Dertig jaar trouw...
Geen plek meer in huis die voldeed
Hij of zij was aan het wegkwijnen
Dan weer hier gezet dan weer daar.
Gisteren besloot ik afscheid te nemen.
Mijn Monstera belandde in de groene container.
Eindelijk de beslissing genomen die ik al jaren uitstelde.
Ik heb er pijn in m'n buik van.
Met de krop in mijn keel verdween 'ze' uit mijn leven.
Dank je, Monstera.
Ben ik te gevoelig?
Het is namelijk geen gekscherend bericht.
Elke letter is gemeend.
Hier nog zo eentje Walter, zoiets
BeantwoordenVerwijderenvind ik ook altijd heel erg moeilijk.
En als het dan uiteindelijk gebeurt,
ohhh dan voel ik me nog schuldig ook.
Je hebt respect voor al wat leeft, en uiteindelijk als ik jou, [misschien nog
wel het enige blad] op de foto bekijk
dan heeft de plant toch nog wel zin
om te leven. Begrijp me goed ik wil je geen complex aanpraten, maar dat is denk ik de
gevoelige snaar die jou dan raakt.
Slaap lekkerrrrrrrrrrrrrrr
ondanks je brute handeling, hahaha.
een Amsterdams grapje hoor die jij wel
begrijpt.
Ik blijf het ook altijd jammer vinden als één van mijn planten niet meer wil. En dan afscheid nemen na zoveel jaren trouwe dienst.
BeantwoordenVerwijderenNa 30 jaar kan ik me voorstellen , dat je daar buikpijn van hebt.
BeantwoordenVerwijderenSterkte.
je bent gewoon menselijk, en dat siert je.
BeantwoordenVerwijderenwie heeft dat niet, je verzorgt je plant al zo lang en dan......
ze was er trouwens al 30 jaar voor je dus.....
Zo lang heeft geen plant het ooit bij me uitgehouden? Ach wat een treurig afscheid?
BeantwoordenVerwijderenIk vrees dat ik hem toch uit de groene container haal en flink insnoei en in nieuwe aarde zet...het gaat me toch teveel aan het hart! Mmmm, volgens mij een beetje overgevoelig tiepie, heb t gevoel of ik een moord gepleegd heb. Hahaha
BeantwoordenVerwijderenZou ik ook doen. Dat groene blaadje leeft zo graag.
VerwijderenEn zolang er leven is, is er hoop op opstanding.