In Zijn huis..

Poespoes leek me te herkennen, het kopje langs mijn been suggereerde dat in ieder geval.
'De logeerkamer is klaar voor je en wat mij betreft, ga gewoon je eigen gang'.

Het klonk koud en afstandelijk, maar ja Hij deed het toch maar; mij in huis nemen!
Blijkbaar was ik de moeite waard voor hem...
Vanuit die gedachte kwam de vraag in mij op waarom Hij ineens verdwenen was en niets meer liet zien of horen van zichzelf. Ik kon een ondertoon van verwijt en irritatie in mijn stem niet onderdrukken.
Toen hij me duidelijk maakte dat hij altijd bereikbaar was geweest en dat hij geen type was die achter mensen aanrende, werd ik stil.
Op een pijnlijke manier werd ik geconfronteerd met mijn trots en eigengereidheid, want het was waar dat toen het slechter met me ging ik mij uit een soort 'trots' ging terugtrekken.
Vooral van Hem.

De sfeer in zijn huis die ik ooit als mystiek ervoer kwam nu benauwend op mij over, al die symbolen, al die sfeertjes, de geur van wierook en....muntthee.
Er was muziek en hij zat aandachtig te luisteren, bewoog zachtjes mee met handen en hoofd.
Mijn god, wie was Hij eigenlijk!
Hoe knap van hem was het mij in huis te nemen, maar hoe bizar was het dat ik mijn vertrouwen in zijn handen legde. Handen die hij gelijk 'terugtrok' door te zeggen dat ik mijn eigen builen moest vallen en vooral mijn eigen gang moest blijven gaan!
Had Hij dan echt niet door dat ik hulp nodig had?

Net op dit moment van die laatste gedachte keerde Hij zich plotseling om, precies tijdens een moment van stilte in de muziek, en keek me doordringend aan, zijn blauwe ogen waren koud en warm, leeg en vol.

'Help jezelf, je bent in mijn Huis'.




 Mijn logeerkamer rook naar lavendel en er stonden diverse theeën voor mij klaar met alle 'zet-toebehoren'. 
Ontspannende en reinigende theeën.
Ach, het zal allemaal wel en doodmoe van mijn 'inrichting' ervaring stortte ik mij op het groene bed.
O god, dacht ik...zou dat ook al een betekenis hebben?

Na een onrustige nacht waarbij ik menig denkbeeldige 'nachtverpleger' van mij af meende te moeten slaan, zaten wij gezamenlijk aan het ontbijt. Zijn ontbijt, want zelf had ik al maanden die moeite niet meer genomen..
'Was het anders dan in mijn beleving, jouw eigen ervaring met de isoleercel?'
Geschrokken keek ik hem aan en ja ik was het bijna vergeten, zijn verhalen over zijn verleden.
Mijn hemel, ja het was anders, zo ontzettend anders is het om zelf iets mee te maken dan 'verlekkerd huiverend' naar de verhalen van anderen te luisteren.
Dat ik juist Hem ooit was tegengekomen en dan min of meer zijn geschiedenis in levende lijve was gaan herhalen, en dat als gewaarschuwd mens!
De groengele prut in het gezonde glas kwam niet verder dan..het glas dat ik terug op tafel zette.
'Je had een psychose?' vroeg Hij, reeds bekend met het antwoord.

Ik wees hem erop dat de ene mens de andere niet is en dat...
Halverwege barstte Hij in lachen uit. De klootzak.
Dat laatste neem ik terug maar ik voelde me wederom geconfronteerd, dit keer met mijn eigen vluchtgedrag.
Natuurlijk was ik niet vergeten dat hij me ooit vertelde er drie te hebben gehad, maar het stond toen nog ver van me af als een leuk verhaal dat de schrijver die ik ben goed zou kunnen omzetten in leesbaar voer.
De schrijver die ik was...
In stilte besefte ik dat ik hem nooit zo serieus had genomen als ik hem deed geloven, maar ik wist niet beter.
'Beschrijf je psychose'..
Het klonk als een opdracht en van Hem kan ik het hebben.
Ik zal het doen..
Later, eerst maar eens zijn gezonde ontbijt naar binnen wurgen.