Zwemmend in Billy.

De kleine afwas was...gedaan.
Het schemerde buiten en ik was er klaar voor, waarvoor zou ik pas achteraf weten, gelijk wetende dat je daar nooit klaar voor bent!
'Alleen te gebruiken onder begeleiding', en die was er niet en dat heb ik geweten ook.
Snuffelend in zijn cd en platenkast kwam ik een schijnbaar oorspronkelijke plaat tegen, in ieder geval een persing van heel lang geleden.
Groene prut, dat was die z.g. thee geworden vermengd met water en citroensap, zoals voorgeschreven, stond het brouwsel te pruttelen op zijn geïmproviseerde theelichtje.
Een raar geval van zwart hout met een bijna ondoorzichtig rood glazen bakje erin, bedoeld voor een waxine lichtje.
En zo geschiedde het.
Billy bleef al gelijk hangen bij haar tweede noot; 'God bless the child', was not meant to be...en blijkbaar was Hij niet zo voorzichtig met zijn platen collectie als waar ik hem voor aan had gezien.
Terwijl 'Gods blessings' ineens krakend en met flinke tik voortgalmde, schonk ik mijn eerste kop in.  De koekjes in de trommel leken mij er prima bij passen.

Hier in dit vreemde en toch redelijk vertrouwde huis van Hem voelde in mij nu behoorlijk veilig en behaaglijk, en dat terwijl poespas angstig achter de boekenkast dook. Ach, het beest had vaker van die vreemde dingen en trouwens niet alle katers zijn gek op Billy Holiday.
'Krak', Billy begon slepend aan 'Strange fruit'...Mijn vader was gek op dat nummer geweest, hij luisterde er altijd naar met tranen in de ogen en pas veel later wist ik waarom.

Inmiddels was het donker geworden en aangezien mijn hele aandacht gegaan was naar de plaat, die ik regelmatig eraf haalde en schoon maakte, zat ik zowat in het stikke donker.
Of ik schrok toen de lamp in de leeslamp gelijk uit elkaar spatte bij het 'ontsteken'oftewel aandoen?
Ja, ik schrok me rot! Gelukkig bleven de stoppen intact, want ik had werkelijk geen flauw idee waar de meterkast zich bevond, laat staan zijn 'stoppen' collectie.
De tafellamp gaf geen problemen, behalve dan dat ik er zowat onder moest gaan liggen om iets te kunnen zien. Groene thee leek bij dit licht bijna zwart en wonderlijk genoeg smaakte het mij...te goed.
Kaarsen die flikkeren kunnen duiden op tocht, maar tocht was niet te bespeuren en mijn eerste kop was leeg.
Toen begon de ellende...
'Summertime' van Billy was niet zoals ik het mij herinnerde en beelden in de duistere ruimte waarin ik mij bevond had ik alleen nog ervaren tijdens mijn psychose..Er was geen weg meer terug, ik zwom in Billy Holiday..
Columns schrijven voor mijn beroep gaat mij redelijk af, dit wat er stond te gebeuren beschrijven lijkt mij niet te gaan lukken.