Eigenwijs handje!

Vreemde combinatie, toch lijk ik er soms op...

grote bek met een eigenwijs handje!

Zo een aap heeft nou eenmaal af en toe een flinke dip nodig!

( met deze onzin vrolijk ik mezelf wat op..en dat lukt!)

Onder invloed zijn.

Een dubbelzinnige titel als kop, eigenlijk ontstaan uit balorigheid. Balorigheid als verzet tegen somberheid.
Dit keer overweeg ik serieus om mij er gewoon aan over te geven en niet dat gevecht aan te gaan, waardoor je je soms nog wanhopiger kunt gaan voelen.
Dat onder invloed zijn betekent in deze, de nawerking van recente gebeurtenissen. Het overlijden van Rob blijkt een soort kettingreactie bij mij op gang te brengen, betreffende herinneringen en gevoelens. Ook is het een confrontatie met hoe ik zelf tegen het leven aan kijk.
Ik zie mijzelf als een realistische optimist, hetgeen inhoud dat ik de moeilijke dingen in het leven net zo serieus neem als de mooie en de fijne dingen.
Maar het blijft een soort weegschaal gebeuren, soms (onder invloed van bepaalde situaties) kan hij even naar één kant doorslaan.
En dan maar vertrouwen dat de middenstam van de weegschaal sterk genoeg blijkt.
Voor zover ik mijzelf ken; hij is sterk genoeg, dus laat die bakkies links en rechts zich maar eventjes lekker uitleven.
"Hij stond erbij en keek er naar".

Houd het simpel.

Keuzes moeten maken is soms onvermijdelijk.

Pijn koesteren.

zelfs aan pijn kan een mens gehecht raken.

Boeddha's reis....

Rob's boeddha

Vandaag bij mij gebracht op doorreis

naar Rob's moeder.

Even een ere plekje gegeven en tegelijk

een foto gemaakt

als herinnering.

Laat ik weer eens eerlijk zijn...

Een lichte herfstdip knabbelt aan mijn onderlip.

vandaar hierboven een drievoudige SMILE.

Zondag foto..einde pad?

Inmiddels reeds een kale boel geworden.

Innerlijk.

man/vrouw...van binnen gewoon de ene mens.

Opvallend...

Negativiteit verspreidt zich ogenschijnlijk weer sneller en heftiger dan positiviteit.
De griephysterie grijpt vrolijk om zich heen, en aangezien elke dode er momenteel van verdacht wordt de griep de vrije hand te hebben gegeven in zijn of haar leven, worden we als angstige schapen, tussen dwanghekken door, richting vaccinatie gedreven!
Kunnen we gelukkig weer even gezamelijk vergeten wat er werkelijk mis is in de wereld...
Nu het goede nieuws ; wisten jullie al dat het niet lang meer zal duren dat de mensheid tot inzicht en inkeer komt en dat liefde en wederzijdse waardering een hoofdrol zullen gaan spelen?
Ben erg benieuwd of deze laatste boodschap zich ook zo hysterisch gaat verspreiden!
Een prettig weekend toegewenst...en wel je hand voor je mond houden als je hoest of als je lacht en een slecht gebit hebt!

Innertrip.

Werkelijk je eigen stilte ingaan, wat gebeurt er dan?

Eerst de indaling in hetzelf...

Naar binnen gekeerd, het denken uit.

Het verzet zich nog even en dan...

dan is er leegte, stilte.

Leegte vertaald zich in licht,

stilte wordt tot geluidloos lawaai.

Eerst nog zijn licht en stil lawaai begrensd

en raken de wanden van het fysieke lichaam.

Licht en stilte worden tot één beleving.

Het fysieke voelen wordt tot Zijn.

Zijn in Alles.

Niets.....

Dan roept het aardse weer en verzoekt je verder te gaan met je taak,

je taak in het hier en nu.

De koorddanser.

de romantiek van het net niet vallen.

Ergens in uitblinken.

Dingen verklaren via de psychiatrie wordt vaak serieuzer genomen dan verklaringen vanuit het Hogere, het al-omvattende plan. Ach, laat ik het woord maar gewoon gebruiken; het spirituele.

Dit schrijven is naar aanleiding van een overdenking, welke rol een mens in het leven speelt en hem waarschijnlijk dan ook zo is toebedeeld!

Ik kwam hier op omdat ik mij weer eens bezin over de talenten die ik (men) bezit en wat je er uiteindelijk mee doet.

Wellicht herkennen anderen dit ook. Soms "presteer" je iets waarin je jezelf lijkt te overstijgen en wordt het later moeilijk dit nog te evenaren of te overtreffen.

Even in de ik vorm nu; ik zelf kom dat erg tegen in mijn schilderen/tekenen, of eigenlijk in al mijn creatieve uitingen. Op zich twijfel ik er niet aan dat daar mijn roeping, zeg gerust, mijn bestemming ligt.

Vanwege het starten van dit weblog heb ik het meeste van mijn werk opnieuw bekeken en door het fotograferen ben ik het op een andere manier gaan zien.

Misschien raar om van jezelf te zeggen, maar soms was ik verbaasd over mijn eigen kundigheid...erger was de klungeligheid die ik ook vaak tegen kwam!

Duidelijk termen van waarde oordeel die ik gebruik. Ik sta daar helaas niet boven.

Wordt het misschien eens tijd om in mijn persoonlijke herfst, te accepteren dat ik ben die ik ben?

En dat ik naar alle waarschijnlijkheid de juiste rol speel in dit leven?

Een rol met een bedoeling die ik blijkbaar (nog) niet begrijpen kan.

2012

Hoarding cans of baked beans?
Or simply continue to meditate
while doing your everyday things?

En de dag verliep totaal anders...

Helaas te lang geleden, dat is het enige wat ik me er nog van herinner.

Hoe vertaal je het "Licht" in jezelf?

Andere bewoordingen kunnen zijn;

je behoefte, je verlangen, het geluk in je, de talenten die je ervaart.

Vaak wordt het "Licht" in jezelf gevoeld als een onbestemd verlangen, een weten van iets, iets waar je niet bij lijkt te kunnen.

Bijna altijd wordt "licht" geblokkeerd door angst. Niet eens de angst met de hoofdletter A, nee vaak zijn het juist kleine angsten die feitelijk los van elkaar staan, maar door onbewuste ontkenning als één groter angst gevoel ervaren worden.

"Licht" door laten kun je o.a. bewerkstelligen door gewoon te "doen". Doen, met verstand en hart en zien wat er uitkomt.

Ook door je angsten in woorden te gieten en ze eens goed te bekijken!

Je licht laten schijnen heeft alles te maken met regelmatig opruiming houden.

Opruiming in lichaam, geest en tastbare omgeving vanuit een constant bewust Zijn.

Kleur, kleur en herfst.

Wordt vervolgd...

Herfstweer vandaag, tijd voor een nieuw idee.

Twee werkstukken afbeelden waar ik mee bezig ben en de vorderingen zo nu en dan afbeelden.

De laatste tijd ben ik erg op mezelf, zoals ze dat noemen en dat is gedeeltelijk een bewuste keus. Blijkbaar heb ik wat afzondering nodig om verder te kunnen.

Groepstimulatie zit er dan ook voorlopig even niet in.

Op deze manier hoop ik mezelf te blijven motiveren en stimuleren.

Wat dat betreft; wie niet waagt, die niet wint.

links; zenspreuk, rechts; sfeerbeeld.

( wordt dus zeer waarschijnlijk vervolgd! )

Just count her smiles.

She really had fun.

Benoem het aardse.

Is dit een spiritueel weblog?

Tik je keuze aan en je krijgt hetgeen waar je voorkeur naar uit gaat;

JA/NEE

En..is er al iets veranderd op de pagina?

Natuurlijk niet, want het is mijn persoonlijke beleving van het leven en in mijn dagelijkse manier van zijn gaan het aardse en het spirituele hand in hand. Soms is dat niet de makkelijkste manier van leven want daardoor is het moeilijk voor mij om me ergens tegen af te zetten of om mij te veschuilen achter ideeën die dogma's geworden zijn.

Hoe zou ik mijn "heelheid" moeten opsplitsen in; christen zijn, moslim, boeddhist of welke religie dan ook?

Welk etiket gaat op den duur niet jeuken of allergische reacties geven en veroorzaakt geen verstarring?

Maar ben ik dan niets, niemand, ben ik geen "persoonlijkheid"?

Wie of wat denk je dat er op dit moment typt en met welke sticker op je voorhoofd lees je dit?

Al met al, de mens is niet meer of minder dan degene die hij op DIT moment is.

Heb ik het aardse bij deze voldoende benoemd?

Alleen...

en toch met velen.

We are falling...

With a Smile.

Schuldgevoel als drijfveer?

Hoe om te gaan met verantwoordelijkheid, die kant wil ik op met dit schrijven.

Dus begin ik met de vervelende bijwerking te benoemen van er niet mee om kunnen gaan.

Schuldgevoel dus.

Men zou schuldgevoel onbewust kunnen gebruiken om van daaruit tot "grote" daden te komen, hetgeen kan voelen als het aflossen van "de schuld". Indien dat op die manier bij een mens werkt, dan is hij niet al te slecht af. Schuldgevoel kan een mens ook tot machteloos wezen maken, zelfs in de zin van; het maakt toch allemaal niet meer uit wat ik doe!

Je zou dus kunnen denken dat schuldgevoel als positieve drijfveer een goede ( onbewuste) oplossing is. Persoonlijk heb ik hier grote twijfels bij omdat het mij niet onwaarschijnlijk lijkt dat er inwendig een leegte in die mens blijft.

Als schuldgevoel zich vertaalt in machteloosheid zal men altijd "de schuld" bij een ander zoeken en a.h.w. achter blijven als mokkend slachtoffer.

Nu belanden we bij verantwoordelijkheid aan.

Op de juiste manier je verantwoordelijkheid ervaren, zowel als dragen, kan soms een heel leer proces zijn. Te veel of te weinig, daar de juiste balans in vinden, dat is de kunst.

Hier bewust mee omgaan lijkt een zware klus, waarvan sommige mensen zullen denken; wat een moeilijk gedoe!

Dan zeg ik; leven met schuldgevoel, dat is pas een moeilijk gedoe!

Leren beseffen dat je bent die je bent en weten dat je hetgeen doet dat op dat moment binnen je mogelijkheden ligt en weten dat het in ontwikkeling is, dat gevoel, die erkenning van hetzelf, dat maakt vrij!

Ben je het met me eens dat innerlijke vrijheid erg belangrijk is?

En aan jezelf werken op die manier kun je ook tijdens de afwas of op het toilet, ik noem maar wat intellectuele zaken!

Rolbevestigend sluit ik af met: Heren, doe het tijdens het scheren! En dames? Tijdens het kopen van leuke kleren!