Dit blog gaat over;



In feite gaat dit blog over alles wat een mens zoal in het leven tegen kan komen, weliswaar bekeken met een spirituele inslag ( alles heeft met alles te maken) maar wel het soort spiritualiteit dat terug te vinden en te herleiden is en naar het leven van alle dag. En natuurlijk geschreven vanuit een persoonlijke en altijd doorleefde visie. Liever geen theorieën die ik niet zelf aan der lijve heb ondervonden.
Daarnaast alles dat een mens inspireert tot een bewuste manier van in het leven staan.

Verder is mijn blog niet echt een 'per dag' blog, maar liever een blog dat je gewoon even leest.....









dinsdag

Schilderij?

Had bijna een schilderij kunnen zijn en geen bericht is een goed bericht.
Wat schilderen betreft...ben zelf erg benieuwd of er in dit leven nog wat van komt.
In ieder geval vandaag mijn atelier weer eens op orde brengen.
Soms stimuleert dat om weer te gaan schilderen.

maandag

Met de trein op maandag.


Dit keer kwam Jan eens met de trein.
In een vorig weekend bij mij ben ik met hem teruggereisd naar Roermond met de auto en inderdaad, een zeer vermoeiende rit! 171 kilometer!
De skyline van Gouda...je zou het niet zeggen toch?
Nee zeg het maar niet, hahaha.
Het zal wennen zijn, we hadden even door omstandigheden de gelegenheid elkaar zeer vaak te zien.
Bij leven en welzijn gaat dat nu eens in de 14 dagen worden, maar het mooie daarvan is dan wel dat het bijzonder blijft om elkaar weer te zien.





Samen op de foto.

Eindelijk is het er van gekomen.
Samen op de foto met mijn beste vriendin.
Maar ja, zonder mijn beste vriend van het Nu had dat niet gelukt.




















Mocht mijn ex dit zien dan zal ze wel zeggen; Goh, die is ook oud geworden!
In gedachten zeg ik dan; Gelukkig wel!
Er zitten dan ook alweer 34 jaar tussen, dan mag je best wat veranderen toch?
Hahaha!


zondag

Kip Siam.


Begrijp me goed, deze was niet het slachtoffer van de braadpan..
Gewoon weer eens met Niko(n) aan de gaan gegaan.
De kinderboerderij op, samen met Jan...
En dan toch Jan eindelijk eens op de foto!
Terwijl ik deze vrije vogels afbeeldde rook ik boven de Siam.
Er werd voor mij gekookt geloof ik! :-)
Ehh, voor ons dus. 


Het is een 'raad eens wie Jan is' foto.
En ik maak het jullie niet makkelijk!

;-)


Staat huilen echt zo lelijk.

Een zeer kort bericht op zondag.
Soms moet ik huilen.
Werkelijk huilen...
Dan schuurt mijn geluk tegen de pijn van de wereld.

zaterdag

Nazomeren in september.

Foto; Jan..en de herfst kwam voorbij.
Volgende week waarschijnlijk nog even wat mooie dagen.
Hier en daar dient de herfstsfeer zich reeds aan.
Prima, zo gaat dat nou eenmaal.
Ook prachtig voor boswandelingen.
Aan mijn eigen herfst moet ik nog erg wennen.
Na een vermoeiende en intensieve dag hoef ik niet zo nodig meer op de foto.
Gelukkig voelen we geen leeftijd en krakkemikkig kun je op elke leeftijd zijn.
Krakkemikkig ben ik gelukkig nog niet, alleen is mijn smoelwerk een open boek geworden als ik vermoeid ben...
Ik overweeg botox.
Hahaha, stel je die gekte toch eens voor!
Je vol laten spuiten met chemicaliën om te lijken op iets wat je niet bent!
Nee, Stichting Leedvermaak, er komt geen vermoeid zelfportret bij.
Hihihi..



Ik weet dat het hahaha en hihihi maar een noodoplossing is als het om bloggen gaat.
Maar het geluid van lachen erbij zou vast ook gaan irriteren..toch? 

Wel of niet?

Foto; Jan.
Het is voor mij een dilemma geworden, schrijven over wat er mis is in de wereld.
Toen Jan en ik terug uit de stad kwamen liepen er op een bepaald moment twee jongens mee onze richting...Pakweg, 14, 15, 16?
Ze pakten grof grind uit een tuin en schopten dat richting fietsers.
 Ze vonden het LOL..
Hou dan maar eens je mond..Ik kon het niet en Jan ook niet.
Werkelijk walgelijk en levensgevaarlijk, je zou er iemand blind mee kunnen maken.
Moraalloos en duidelijk ontspoord.
Jan werd steeds bozer en begon over dat als hij getroffen werd die knul ervan zou lusten.
Je begrijpt het al, dat was koren op de molen van dat etterbakje..
En toen ze weer nieuwe steentjes pakten zei ik; Hé jongens doe dat nou maar beter niet.
'O een goede reden om het juist wel te doen', provoceerde de grootste klojo van de 2.
Tja, en dan later zeggen dat ze gediscrimineerd worden vanwege hun etnische achtergrond?

Ik vraag me werkelijk af hoe het bij deze jongens thuis eruit ziet..
In en in triest, maar wat doe je er aan, hoe ga je met deze ellende om?

Van mijn kop in het zand steken krijg ik ontzettende droge hoestbuien.
Kolen op het vuur gooien is ook geen optie.
Aandacht voor 'het kwaad' versterkt het alleen maar.
Ik blijf zoeken naar een positieve mogelijkheid om het toch aan de orde te stellen.

vrijdag

Wandelen en in de mond plassen.

Gister samen met Jan en fikse wandeling door Gouda gemaakt en uiteindelijk op een terrasje wat gedronken.
'Jan, ik ga nog even naar de wc hier'.
De wandeling naar mijn huis duurt toch ongeveer 40 minuten.
Foto; Jan.

En dan doe je de deur van het toilet open...


 Haha, toen Jan ging is hij voorzichtig gaan kijken wat er voor een 'zittoilet' was.
Wie het raadt mag door naar af!

Toen we het terras verlieten begon het te regenen.
Een lange wandeling voor de boeg, besloten we bij de Wibra een pluu te kopen.
Voor 3 euro kan je je geen buil vallen toch?
Buiten gekomen was de regen inmiddels gestopt.
Achteraf bedenk ik mij dat alles 3 euro kostte!
Broodje shoarma-achtig 3 euro, pilsje 3 euro en aan het eind de 3 euro- paraplu.
Met andere woorden; God is met U.

En een beetje balen is het wel als je een bericht voorbereid voor de maandag en het dan onbedoeld reeds nu even te zien was.
Hihi, niks vergeleken bij al dat wereldleed natuurlijk!

Je identiteit.



Hoe verschillend kan je zijn?



Je meent te zijn die je bent en natuurlijk ben je dat, hoe dan ook!
Maar je bent ook die je bent door omstandigheden.
Ik kan alleen mijzelf als voorbeeld nemen, das logisch.
Sloddervos, maar eigenlijk perfectionist, want als ik eenmaal begin met 'netjes' leven is er geen houden meer aan!
Bij Jan is het poepie sjiek, bij mij is het...hihi, laat dat sjiek maar weg en dat poepie ook, tenzij ik de kattenbak te lang niet verschoon.


Al met al gaan we er toch voor om er een leuke relatie/vriendschap van te maken.
En toen ik gister even naar boven ging om mijn weblog bij te werken, ging Jan los!
Niet meer te stoppen toen hij in mijn tuin ging werken.
Ik zei nog, als je er maar plezier in hebt..
En ik moet zeggen, hij heeft prachtig werk verricht!
















 Mijn heg door Jan bijgewerkt en tussen neus en lippen door vertelt hij daar ook een opleiding voor te hebben gehad.
Soms vraag ik mij af;
Wat kan hij niet?

Fotografie.

Jan heeft de smaak ook te pakken...
En zo stimuleer je elkaar!




Ai, weer vergeten het logo weg te halen, niks Walter, gewoon Jan!


donderdag

Confrontatie; Ik blijk een chaoot!



Heinsberg, Duitsland.
Het kan met de veranderde situatie te maken hebben, want ineens voelt alles anders.
In huis werkt geen enkel systeem meer, terwijl ik boven de was halverwege aan het opruimen ben, sta ik plotseling in de keuken en was rommelig af en terwijl ik eindelijk een ontbijt klaarmaak, zit ik weer boven om iets te pakken wat ik acuut vergeet als ik boven ben..
Verder gaat het goed met me!
Hahahaha...


Inderdaad, je raadde het al.. ;-)



Zou je me geloven als ik zeg dat dit Gouda is?
Hihihi.

Jan wil liever niet in beeld, jammer voor Jan...hij loopt ergens... ;-)


Vanwege het mooie weer.


En toen belde Jan uit Roermond me op...
Hij kwam met de trein naar me toe en ik als een haas de hele boel hier opgeruimd!
Getverderrie, straks word ik nog een nette vent!
Hihihi...
Dus na het eten weer samen gewandeld.
Mijn genietklieren staan zowat op springen!





















Dit keer geen iPhone foto's, maar gewoon weer eens mijn trouwe Olympusje gebruikt.
Maakt toch eigenlijk prima foto's!


woensdag

Bloggen.

Bloggen is iets vreemds, althans voor mij.
De mensen die ineens verdwenen vergeet ik niet.
Bij sommige vraag ik mij af; Wat is er met je gebeurd?
Zo was er een 'Jacky' of misschien schreef je dat anders.
Ineens was ze weg en ik meen me te herinneren dat ze kanker had.
Dat blijft mij bij, aardige mensen die ineens verdwijnen.
Natuurlijk is het een 'vluchtig' wereldje, maar toch niet voor mij.
Ik ben best gehecht aan mijn bezoekers, aan Joo, aan Geri, aan Kagib, aan A, aan Lutje, aan Cilia, aan Fotorantje, aan Joke en aan Elly, aan ja zelfs aan hem, Het Groene gezicht (hihihi) En laat ik Eveline niet vergeten en ook Gerda en Klaproos niet...en ooit John Knappers, vooral niet te vergeten Marius die helaas niet meer is en van wie ik wat mocht erven.. En natuurlijk Marieke... Natuurlijk ook mijn nieuwe buuf! Sexy!!! Hihihi...
En er waren ook andere voorbijgangers die zich toch een stukje in mijn hart genesteld hebben.
Blijkbaar groot van hart. ;-)
Ferrara, Maison Louise, en dan Es en ook nog ....eigenlijk moest ik dit niet doen, dat vermelden, want vaak vergeet je dan de beste paarden van stal.
Aan alle blogpaarden, ik ben erg blij met jullie, ook met degenen die ik niet vermeld heb.

En dan tot slot het beste paard van stal?
Marjolijn! (klik)

Uiteindelijk lijkt bloggen een besloten clubje te worden en dat is aan de ene kant jammer en aan de andere kant leuk en logisch.
Want hoeveel contacten kan een mens werkelijk aan en er een warm hart bij houden?
Nee, aan facebroek doe ik niet meer.\
Mijn facebroek zakt er van af.


Het is goed te doen.

Reizen met de trein, afstand voel je nauwelijks.
Tenzij er weer eens van alles mis gaat bij de NS.
Ik ga het echt geen ProRail noemen hoor, je kan wel aan de gang blijven.
Door al die privatisering is er meer winstbejag dan ooit en de service schiet er behoorlijk bij in.
Erg dom van die bedrijven...heel erg dom.

Oi, nu ga ik alweer maatschappij kritisch schrijven.
Op de een of andere manier gaat dat steeds vanzelf, dan kies ik voor leuk, gezellig en oppervlakkig en voor dat je het weet...

Maar we waren in Heinsberg, net over de grens in Duitsland dus.
Donkere wolken en net toen we op een terras gingen zitten kwam de hete zon!
Ai, en die gigantische winkels daar!
Als ik er langs loop gaan mijn hersens op hol.
Nog even dit;
Zal de communicatie de wereld redden?
.

dinsdag

We houden het toch maar gezellig.


De dingen die ik al lang niet meer deed en waarvan ik dacht dat ik ze niet meer leuk vond...
Ik blijk ze leuk te vinden!
Wonderlijk hoe je leven zomaar kan veranderen.
En wat heb ik er eigenlijk zelf voor gedaan?
O ja, zou het bijna vergeten...iemand gewoon uitnodigen om langs te komen!
Eigenlijk ben ik van slak tot naaktslak geworden, in zeer korte tijd.
Ik kroop heel snel in m'n huisje en dat leek me te bevallen omdat ik al jaren niet beter meer weet.
Dacht eigenlijk dat ik niet meer in de wereld zou kunnen wennen.
De afgelopen 7 jaar waren mijn 'uitstapjes' summier.
Het liefst was ik toch alleen en begon erin te geloven dat ik dat echt het prettigst vond.
Onder de mensen in een restaurant of in dat thermaal gebeuren, ik voel me weer als vanouds als een vis in het water!
Gewoon weer 'winkelen' in een drukke boel..
En ervan genieten, er plezier aan beleven.

Sommige dingen kun je nou eenmaal niet alleen, al zou je het willen.
Op een bepaalde manier is samen genieten ( plezier beleven) toch heel anders dan alleen.
Ik was het bijna vergeten...

Vandaag dus een extra bericht, het vorige moest gewoon even omdat ik nou eenmaal ook leef in de grotere wereld.

En, voor als je het nog niet door had, het heeft te maken met Jan...
Jan geniet van het feit dat ik geniet en ik geniet als Jan z'n ogen gaan flonkeren van plezier.
En dat op mijn leeftijd!
Hahahahaha!!
Dank je Jan.

Natuurlijk maak ik mij zorgen.

Natuurlijk maak ik mij zorgen over alles wat er in de wereld gebeurt.
Ernstige zorgen over dat extremisme.
Ik zou er graag 'positief' over schrijven hoe het aan te pakken, hoe die bizarre vuurhaard te doven!
Maar het gaat zoals het gaat en ondanks het feit dat wij er allen deel aan zijn..

Mijn hersens gaan op tilt af en toe..
Ik heb geen inzicht in haat.
Hoe kan je niet inzien dat we allemaal familie zijn, allemaal broeders en zusters, ouders en kinderen!
Wat een achterlijk gedoe...koppel het aan een religie...
Ik kan er helaas niet meer niks over zeggen, maar ik hou me in..
Een fijne dag, lieve mensen..en
kijk eens wat jij zou kunnen doen voor de liefde en voor het begrip.
Zelf ben ik daarin even de weg kwijt.



maandag

Pielen op de iphone.

Dit weekend weer in Roermond geweest.
Leven bij de dag en plezier maken..
En natuurlijk gaat ook het 'gewone' leven door.
Op mijn iPhone kan ik in principe bloggen, net als op mijn vaste pc.
Maar ja, het scherm(pje) is klein, dus kwam mijn blogbericht abusievelijk op Werkwijze terecht.
We hebben weer leuke dingen gedaan, o.a. naar een thermaalbad. Dat is toch best een hele belevenis!
In ieder geval voor deze (ex) kluizenaar...En ook nog in Duitsland geweest om uit eten te gaan en ook nog een leuk stadje bezocht en ook nog...
Toen we in de avond film keken stortte ik regelmatig in slaap.
En die Jan die kan er wat van...

Mij stiekem op de foto zetten..
Ach, soms ben ik de schaamte voorbij...Het is zoals het is.
We verstoppen het liever voor elkaar en daardoor ontstaat schaamte.
Gewoon met de billen bloot op de foto!
O nee, ik bedoel, gewoon snurkend en uitgezakt.
Met de billen bloot is een uitdrukking!

zaterdag

Een paar daagjes...

Blogpauze


Mocht je op een vragende manier reageren (dat gebeurt wel eens) zal ik mijn best doen daar gehoor aan te geven!
Met positieve mensen ben ik altijd blij, zelfs met negatieve.
Helaas komen die niet meer op mijn blog.
:-)))

Voor vandaag even geen reactie mogelijkheid, vanwege...
;-)

vrijdag

Over de menselijke dingen.



Je bent ergens, je loopt ergens op weg naar huis.
Oei, eigenlijk moet je erg nodig naar de wc..
maar daar is voorlopig geen mogelijkheid voor in zicht.
Dan maar wat sneller lopen.
Nog 15 minuten te gaan.
Ai, en je hebt nog een lichte broek aan ook!
Bijna thuis, het zweet staat je op het voorhoofd.
En dan vlak voordat je met samengeknepen billen je sleutels pakt....
Verder mag je raden wat er gebeurde. ;-)

Ergens tegen op zien en niet precies weten waarom.
Toch ben je nerveus en denk je aan van alles wat mogelijk mis zou kunnen gaan.
Je vertelt het tegen een goede vriend of vriendin die dan zegt dat het nergens voor nodig is want..enz.

Dan kun je wel eens hebben, als je b.v. slecht geslapen hebt of andere ongemakken dat je het gevoel hebt dat iedereen bedenkelijk naar je kijkt..Afkeurend zelfs!

In een drukke winkel of overvolle trein, je voelt een lichte paniek opkomen.
Tja, dat zijn van die menselijke dingen die je liever voor je houdt, tenzij je een blog hebt en er een stukje over schrijft..

P.s.
Het kan zijn dat eventuele reacties er met vertraging op komen te staan
Die overdosis aan bizarre spam komen  gelukkig alleen mij kortstondig onder ogen.
Modereren heeft zo z'n voordelen.


donderdag

Over de gewone dingen.



Als ik over de gewone dingen zou schrijven, wat ik straks ga proberen, zijn het voor anderen op deze wereld, ja zelfs in eigen land, geen gewone dingen op dit moment. Voor velen zouden het luxe dingen zijn.
Mijn gewone dingen;
Meestal sta ik vroeg op en rommel een beetje aan, totdat ik eindelijk echt ga doen wat nodig is of wat er gepland is.
Wassen, aankleden en de pc staat natuurlijk allang aan.
Dat is het eerste wat ik altijd doe. Voor mij dus een gewone handeling.
Ontbijten op een tijd dat ik er zin in heb want m'n enige vaste routine handeling is inderdaad de computer aanzetten.
Voordat mijn mogelijke lezers in slaap vallen...ik denk dan even aan mensen in de wereld van oorlog en ellende, aan mensen die ziek zijn en niks anders dan zorgen hebben...
Aan mensen die moeten vluchten vanwege de gekte van de gewetenlozen.
En vraag me opnieuw af, wat speelt er zich af in de hersens van extremisten en fanatici, van mensen die doordraaien vanwege hun zogenaamde 'geloof'.
Komen die eigenlijk überhaupt nog wel toe aan de gewone dingen of zijn die de hele dag bezig met haat?

De afwas is klaar, kom laat ik boodschappen gaan doen.
Even een lijstje maken, want zonder lijstje vergeet ik vaak datgene te kopen wat ik werkelijk nodig had.
En natuurlijk ben ik dan vriendelijk van binnenuit.
Misschien een tip aan alle 'boosdoeners', probeer het ook eens.
Dan is de ellende snel voorbij.
Dus..dit stukje ging over de gewone dingen......

En natuurlijk besef ik ook wel dat een stukje als dit niks bijdraagt aan de wereldvrede of de verbitterde harten tot mildheid en begrip brengt..
Volgende keer schrijf ik dus gewoon weer hoe het is om op de wc te merken dat er geen toiletpapier is..te laat merken. ;-)

woensdag

Weer eens tijd nemen voor Niets.


Het is anders dan lui rondhangen, tijd nemen voor het Niets.
Een soort stille oefening om je hoofd rustig te houden.
Tussen alle drukte door even een pauze in je hoofd nemen.
Daarnaast kan je gerust de afwas doen, zuigen of strijken.
Of zelfs kijken naar de tv, luisteren naar muziek.
Maar hou tussendoor je hoofd af en toe leeg.
Vaak niet zo makkelijk, maar oefening baart kunst.

En zo maakte Jan deze foto.
Oefening baart kunst.










Vandaag weer eens Stilte-dag dus.








dinsdag

Uit en thuis.



Twee dagen Roermond..
Uit eten geweest in Duitsland, nou daar zaten we binnen ruim een kwartier.
De Joegoslaaf, oftewel een Balkanrestaurant.
Gelukkig had Jan gereserveerd, zaterdagavond en bomvol!
Wat een tegenstelling met ons, achteraf komische Grieks avontuur.
Het eten stond al zeer snel op tafel en zag er....overdadig en smakelijk uit.
En dat was het dan ook!
  Bij binnenkomst moesten we even wachten en kregen een klein flesje met een aperitief aangeboden.
Dus wij het aan de lippen gezet, bleek het gloeiend heet!
Tong nog net niet verbrand...Wij lachen dus.
Voor 32 euro en genoeg voor eigenlijk 3 personen.
We konden het niet allemaal op, al hebben we ons best gedaan.
Roermond - Gouda, inderdaad 171 kilometer, maar mijn treinreis terug verliep op een manier dat het vlak bij me om de hoek leek. ( Onzin natuurlijk, hihihi)
Maar alles zat een keer mee bij de NS, tja..daar mogen ze vaker voor zorgen!

 Terrasje gepikt, maar niet deze hoor.


Uitzicht op...in ieder geval in Roermond..



Verbazingwekkende kwaliteit foto's via de Samsung mobiele foon.



De zondag zijn we de binnenstad van Roermond gaan bekijken.
Dit keer had ik Nikon niet mee maar gewoon mijn nieuwe alles in een foon.
Later meer over de avonturen van Flappie en Floppie.. ;-)


Jan.

Ik.

klik

maandag

Verslavend.


 Ben me hier  geestelijk aan het voorbereiden op de waarschijnlijk
lange zit. Vandaar mijn sullige houding, gnagnagna.

Mensen die naast elkaar zitten met hun internet ding en op die manier communiceren..ik heb er nu een beetje begrip voor, hihihi.
Als ik hem niet van Jan gekregen had, zou ik er waarschijnlijk nog heel lang geen gehad zullen hebben.
499 euro, of daaromtrent!
Toen ik op de terugreis voor het eerst de radio functie uitprobeerde, had ik er geen erg in dat, ondanks het oortelefoontje, het geluid ook keihard aanstond!
Er liep een man lachend langs...en ik dacht al, wat is het geluid van die oortelefoon dof?
Toen ik het door had heb ik nog even met lichte paniek op allerlei toetsen moeten drukken om hem op earphone only te krijgen.



Hier barst ik in tranen uit als Jan me uitzwaait...
Je zou 't nog geloven ook, toch?
;-)

Riskant bericht op maandag.

Uitputtingsverschijnselen...niet zo gek eigenlijk als je gewend bent om als kluizenaar te leven en dan..
En dan is er een overdose aan leven in de brouwerij.
Mochten de dingen gaan zoals gepland dan ben ik vandaag terug uit Roermond en ben totaal gestressed vanwege het grote verschil van...zijn die je bent, of in ieder geval geworden bent.
Vooruitschrijven...tja, waarom niet?
Wat niet door bleek te gaan of anders ging dat zet ik hier dan wel weer neer.
Met foto's van mijn telefoon met 30.000 mogelijk heden.
Er zit zelfs een kleine magnetron in voor snelle snacks, maar ik geef toe ermee bellen vind ik nog steeds een hele klus.
'Ping'!! Aha, mijn minibitterballetjes zijn klaar...
Vette vingers op mijn iPhone ...
Dus in de trein naar muziek luisteren en balletjes uit je phone.
De techniek staat voor niks tegenwoordig.

Bij dit bericht past alleen absolute niet-fotografie.

zondag

Over hoe de dingen kunnen voelen..

Zeer waarschijnlijk zit ik nu voor het eerst in Roermond bij Jan..
Als je de foto's van ons beide interieurs zou zien en het bijna onoverbrugbare verschil..
Jan en ik willen oprecht dat onze relatie gaat slagen en dat op zich is een goed begin!
Maar ik zit hier nu te typen, vlak voordat we richting Roermond gaan...ben eigenlijk behoorlijk...tja, welk woord gebruik je daarvoor? Zenuwachtig, onzeker?
Ik heb hem zo goed mogelijk ingelicht over mijn bipolaire toestand, maar er afstandelijk over vertellen en het werkelijk beleven?
Hij slaapt nog, het is zaterdag 16 augustus en mijn onzekerheid neemt toe...
Weet je, we hebben het zo gezellig samen, dat wil ik nooit meer kwijt.
Maar we kunnen nog zo ons best doen, het leven gaat zoals het gaat, het leeft zichzelf en we kunnen niet veel meer doen dan ons er aan overgeven, ook al denken we alles in de hand te kunnen hebben en houden.
Mijn bipo zijn wordt helaas weer steeds sterker, het maakt me soms angstig en verdrietig.
Aan de medicijnen ga ik NOOIT meer...
Vreemd toch, ik lucht mijn hart aan...blijkbaar aan elke voorbijganger op mijn blog, maar vooral aan mijn liefdevolle vaste bezoekers. Ja, dat kan ik gerust zeggen..
Bloggen vanuit je hart levert mooie dingen op.
Ik ben jullie werkelijk dankbaar.


De sfeer van bovenstaande foto is hoe ik mij een beetje voel...
Nee, ik ga het beter niet uitleggen.

Het lijkt wel zondag...




Mocht je gisteren en vandaag gereageerd hebben... het plaatsen van je reactie heeft wat vertraging vanwege het feit dat ik 'modereer'. 
Voordeel daarvan is dat ik je niet lastig hoef te vallen met die belachelijke spamberichten.
Je krijgt dan te lezen, in gebroken Engels, hoe geweldig je blog is en ook je onderwerpen.
Toch vraag ik mij af waarom deze onzin binnenkomt.
Het lijkt wel of dat door een 'automaat' erop wordt gezet.
Over au...tomaat gesproken.
Tomaat dus, zelf vind ik dit best een geslaagde foto, ondanks het feit dat de rode puntpaprika reeds verrot bleek en 2 tomaten schimmel hadden.
Beter zij (hen?) dan ik!
Dus je reactie ( als je zo aardig bent om te reageren) komt er pas maandag op.
Raar hè, het lijkt wel zondag...

zaterdag

Lachend op de foto is...

Ronduit gezegd, lachen voor een foto kan ik niet.
Ik zie er dan uit als een hark die zichzelf in het gezicht sloeg door erop te trappen.
En natuurlijk lijk ik op deze foto veel ouder en veel dikker!
Maar daar gaat dit weekendbericht eigenlijk niet over..
Het dreigt een veel te serieus bericht te worden over onzekerheid enzo.
Vooral die enzo's kunnen erg deprimerend zijn.
Waarom ik mezelf hier afbeeld?
Soort masochisme denk ik.
;-)

Verder had ik weer een aanval van 'niet-fotografie', zo nu en dan krijg ik die kramp en moet er gehoor aan geven..
En dan ben ik niet meer te stoppen, niks is dan meer veilig voor me.
Luchtig weekendbericht dus...
De frituurpan doet wonderen...inmiddels kan ik mijn eigen veters niet meer knopen en de plasser zie ik ook niet meer onder de douche..Hihi..Zelfs m'n tenen zijn buiten zicht, en ik fantaseer weer dat het een lieve lust is!
Dan nu maar even een serietje niet-foto's.
Het weer is erg veranderd, de ideale omstandigheden om mijn niet-foto's te bekijken toch?

 Gezond en ongezond, als broer en zus naast elkaar.



 Close-up van mijn buik...





En 2 dagen daarvoor had ik nog op mijn knieën gelegen om de vloer te dweilen.
En mens blijft ook aan de gang...