Hij; De ontmoeting bij hem thuis.

Het bezoek zou pas in de late nacht voorbij zijn...

Waren wij reeds vrienden geworden?
Ja, dat kun je gerust zo stellen.
Al snel openheid van zaken naar elkaar geven, mooier gezegd; elkaar je hart durven laten zien, dat leidt vaak snel tot vriendchap, echte vriendschap waarbij ups en downs horen, vriendschappen die verder gaan dan 'het mooie weer'.

'Kom maar rond etenstijd' had hij gezegd en dat kwam ik.
Niet rond maar vóór...
Anders had ik waarschijnlijk de hond in de pot gevonden, in zijn geval de kater, anders dan hij die vroeger ooit had.
Ik werd hartelijk ontvangen en kreeg gelijk een glas port voor de neus geschoven.
Via onze gesprekken over 'verslavingen' had hij goed door gekregen dat een drankje zeer welkom bij me was.
En natuurlijk ben ik niet verslaafd! ONZIN.
Oké, ik drink elke dag wel wat en in het weekend een glaasje meer, we moeten niet overdrijven met dat z.g. meteen verslaafd zijn. Als ik wil kan ik het heus laten staan hoor..
Weet niet of ik eens zal vragen hoe hij daar over denkt met zijn verslavingsverleden, ik wacht beter totdat het spontaan aan de orde komt. Toch?

"Stukkie worst? Het eten duurt nog even hoor".
Ik schrok op uit mijn niet verslaafd zijnde mijmeringen en vertelde hem dat dat er wel in zou gaan.
Flauw op de maag was ik...onregelmatig eten en niet ontbijten schijnt niet goed te zijn voor de mens.
Nou ja, daar ga ik ooit wel weer eens wat aan doen..

Zijn port glas stond gevuld naast het mijne met schijnbaar dezelfde vloeistof.
Ik kon het niet nalaten er even aan te nippen toen hij fluitend in de keuken kookte.
De smaak van zijn 'port' gaf mij het schaamrood op de wangen. Het was bessensap.
"Gluiperd!", riep hij lachend uit de keuken. Mijn schaamrood verdiepte zich tot scharlaken en ik verslikte me even bijna in mijn gulzige slok uit eigen glas. Gelukkig geen bessensap!
Soms leek het wel of 'Hij' alles zag en in alles aanwezig was...

Er viel een bord op de grond in de keuken en ik hoorde hem de naam van Jezus noemen.
Jezus, de Christus...maar dan aan elkaar en op luide toon.
Het bord werd er niet heel door maar zijn fluiten werd hervat en ach, dat maakt ook van alles 'heel'.
Ik betrapte mij erop dat ik naar zijn boekenkast gluurde alsof ik een sexshop wilde negeren.
"Snuffel maar gerust even rond in mijn huis hoor", riep de helderziende Hij gelijktijdig uit de keuken.
Dat deed ik en ik kwam tot vreemde ontdekkingen.
Mijn port was op, mijn wangen warm en ik onduidelijk nerveus.
Half uur later stond het eten op tafel en de wijn ontbrak.
Er was een karaf water,maar zoals ik al zei...ik kan best zonder hoor. Toch?
Behalve roepend uit de keuken is 'Hij' in dit stukje nog niet aan het woord geweest.
Volgende keer maar weer dan.