De verandering; Hij en ik.

Overdag was Hij weg en ik rommelde wat in zijn Huis en poespoes leek me in de gaten te houden alsof hij dacht; Geen poespas in ons huis uitvreten jij! ( Katten hebben ander taalgebruik.)
Apart beest was het en ze zeggen dat baasjes op hun dieren gaan lijken en andersom.
Poespas kon ook stil en dwingend langs mij heen  staren, gelukkig was hij verder erg lief en als ik somber wegzakte, hangend op de oranje bank, dan likte hij m'n voorhoofd vanaf de leuning.
En natuurlijk bedoel ik hier poespas en niet de Hij!
Stel je voor...
Ik was weer begonnen met schrijven en het liefst zat ik dan aan mijn bureautje in de logeerkamer.
Die vreemde oase van rust. Naar buiten starend zag ik slechts de toppen van drie bomen en verder alleen maar lucht...luchten die vanuit mijn bed boomloos waren.
Zo een groot schuin dakraam geeft een vreemd gevoel, in de wereld zijn en toch ook weer niet.
De MP3 speler die hij speciaal voor mij met muziek had gevuld zorgde ervoor dat ik vaak verdriet boven voelde komen...Hij wist mij in alles te raken, zelfs via het eten dat Hij me voorschotelde.
Koken mocht ik niet van Hem, tegen zessen kwam hij thuis en ging zwijgend aan de slag.
De situatie tussen ons leek totaal veranderd, Hij zowel als ik, ineens twee verschillende wezens.
Hoe anders was onze vriendschap in het begin geweest!
Het manuscript dat hij tijdens zijn verblijf bij 'de groep' had meegekregen lag ineens toevallig op mijn kamer.
Toevallig...
Toen ik er een keer achteloos op keek ( het lag namelijk opengeslagen op een specifieke bladzij) zag ik meteen de kop; 'Het is in ons'.
Nee, hier stond mijn hoofd helemaal nog niet naar!
Natuurlijk was ik er blij mee dat hij me 'opving', maar van zendingsdrang ben ik nooit gediend geweest.
Wel moet ik toegeven dat de sfeer in mijn kamer ( ik noem het reeds 'mijn!) een helende werking op mij had.
Was het eigenlijk wel 'zendingsdrang' van Hem of zat dat meer in mijn eigen dwarse kop?