Belangrijk voor jezelf zijn.

Dat kan toch niet de basis van je leven zijn?

Het idee riep weerstand bij mij op; "In wezen ben ik de enige die van werkelijk belang is voor mezelf".
Of zou ik het nog anders kunnen formuleren?
Want het eerste lijkt op egotripperij en egoïsme en dat "willen" we toch niet, dat zou toch niet nobel en maatschappelijk betrokken zijn?
Anders geformuleerd; "Ben ik misbaarder voor anderen dan ik voor mijzelf ben"?
Bij deze zin gaan mijn hersens al ietwat knarsen, want er zit iets tegenstrijdigs in.
Een mens wil graag belangrijk gevonden worden, maakt niet uit welke reden hij als excuus verzint!
En dat belangrijke moet dan wél door anderen beaamt worden, want stel je voor!
Stel je toch eens voor dat "ze" niet door hebben hoe goed je bent, hoe aardig je bent of hoe knap en kundig je bent? Of zelfs hoe een enorme sukkel je bent!
( Overigens is dit een overdenking tussen mij en mezelf hoor, dus laat de "je" vorm je niet verwarren, of vond je mijn schrijven toch al niet zo boeiend en maakt het eigenlijk niks uit?)
Zou het lukken onszelf staande te houden met de gedachte; "Alleen ik ben belangrijk voor mezelf".
Want hoe kan je iets voor een ander betekenen als je jezelf overslaat en eigenlijk niet belangrijk vindt.
In feite scheep je dat een ander met  "rotzooi" op toch?
Volgens mij is het nauwelijks mogelijk om dat zinnetje te lezen zonder dat je er allerlei gevoelens bij krijgt....
Klinkt het gek als ik zeg dat het eigenlijk niet anders kan zijn dan dat zinnetje?
Want immers als je sterft...
Ik begrijp ook wel dat bovenstaande voorbij lijkt te gaan hoe belangrijk mensen voor elkaar zijn, maar dat vind ik eigenlijk vanzelfsprekend....het gaat hier meer om hoe je tegen jezelf aankijkt binnen de relatie met anderen.
Met de hakken over de sloot begrijp ik mijn eigen bovenstaande schrijven nog.
Nèt aan, dat zeg ik er eerlijk bij! (smile@)


( afgebeeld een  vervaagd eigen werk )