En dan lijkt het net...

De wijze raad om je heen, ineens al die mensen die het op een rijtje hebben..

waar komen ze toch zo plotseling vandaan als het in eigen hoofd even een rommeltje is?

Die hoogspirituelen ( net als ik soms, hihi) die glimlachend vertellen dat het er allemaal bij hoort.

Ons allerhoogste wezen wordt benoemd en ik kan niet anders dan dat schaapachtig beamen..maar dan met een rommelige kop die er even totaal niks bij voelt.

De status quo van de spiritualist!

Ik heb zin om dat bovenstaande regeltje in de armen te nemen en zacht te kussen, heel zacht en liefdevol in de rommelige armen te sluiten, het dan naar bed te brengen en er een schattig slaapliedje voor te gaan zingen.

Slaap Spiri slaap, je vader was nog aap...

Wat is dat toch raar dat, hoe rommelig mijn hoofd ook kan zijn, de humor weer naar boven komt.

Humor is eigenlijk niets anders dan liefde, liefde voor de ander, liefde voor hetzelf en liefde voor het leven.

Een mooie afsluiting voor dit rommelige stukje.

Een mooie afsluiting.... 

Afsluiting.