Niet zinniger dan mijn andere berichten.

 Het is maandag en de wereld gaat door zoals hij altijd al doet.
Ook op andere dagen.

De wereld en de gekte die er kan heersen, net zoals de schoonheid en liefde die er ook is, ik houd me er wel degelijk mee bezig.
In geweld geloof ik eigenlijk nooit, zelfs niet als verdediging tegen geweld.
Maar hoe kunnen we het beste omgaan met geweld in de wereld, absurd geweld, waarbij je je af kan vragen waar het inlevingsvermogen van de 'geweldenaars' is.
Misschien kapot gemaakt door een liefdeloze omgeving?
En als dat al zo is, is dat dan een excuus?
Als er geen liefde of mededogen in een mens is zal er niet eens naar een excuus gezocht hoeven worden.
Gekte gebruiken om gekte te bestrijden, ingrijpen in geweld mèt geweld...
Laat de gekte zichzelf maar tegen komen, dan roeit het zichzelf wel uit?
Beter zo'n plek van gekte isoleren en vermijden dan er tegen te gaan vechten.
Het zijn maar willekeurige gedachtes hoor en het enige wat ikzelf ( jij zelf) zou kunnen doen is dat trachten na te streven in mijn ( ons) eigen kleine leven.
De zandkorrel die samen met andere korrels het liefdevolle strand zou kunnen creëren.
'Het heeft toch geen zin'?
Oké, sla er dan maar op los...Of scheld en protesteer.
Je ziet het, er zijn opties genoeg.