Lithium.

 Hij

Het was fout gegaan, na Hem..ik had het hem willen laten weten maar hij, Hij was verdwenen!
De schrijver van de waanzin was ik geworden, schrijvend dankzij drank en pillen.
O ja, geweldige stukken schreef ik, diep vanuit de wortels van mijn vrijgekomen bewustzijn, vrij geslikt, vrij gedronken en...men trapte er nog in ook!

In de kliniek aangekomen vergiftigd door een overdosis lithium vertelde ik de dienstdoende 'arts' gelijk over Hem.
Hij met wie ik het contact was kwijtgeraakt en oké ik kwijlde en sprak met dubbele tong, maar gek was ik niet!
'Meneer, we gaan u even een injectie geven, u gaat wat slapen, morgen praten we verder'.
Machteloos voelde ik mij, niks deed wat ik meende te doen, geen taal nog beweging kwam uit mij en de prik..was snel gegeven. Blijkbaar zei ik nog; ik wil dat niet, maar misschien dacht ik het alleen.

Een week ging voorbij en ik kreeg bezoek.
'Meneer  de Schrijver, u heeft bezoek!'    
De lithium was gestopt en vervangen door 'god mag weten wat', als ik m'n bek maar hield.
Hij..ja Hij kwam binnen en ik, ik vloekte en schold!
'Waar was je al die tijd!  Zomaar ineens verdwijnen terwijl je drommels goed wist dat ik naar de klote aan het gaan was!"

'Ieder mens moet zijn eigen builen vallen'...Dat was zijn eerste zin tegen mij.
Het gesprek dat daarop volgde was een stuk menselijker, maar daarover later.
Hij was magerder en nog doorzichtiger geworden, maar dat kan ook aan mijn medicatie gelegen hebben.
De bloemen die Hij meebracht hebben een week gestaan.