Toen ik doodging.

Nee, geen tunnel ervaring, geen licht, gewoon pure overgave.
Geen overgave uit angst of wanhoop maar vanuit "het is goed zoals het is".
Het staat in m'n geheugen gegrift; ik keek tussen de spijlen van mijn bed door, gevangen in slangen en allerlei windsels...en ik voelde vrede. Ik had vertrouwen in degenen die verder moesten zonder mij. Ik was klaar om gemist te worden(!?!)
Toen de heren doktoren mij mijn sterven hadden doen overleven werd ik op straat gezet. Ze konden toch niks meer voor mij doen.
Geen alcohol of nicotine was meer in mijn gedachte, ik was er zomaar spontaan helemaal klaar mee.

Later zouden mensen mij gaan vertellen hoe sterk en knap ik daarin was....

Heel aardig van ze, maar dat was totaal niet aan de orde voor mij. Niks knap, niks sterk, ik was er gewoon klaar mee.

Thuisgekomen begon er bijna een soort stervensbegeleiding.
Lieve thuiszorgdames die mij letterlijk en figuurlijk in wikkelden en de doos met diverse vakjes met diverse zinloze medicijnen vulden. Medicijnen voor hopeloze gevallen.
En ik moest lachen, niet uitlachen, nee hoor helemaal niet. Maar iets in mij wist wat ik nog niet leek te weten. Vooral anderen wisten het niet.
Langzaam veranderde ik in een lachende boeddha...min of meer een echte, gelukkig niet het uiterlijk! Ik bleef herkenbaar als zijnde; Mij.
Na maanden, waarbij ik volgens doktoren in de wachtkamer van Den Dood zat, vertelde mijn huisarts mij met rode konen van verbazing dat ik volledig hersteld was...
Vooral in het begin leek het voor buitenstaanders, zéker via de telefoon, alsof ik weer een flinke slok achter de kiezen had.
Nu, drie jaar later, lach ik nog steeds en ervaar dat al hetgeen ik als levenslessen in mij heb opgenomen zijn plek heeft.
Ben ik nu perfect dan?
Hahaha, nou moet ik pas echt lachen!