Hij kwam me inderdaad halen...Het was nog een heel gedoe, alsof ik door verantwoordelijke goden omringd werd, goden die mij nog kort geleden voor gek verklaarden en op mij neer keken.
Toen Hij binnen kwam om mij 'op te halen' leek hij ineens 2.20 meter.
'Ik kom de schrijver halen'..dat was inmiddels mijn nickname op de afdeling, een afdeling waar ik zelden normalere en gevoeligere mensen had ontmoet dan in de 'gezonde' samenleving.
De intake kamer was ineens outgo kamer geworden en de dienstdoende 'arts' sprak op strenge toon tot Hem; 'U moet wel tekenen'...Ik was een postpakketje geworden.
Tot grote vreugde hing er een schoolbord waar men de gekte van de patiënt graag op uittekende, dit keer schoon.
Hij liep naar het schoolbord en tekende.
'Hier zult u het mee moeten doen, geachte arts'. De arts viel stil en we verlieten het gebouw.
Het was avond en koud en ik begon spontaan te janken.
'Je kan voorlopig bij mij intrekken, maar ik ga je niet helpen. Dat mag jezelf doen'.
Ik gaf over, net voordat ik in zijn auto stapte.
Was het misschien 'overgave'?
Ik vind je stijl echt geweldig lieve Walter, ook de humor erin, echt door gaan. :)))
BeantwoordenVerwijderenBen blij met je reactie Kagib, want zingen voor een lege zaal is ook niet alles hè, hihi. Neemt niet weg dat ik veel voldoening vind in het schrijven. Dank!
VerwijderenHe Walter, Je ziet mij niet maar ik ben er wel!! ik kom iedere dag even bij je kijken en ben nieuwsgierig naar je Vriend. Ik hoop dat Hij je de goede kant op helpt.(en jij Hem)Gelukkig wordt je log weer kleurrijker, dat is meestal een goed teken. Groetjes en fijn weekend!Zus
BeantwoordenVerwijderenJe zingt niet voor een lege zaal.
BeantwoordenVerwijderenDan gooi ik er gewoon nog wat 'hoge' tonen tegen aan! ;-)
Verwijderen