Eters?

Een mee eter, niet op mijn neus hoor, gewoon een vriend.

Hij is kieskeurig en ik ben niet bepaald zijn soort.

Soort kok bedoel ik dan.

Bij mij zit er altijd overal te veel in..vindt hij.

Gister kwam hij mee eten..

Tegenwoordig laat ik hem zelf het eten verzorgen!

Het werd namelijk steeds gevaarlijker hier in huis

als hij weer liet merken dat mijn eten niet zijn ding was.

Rattengif was al bijna onderdeel van mijn speciale kruiden geworden.

En mijn bloedscherpe keukenmessen lagen niet naast mijn bord om het eten mee te snijden.

Zodra hij zijn eerste hap nam van mijn goddelijke creatieve gerechten hield ik de adem in

en op den duur de vuisten reeds gebald en de tanden knarsend op elkaar.

Terwijl ik toekeek zag ik het gepulk in mijn goddelijke voedsel.

Het deed mij aan moeilijke leeftijden van mijn zoons denken...

Tegenwoordig is hij een dankbare mee eter en als zijn kookkunst eens niet te vreten is...

Dan blijf ik beleefd en denk;

Ach, waar gaat het om?

Uiteindelijk toch vooral om het samen zijn..

Vriend, mocht je dit lezen, het gaat niet over jou hoor!

En je blijft welkom om van mijn gastvrijheid gebruik te maken..

De gastronomische vrijheid laat ik aan jou!

Nogmaals, het gaat werkelijk niet over jou!

Hahaha!

Waar het eigenlijk om gaat is dat ik weer eens zin had in een 'onbenullig' schrijfstukje.

Toch?