Het lijden...Nachtbericht.

Bepaalde onderwerpen voor de nacht gebruiken, om het happy/happy karakter van mijn weblog niet te bezoedelen?

Hahaha, nee hoor zo zie ik het niet, alhoewel misschien een klein beetje?

Is lijden een vastomlijnd begrip, bestaat het lijden op zich of is het werkelijk afhankelijk van hoe een persoon zichzelf ervaart  t.o.v. het begrip "lijden"?

Laat ik eens kijken naar 'het nieuwe tijds' denken, waarbij we vooral zelf verantwoordelijk horen te zijn voor wat ons overkomt en vooral m.b.t. hoe wij het ervaren!

Lijden dan niet meer zien als; het komt door een boze buitenwereld of door 'mijn' zieke lichaam, nee...het lijden veroorzaak ikzelf door hoe ik ermee omga!

Ingewikkelder kan ik het even niet maken....
Persoonlijk ervaar ik dat laatste steeds meer als mijn realiteit. Maar dat is zeer persoonlijk!
Objectief gezien ( van buitenaf) heb ik zowel lichamelijk als geestelijk flink geleden en toch is er nooit iemand geweest die ik werkelijk daarvoor als aansprakelijk ervoer, behalve mijzelf.

Het lijden van anderen doet mij altijd meer pijn en verdriet dan mijn eigen "lijden". Geen idee of anderen dat van zichzelf ook zo ervaren, alhoewel mij dat eigenlijk logisch lijkt!

Zo heel af en toe vraag ik mijzelf wel eens af of sommige mensen op die manier aandacht zoeken die ze niet op een gezonde manier durven vragen. Ik zeg met nadruk durven , want ik bedoel het niet als verwijt, maar zie het als een vorm van onmacht.

Zo weet ik van mijzelf (achteraf) dat ik ooit geleden heb, juist vanwege hetgeen ik hierboven beschrijf!

Tja..lijden.

Wat kunnen we er zelf mee en hoe kunnen we er zo mee omgaan dat persoonlijk lijden niet meer aanvoelt als lijden?

Maar misschien kunnen we helemaal niet zonder het lijden en blijkt het nodig om verder te "groeien". (!?!)

Lekker sappig nachtstukje, vind je ook niet! (@)
.Lijden.  (klik)