Geloven of ervaren?

Ervaren is sterker dan geloven, maar sterk geloven doet vaak wel ervaren....

En vanuit deze "moeilijke" zin hoop ik een makkelijk stukje te schrijven.

Op dit moment is het een vroege zaterdagmorgen en volgen gedachtes elkaar op. Soms als logisch gevolg van de vorige, soms met een onverwacht sprongetje.

Gedachte; "Is er een natuurlijke discipline in mij waar ik zonder na te denken op kan vertrouwen?"

Het antwoord bleef ik mijzelf schuldig en toen kwam "God" op de proppen. En dat noem ik een "onverwacht gedachte sprongetje". Nou ja, de link is er wel hoor, want het heeft te maken met geloven en aangezien ik niet in God "geloof",

maar Het in mij ervaar (das toch echt wel anders dan geloven!) bedacht ik mij het volgende;

Mijzelf zijn, mijzelf ervaren als dat wat is in vertrouwen dat ik alles in mij heb, net zoals ik God de plek geef van "Het is", kan ik dat al, ben ik daar door vallen en opstaan al een beetje aan toe?

En zo ja, wat houdt dat dan in?

( Hopelijk heb je door dat dit een persoonlijk "hardop èn publique denken" is?)(smile).

Een rare gedachte komt ineens bij me op...het voelt alsof ik verzocht word naar buiten te komen en alsof mij ingefluisterd wordt; "Dat felle licht went echt op den duur wel hoor..."

Voordat ik nog abstracter ga schrijven wil ik toch even benadrukken dat mijn "God"(godsbegrip) totaal niets, maar dan ook niets met de God te maken heeft zoals hij/het in de bijbel omschreven wordt.

De enige plek waar je het/hem kan vinden is voor mij in je hart en in het dagelijks leven.