Alleen en eenzaam op zondag.

Het spel is uit, het spel van afgelopen week; .Geen persoonlijke berichten meer, alles nog alleen neutraal en algemeen.


Alleen en toch nooit eenzaam, het is een zegen als je een creatief mens bent en makkelijk contact maakt, want heb je die eigenschappen niet dan lijkt mij het alleen zijn dubbel zwaar.
Mijn hart is nooit eenzaam, misschien ook door te weten dat ik 2 zoons heb?
Maar ouder zijn van kinderen kan natuurlijk ook heel anders uitpakken, want bij slechte verhoudingen kan dat je wellicht nòg een eenzamer gevoel geven...
Trouwens mijn zoons zijn mijn bezit niet, zij zijn van zichzelf en ik laat ze in alle opzichten vrij.
Alleen zijn, na 2 'duurzame' relaties te hebben gehad blijk ik 'alleen' zeer geschikt voor het alleen zijn.
En toch, zo nu en dan voelt het ineens ontzettend kwetsbaar, een klein voorval dat even de grond onder je voeten vandaan haalt kan intens blijven na sudderen en tot pieker gedachten leiden.
Spirituele inzichten schijnen zich soms een tijdje te moeten terugtrekken om de menselijke geest op een andere manier ruimte te geven.
De ruimte voor het besef van kwetsbaarheid.

En dan besef ik mij dat we eigenlijk allemaal in dat zelfde schuitje zitten...
Er troost uit halen dat het in dat opzicht geen eenzaam gebeuren is.
Alhoewel het delen toch zeer kwetsbaar voelt.