Cry me a river.

Vandaag was het raak...ik wilde even totaal nikserig ontspannen..
MTV aan, zwanger en 16, maar dan in het Engels.
Heb het niet zo met dat soort programma's, maar ik bleef kijken.
Ineens was ik die jongen van 17 en dat meisje van 16...
Het herinnerde mij aan iets wat mijzelf gebeurd was.
Geen bewust idee van wat 'sex' kon bewerkstelligen, en kinderen van 16/17 die kinderen verwekken.
Empathie heet dat, en ik werd hen, hangend op mijn bank, hopend op oppervlakkige ontspanning.
En nee, ik huilde niet, ik stroomde tranen en was in hun verdriet toen ze besloten het kindje te laten adopteren.
Twee lieve schatten van kinderen die een kind kregen en zich bewust waren van hun onvermogen het mooie wezentje een gelukkig leven te schenken.
Wat een schoonheid van werkelijke liefde zag ik.
Een sentimentele man ben ik niet, een liefdevolle en begripvolle wel.
Dat mag toch best?



Het heeft waarschijnlijk geen enkele zin maar toch kan ik huilen om de pijn van de ander.


Wel te rusten lezers, enne oordeel niet, leef je in en begrijp.
Dan maar effe janken!