zijn ;-)
BeantwoordenVerwijderenVaak hoeft er niets opgelost te worden hè Walter. Mag het er gewoon zijn.
Of ik het herken?
Wat dacht je!