Klein zijn.

En dan gaat het niet om postuur...
De 'ik' die men vond dat ik was is klein geworden.
Niet dat ik zelf wezenlijk anders was hoor, nee eigenlijk helemaal niet.
Mezelf een bescheiden mens van altijd noemen, zou ik wat onbescheiden vinden.

Klein...het is zo gegaan.
Een teruggetrokken leven, een 'kleiner' leven.
Iemands schuld?
Natuurlijk niet, maar het valt wel onder mijn eigen verantwoordelijkheid .
Klein en naakt, niks meer om mezelf mee te 'verkopen' en dat deed ik ook al helemaal nooit.
Maar er wás van alles toen...
Nu is er minder.Soms zelfs even helemaal niks.
Dan 'ben' ik alleen.
Grappig dat zoiets kan overblijven van een mens.



Geen poeha meer, niks en niemand meer zijn.
Gewoon niets meer dan die je op dat moment bent.
Soms lijkt dat moeilijker te accepteren voor mijn omgeving dan voor mijzelf.