Als ik vertel hoe het werkelijk is...

In vrolijk zijn ben ik werkelijk goed...
En dan bedoel ik niet in het doen alsof, nee...echt vrolijk van binnenuit.
Kunnen lachen om het leven, ook zelfs als het weer even pijn doet!

Want dat soort pijn kan ik niet verwoorden, kan ik niet eens laten zien.
Kan ik totaal niet uithuilen of uitschreeuwen.
Erover schrijven door er omheen te schrijven, ja...dat lukt me een beetje.
Zoals nu.
Schilderen kan ik het soms, ik heb het wel gekund...
Maar alleen het moment van het schilderen, werkte.
En nog zéér tijdelijk ook!

Na jaren en jaren van gewaarwording kan ik nog maar één ding voelen;
Ermee leven, dag na dag, soms letterlijk uur na uur.

En dat is in feite het enige medicijn dat werkt...

Ermee Leven.