Die ik ben hoeft geen etiketjes meer!

Dus schrijf ik het een beetje van mij af als niemand leest...
Waarom schrijf ik dan?
Gek genoeg, vooral voor mezelf, even mij ei kwijt en gelukkig oordeelt de laptop zelf nergens over.
Een soort stille aanwezige als steun.

Geschreven, nadat ik weer eens een inzichtgevende opmerking van 'Elly' gelezen heb op mijn blog 'Alles weg' op Werkwijze...
Want dat is waar ik mij in mijn leven regelmatig in bevind; Alles weg.
Gek genoeg elke keer toch weer op een andere manier!
Namelijk nu via mijn soms bizarre confrontatie met de 'etiketjes'.
'Wie ben je dan nog'?
Zo stelde Elly.  Een hele mooie vraag om eens opnieuw bij stil te staan
De manier waarop ik het zelf ervaar is, dat mijn zelf geplaatste etiketten eigenlijk nooit statisch zijn, ze zijn altijd in beweging en dat op een manier zoals ikzelf ooit terugvond in het boeddhisme.
Voor mij een soort Levensvisie, je kunt ook zeggen en Levende visie.. Een visie die meebeweegt.
Letterlijk gezien staan we nooit stil, onze cellen worden constant vervangen, vernieuwd...
In die zin is het plaatsen van etiketten een vorm van jezelf vast zetten.
Maar erger is dit als het door anderen gedaan wordt!
Daarmee ontnemen wij elkaar een stuk natuurlijke vrijheid en dat neigen wij met onszelf ook te doen...

Maar dit inzicht werpt je volkomen terug op jezelf.
Totaal!

Op mijzelf kan ik dan nog 2 etiketten van toepassing laten zijn;

Manisch-depressief en bipolair.
Uiteindelijk moet elk beestje een naam hebben.
Toch geef ikzelf de voorkeur aan...

Walter.