Glimlach, daar begin ik dan maar mee....
Het is een vreemde gewaarwording en ik heb er in het begin van mijn weblog al een paar keer over geschreven. "Op weg naar niemand meer zijn". Het hectische leven van een bipolaire alcoholist is verleden tijd, hoe dan ook. Iets wat zo intens geleefd èn beleefd is kan nimmer in een vergelijkbare vorm terug komen.
Stiller worden en leger, steeds leger, maar dan totaal vervuld van leven, het lijkt bijna een contradictie.
Toch voelt het zo.
Laat "Het" mijn geest zijn, mijn geest, mijn spirit die nu glimlachend op mij neer kijkt vanuit het hoogste standpunt...."Zo is het gegaan mijn jongen en zo is het nu, het is goed".
Wat heb ik toch een ongelooflijk lieve "Het" en wat een lankmoedige humor heeft "hij".
Altijd al gehad trouwens, ook toen hij mij liet zwoegen en zweten om te kunnen zijn die ik ben.
Een grapjas is het.
Gelukkig denkt hij hetzelfde over mij....
