Als de compassie is verdwenen.

Nog nooit ervaren op deze manier...
Eindeloos kon ik hen blijven begrijpen en blijven meevoelen.
Als ik gekwetst of vernederd werd. ik zette me er overheen, ervan overtuigd dat in ieder mens het goede leeft; hoe diep begraven ook.
Ja, ik wist het zeker!

Totdat ik hier deze vrouw tegenkwam. 
Een jaar lang heb ik haar doorstaan en toch steeds weer een soort compassie voor haar gevoeld.
Totdat ik begon door te krijgen dat ze de arme ziel, die ook aan tafel zit, constant vernederde en als een waardeloos bezit behandelde.
Deze man kent geen verweer, hij kent pijn en daarover een opgekropte woede!

Ineens was de compassie voor deze vrouw totaal verdwenen.
Eindelijk lukt het mij haar te laten voor wat zij is.

Het blijkt een, voor mij nieuwe manier om iemand te 'helpen'.
Niet bedacht, maar spontaan ontstaan...