Hervonden brief. Slot.

Inmiddels weet ik het hoe en wat van deze brief, inderdaad gevonden in mijn "groeiboek", de datum blijkt; feb, 2001. Toen ik deze brief bij toeval onlangs weer tegen kwam, verbaasde hij me.
Op zich herkende ik natuurlijk het handschrift en de schrijfstijl.... Het "aan wie gericht", herkende ik niet. Uiteindelijk weet ik nu hoe het zat met die brief, maar dat op zich zou een erg persoonlijk verhaal gaan worden dat in feite niet relevant is voor op een weblog.
Laatste gedeelte brief;

"Maar ben ik dan uitgespeeld?
Nee, maar ik zoek voor mijzelf een puurdere vorm, een eerlijker vorm.  Ik speel mezelf en ik wil dat jij dat weet. En ik bedoel niet dat ik "speel"die ik niet werkelijk ben, ik ben die ik ben en mijn spel is mijn spel. Maar ik wil het zo eerlijk mogelijk spelen.
Dit kan ik nooit met jou bespreken, want dan worden we weer 2 "buitenkanten" die elkaar willen bediscussiëren, overtuigen enz..
En daar gaat het mij helemaal niet om.
Ik heb alleen maar de behoefte mijn zijn te beschrijven. Nog steeds weet ik niet wie jij bent en als ik teruglees wat ik schrijf...
Wat is het nut van deze brief?  Het nut is eindelijk uit te spreken, waar ik geen woorden voor heb en wat mij eigenlijk al van kinds af aan bezig houdt.
Verwacht ik nu iets van je?
Ja, maar misschien is dat wel  het onmogelijke, want ik hoop dat je me begrijpt en accepteert...
Daarom weet ik niet of ik hem je stuur uit vertrouwen of uit, "het maakt me niet uit wat je ermee doet".

Een sprong in het diepe, want als ik

response krijg zal ik pas werkelijk weten

wat mijn beweeg redenen waren om dit juist

aan jou te sturen. Ook geen respons is respons.

Maar ik geef toe dat ik "bang" ben en

me kwetsbaar voel, ondanks alles.

Want wie je ook bent, in de een of andere vorm

ben je héél belangrijk voor me.

Helemaal uitgetypt en wel is het mij weer duidelijk, waarschijnlijk veel duidelijker dan ten tijde van deze brief. Als ik de juiste verwoording kan vinden ga ik daar volgende week  misschien eens uitgebreid op in, mogelijkerwijs krijgt mijn Spijkerbed dan even het karakter van een "dagboek".

En net als altijd, wat bezoekers wel of niet willen lezen is aan hen.

De hervonden brief 4.

Ik ben er nog steeds niet uit....Had de brief iets te maken met mijn inmiddels overleden vriend Rob ? ( zie label "Rob".)
Terwijl ik deze brief aan het overtypen ben op mijn weblog, zit ik even behoorlijk vast.
Is het toeval dat dan ook je rug vast gaat zitten? Ooit heb ik mij behoorlijk verdiept in de samenhang tussen ziekte,lichamelijke klachten en de psyche. Die samenhang is er absoluut, maar hoe ver je daar in gaat om dat aan je eigen situatie te koppelen blijft een zeer persoonlijk gebeuren. Je kan en mag dat namelijk nooit voor een ander bepalen.
Hoe die samenhang in elkaar zit mag nooit verworden tot; eigen schuld, dikke bult.
Ook niet bij jezelf, het gaat er om er een positieve wending aan te geven waardoor je voor jezelf tot eigen, zeer persoonlijke inzichten kan komen!
Oeps, het voorstukje is wat lang geworden, beter het vervolg van de brief tot een kort fragment te bepalen;

"En als ik nu al een persoon in gedachte zou hebben, dan ben ik bang je te kwetsen.
Misschien is "spel"  voor jou wel je overleving en daar wil ik bij niemand bewust aankomen.
Tenminste als het al zo werkt, want misschien kijk je er doorheen en weet je mijn gedachten en gevoelens te accepteren en toch in alle veiligheid je spel door te spelen.
En "spel" bedoel ik positief.
Het hoort bij het leven, misschien is het 't leven zelf wel....Maar ben ik dan uitgespeeld?"

Vandaag dus een wat korter stukje uit de brief.
Misschien maar beter ook nu ik bepaalde verbanden begin te zien.

Hervonden brief 3.

Typend van brief naar weblog lees ik het ineens totaal anders.
En dat "anders" verandert soms, was de brief aan mij of toch aan de ander?
Op dit moment laat ik dat even voor wat het is en typ de brief over, terwijl ik hem ondertussen probeer "niet"  te lezen...
Vervolg dus;

"...Weet je, wie je ook bent, nog waar ik het over heb?
Dit is m'n meest kwetsbare wezen dat ik blootgeef, omdat ik "moet". Ik wil mij niet meer verstoppen door individu te spelen.
Ik vroeg laatst eens aan een psycholoog; Wat blijft er over van een mens als je werk, maatschappelijke positie, je bezittingen en je uiterlijk vertoon weglaat en naakt bent zonder "beeld".
Wie of wat ben je dan?
Hij antwoordde; je bent een optelsom van wat je in je leven geweest bent...
Hij begreep mij niet, want ik voel dat daaronder een "wezen" zit dat daar los van staat.
Is dat dan misschien die absolute eenzaamheid die men "God" noemt, dan heeft het in ieder geval een naam en wat een naam heeft is al minder eenzaam, want het kan benoemd en daardoor beschouwd worden.
Nog steeds weet ik niet wie "jij"  bent, maar ik merk dat ik bang voor je ben.
Bang dat je dit niet van mij weten wilt. Bang dat ik de code verbreek, bang dat ik het spel ontluister.
En vooral bang dat je me werkelijk niet begrijpt.
En als ik "jou" kies om deze brief aan te sturen, doe ik dat dan omdat ik in mijn eenzaamheid niets aan jou te verliezen heb of doe ik dat omdat ik hoop en vertrouw dat jij mij herkent?
Juist omdat ik niet weet wie jij bent, naar wie ik deze brief zal sturen, voel ik me nog veilig genoeg om mijn gedachte en mijn gevoel te beschrijven.
Want ik kan nu, op dit moment in mijn leven het spel niet meer spelen, zonder mij bewust te zijn dat het een spel is en niet meer dan dat.
En als ik nu "jou"  in gedachte zou hebben , dan ben ik bang je hiermee te kwetsen."

Het blijkt me niet te lukken de tekst over te typen zonder er verder over na te denken.
Volgende keer beter? Het zou een goeie oefening zijn om afstand te leren nemen...

Hervonden brief 2.

Inmiddels heb ik zelf deze brief weer enkele keren herlezen...
Aan de neiging om woordgebruik aan te passen geef ik niet toe. De brief is wat het is, niet meer en niet minder.
Vervolg;
"Maar waarom huil ik dan van binnen en val constant uit pure wanhoop op m'n knieën?
Of eigenlijk is daar geen eens wanhoop voor nodig. Want ik wil naakt zijn, naakter dan de anorexiapatient die zelfs de huid als teveel ervaart.
Ik ben bang, omdat ik niet anders kan dan de duivel op te zoeken en recht in de ogen te kijken, net zolang totdat hem het schaamrood op de wangen staat.
Dit alles was beeldspraak, maar vaak heb ik in mijn bed de "duivel"zien aankomen en niet mijn blik afgewend. Hij ging als een koude siddering door mij heen en hield op te bestaan.
Zuiver zijn en m'n racist, fascist, moordenaar, liefdeloze, hatende, luie, kwaadaardige, machteloze, soms willoze omhulsel onder ogen komen, doorleven, erkennen en loslaten.
Loslaten in de zin van totale overgave om dan weer tot "God", de schone kern te kunnen komen
Want die schone kern voel ik. Die zit onder al die ballast!
Maar ik wil niet sterven aan zuiverheid, ik wil leven vanuit zuiverheid!
Weet je, wie je ook bent, nog waar ik het over heb?

Tot zover maar weer even, volgende keer weer een gedeelte.

De hervonden brief.

Hervonden, omdat ik hem herkende toen ik hem tussen mijn "geschriften en paperassen" terugvond.
Een brief van iemand aan iemand, een brief die blijkbaar nooit verstuurd werd...
Weet ik wie deze brief schreef en voor wie hij bedoeld was?
Misschien kom ik er achter als ik hem op mijn weblog zet, ongecensureerd, want namen heb ik er niet in kunnen vinden. Zo af en toe en stuk eruit, beginnen bij het begin.
Een bijzonder vreemde brief, dat wel;

"Als ik deze brief begin, weet ik niet dat ik aan het einde "jou" zal kiezen om aan te versturen.
Ik wil het nog niet weten, want ik wil niet dat de brief betrekking heeft op wat er tussen "ons" zou kunnen spelen. Want ik wil je vertellen over m'n eenzaamheid, m'n spirituele zoektocht, het vinden en het kwijtraken.
Eenzaam zijn, niemand "hebben"en toch met mijzelf niet alleen zijn..Is dat wat ze "God" noemen?
Ik stel hele hoge eisen aan mezelf, eisen die ik vanuit een diepe levensovertuiging niet kan loslaten, niet veranderen, niet vergemakkelijken, niet overboord kan zetten, zelf niet bijschaven, want ze komen steeds als ik dat probeer, in hun puurste vorm terug.
Gewoon even omschrijven wat die eisen dan zijn, zal niet lukken zonder in beeldspraken te vervallen, want voor sommige zaken is geen aardse taal beschikbaar.
Soms denk ik ben ik niet hoogmoedig om deze eisen aan mezelf te stellen?
Maar waarom huil ik dan van binnen en val ik constant door wanhoop op mijn knieën!"

Tot zover een eerste gedeelte uit deze brief, vermoedelijk geschreven in het jaar 2000.
Op die plek lag hij tussen mijn paperassen.
Bovenstaande citaat beslaat ongeveer een kwart van de brief.