Niet het hele verhaal.

Vanaf het begin van mijn weblog-bestaan groeide het er al snel naar toe dat het een levend verslag zou worden over de weg die 'ik' ga en dat ik dan wel met betrekking tot een groter geheel.

Eenzelfde soort ik dat in ieder mens herkenbaar is, hoe verschillend we ook zijn.

Een persoonlijk weblog dus, waarin ik altijd tracht de verbinding te leggen met dat wat in 'iedereen' leeft.

Mijn hele verhaal van dat persoonlijke 'ik'  daarin  is voor mij niet belangrijk om via een blog te delen, dat persoonlijke ik is bij iedereen gevormd door zijn of haar eigen omstandigheden en daarin vooral belangrijk voor de persoon zelf....zijn of haar eigen ontwikkelingsproces.

Zo af en toe strand mijn poging om op dit blog het 'ik' en 'wij', jullie of jij op 'gepaste' manier te verwoorden.

En dat is niet om dat dat zou moeten, maar dat heeft puur te maken met mijn manier van bloggen, een manier die bij me past.

Het stukje van mijn verhaal waarin ik een duidelijke verbinding naar en met anderen voel.

Op dit moment, in deze periode gebeuren er dingen met me die ik niet meer kan inschatten en niet duidelijk herken als; "o ja, hier of daar moet ik blijkbaar doorheen, hier moet ik nog mee om leren gaan, of zelfs..opnieuw mee om leren gaan!

Ja, nog steeds heb ik de behoefte mij terug te trekken en tegelijkertijd het leven optimaal te laten doorgaan.

En dat botst hier en daar behoorlijk, ook van mij naar die buitenwereld toe.

Even een zeer persoonlijk stuk op Spijkerbed dus.