Jeetje! Plotseling stond Niemand weer voor m'n deur!

Het was 2:30 toen de bel raspend ging, een rot geluid!
Half wakker stommelde ik mijn bed uit, zonder bril en ook nog in het donker.
Toch deed ik de deur open...hier durf ik dat wel.
Een vorm van beschermd wonen, maar dan in een eigen flat!
Gelukkig is de wachtpost na 20:30 onbemand. ( Eigenlijk onbevrouwd...)

Tot mijn verbazing stond er niemand voor mijn deur, maar tot mijn schrik bleek het Niemand te zijn!
En weer hoorde ik alleen een stem; Of hij of zij even binnen mocht komen.

Mijn geheugen is bloedscherp en ik weet nog hoe hij/zij mij ooit voorzien had van iets lekkers in de nacht..Tja, zo een wonderlijke ontmoeting vergeet je niet, zelfs zonder die Niemand werkelijk gezien te hebben!

Er werd gevraagd of ik wat water wilde...ja, want ik had een droge slaapkeel.

Toen stelde Niemand zijn eerste vraag; Waarom schilder je niet meer?
Normaal gesproken zou je een 'hoe is het met je vraag' verwachten...ik in ieder geval wel.
Als je niet schildert dan gaat het niet goed met je...
Aha, vandaar dat hij niet eens vroeg hoe het met me ging.

Waarom zie ik je eigenlijk niet en hoor ik je wel?
Daar reageerde hij/zij niet eens op.

Niemand startte ineens een heel betoog over betrekkelijkheid en....vergankelijkheid.
Doe gewoon die je bent, dat is goed genoeg.

Het was inmiddels 3:10 en ik wilde weer naar bed.
Van Niemand werd ik niet bepaald vrolijk en....weg was Niemand!
Alsnog het licht aan doen had geen zin meer en nu nog naar een bril zoeken ook niet.
Dus ging ik aftastend mijn bed weer opzoeken.

Niemand had achteraf toch indruk op mij gemaakt en ik droomde

over 'Doen wie ik ben'....

Toen ging ik weer even mijn bed uit en schilderde dit;

Had ik misschien toch even een glimp van Niemand gezien?