Blijkbaar.

 What's the point of doing things?



Blijkbaar ben ik erg visueel ingesteld en zelfs woorden zijn voor mij 'beelden'.
Schrijven, schilderen, fotograferen..ik leg graag vast en dat het liefst zo los mogelijk.
Vluchtig materialisme, dat begrip komt zo maar in me op.
Leven bij het moment, want eigenlijk is de handeling belangrijker dan het resultaat..
Een houding die bijna niet van 'deze wereld' lijkt, denk ik soms.
We moeten toch naar iets toewerken, iets opbouwen, resultaat en vordering kunnen tonen?
Dat hoort toch zo!
Dat moet...blijkbaar.

En dan nu even opzoek naar een bijpassend label;
eob; extra onbenullige berichten?
niet-schrijfsel?
Niet-fotografie?
werkstuk? ( met nadruk op 'stuk?)
De keus is gemaakt, kijk maar onder labels...

Maar ik houd me aan wat ik gister reeds vermeldde;
Ik blog voorlopig niet!

En wat dit bericht betreft, ik heb er een punt van gemaakt.

Iets ont-dekken.

Heel anders dan beeldhouwen, iets ont-dekken door laag op laag te zetten.

Door beeld na beeld te veranderen via toevoegen.

Iets nieuws hopen te ontdekken via het totale loslaten van begrippen als mooi of lelijk.

Bijna als een nieuwe manier van in het leven staan.

Laag over laag, niet om je te verstoppen maar gewoon over datgene verder heen gaan waar je je bevindt.

Licht...

 

 

Detail van schilderij in wording.

Dit is het licht.

Doe maar uit als je slapen gaat.

Welterusten, toevallige bezoeker! 

Regelmatig is het weer zover.

Eigenlijk best een leuk werkje als je het goed onder de knie hebt ( of achter de ellebogen)

Het opspannen van papier.

En als het goed gelukt is dan blijft het een genot om naar dat strakke witte vlak te kijken.

Totdat je jeuk krijgt.

Jeuk in je penseel, jeuk in je verfdoos!

Vind die laatste regel eigenlijk een tikje beneden mijn niveau..

Kom, ik vergeef het mezelf maar weer!

Opspannen van papier <(klik)

Over hoe ik werk.

Voor wie dat interessant vindt...

In dit geval begin ik maar eerst even met de negatieve kant van mijn manier van werken, dan hebben we dat gehad. Uiteindelijk moet een kind zich ook eerst door de spruitjes heen worstelen voordat hij een ijsje toe krijgt. Althans bij kinderen waarvan de ouders opvoedkundige pogingen wagen om dan later te merken dat het toch een verwend nest is geworden..(@)
Sorry, ik wijdde even uit alhoewel het te maken heeft met hoe ik schilder en nu ook schrijf.
Je volgt dan je hart en laat komen wat komt!

Soms komt er dan tijden niks en als ik het tracht te forceren is dat in alles te zien bij mijn werk..
Het 'doen' op zich voelt dan ook niet lekker.
Meestal ( in een geïnspireerde bui) ga ik voor doek of papier staan met naast mij de primaire kleuren op een palet. Whoppa!!!!...en ik begin te smeren en kijk wat de verf, de kleur doet en waar hij me toe uitnodigt om mee verder te gaan.
Ongemerkt en vrijwel gedachteloos tast ik het vlak af, gevoelsmatig op zoek naar evenwicht en kleurbalans. Noem het ontstaan van compositie.

Mijn grootste vijand kan zijn: Zou dit anderen ook aanspreken, is het mooi en kunstig genoeg?
Bij deze gedachte dien ik onmiddellijk het pand te verlaten en terug te keren als m'n grijze massa weer vrij is van beperkende gedachten.

Eigenlijk is mijn manier van schilderen/werken te vergelijken met hoe ik tracht te leven.
Tracht, in die zin dat ik mij daar het lekkerst bij voel;
Puur vanuit mijn hart, vertrouwend dat ik 'goed' ben zoals ik ben.

En voor mensen die van mooie plaatjes houden, lijkt mijn werk ongeschikt.
Met een beetje 'geluk' ontstaat er af en toe iets dat ergens best op een leuk plekje tot zijn recht zou kunnen komen, tenzij je er  500 euro voor over hebt...(@)
Waarom die prijs? Omdat als ik verkoop, het meestal rond die prijs wel lukt, snappu?

Het is geen derde bericht.

Nee, dat is het niet...

Gewoon wat verf op een doek dat ik aan het voorbereiden ben.

Dan was bovenstaande foto zeker het begin?

Oi, nee het is wat het uiteindelijk worden moest;

Een ondergrond.

Sappig herfstkleurtje, dat wel!

Stille zwemmer.

En natuurlijk zeg ik er niks over...

Want;

Niets is wat het lijkt.

Besloten besprekingen 2.

Weer een onzinnig verhaaltje als inleiding voor de ongeïnteresseerden?

Nee, niet weer over pindakaas, dat ging wat ver.

Wat zou je zeggen van; Hoge eisen aan jezelf stellen en of dat nou altijd zo verkeerd is?

Of het dan erg is als je tijden tot niks komt?

En..hallo!..ik hoef er niet eens m'n brood mee te verdienen, hooguit mijn 'geluk'.

Ach en van geluk weet je immers dat het momentopnames zijn, want het grotere diepere geluk, het Geluk met hoofdletter, dat zit in je of niet.

En 'gelukkig' zit dat in me.

Dus nu even in alle beslotenheid spuien;

Besloten besprekingen. 1.

 Kom, laat ik het eens over het weer hebben, het leven van alledag en dat goedkope pindakaas toch iets droger is.

En waar het dan werkelijk over gaat doet er dan immers niet meer toe.

Dat schuif ik gewoon de beslotenheid van onder de deellijn in.

Enerzijds frustrerend, anderzijds...

Marjolijn poseert...( zonder in beeld te zijn!)

Aan de klik tussen ons lag het zeker niet, het gaat erg leuk tussen Marjolijn  (klik) en mij.

Een vertrouwelijke band is groeiende, en aangezien het geen fietsband betreft zal er niet snel een lek of klapband ontstaan! En zoals bij elke band kan het geen kwaad hem op de juiste luchtdruk te laten functioneren.

We zijn nog in afstastende fase van de "bandenspanning" ;-) ( knipoog op zijn kant)

Waarin zat dan het frustrerende?

Nou, ik ga het je uit de doeken doen, of eigenlijk betreft het "opgespannen papier".

Mijn spontane voorstel was om een portret te maken van Marjolijn in mijn nieuwe stijl en wat schetst mijn verbazing? (Was het maar bij een 'schets" gebleven!)

Ik heb helemaal nog geen nieuwe stijl!

Nieuwe stijl? ( Maar dan wel héél dichtbij!)

Toch heeft het wel iets, zo'n poseerplek!

Hahahaha, niks aan de hand hoor, ik heb heerlijk "geverfd" en ondertussen hadden we geweldige conversaties.

Gelukkig redde mijn lieve gaste het nèt aan mijn drukke adhd geklets af en toe met de moed der wanhoop te onderbreken om haar eigen ei er tussen te proppen.  Maar we hebben werkelijk een fantastische dag gehad, gevuld met bonbons ( of gevulde bonbons?) die rijkelijk mijn ingewanden verwenden.

Dank u, gulle geefster ( weer een kilo erbij?)

Ach, mijn gaste was er in feite niet op uit een zeer geslaagd portret van haar op mijn weblog te zien verschijnen.Dat maakte veel goed, vandaar dat ik mijn blogbezoekers maar verras met enkele klodders "Marjolijn".

Noem dit gerust; Een detail?

In het echt is ze veel charmanter hoor!!!

 

Paintings?

Memory moves.

Seals that could be.

No more bolero's?

Bij deze 3 foto's dacht ik aan "schilderen".

Het werken in mijn atelier is heftig ter ziele.

Toen ik deze foto's zag voelde ik wat inspiratie tintelen...

Bovenste en onderste zijn bewerkt, de middelste is wat hij was.

Eigenlijk vond ik de middelste al een "schilderij" op zich.

Zal ik dan werkelijk nooit meer aan schilderen toe komen?

Het begint er steeds meer op te lijken.

Maar waar leven is is hoop, maar hoop op zich schildert niet!

(@@@)

Stoffige mappen van weleer.

Een jaar of 16 was ik hier en SF fan...Ik verzon buitenaards fruit!!

 Rond de 20 tekende ik beide dames...Jeugdliefdes.

Een van de "meiden" van de toenmalige Supremes, nu zelfs ouder dan ik! Destijds was ik 16.

Vanwege het bovenstaand stukje "Hij keek rond", ben ik eens in oude mappen gaan snuffelen.

Inderdaad een heel verschil met nu.

Gelukkig wel, maar dat is zéér persoonlijk, hihihi.

Het leven gaat verder, stel je voor!

Oudjes te lijf gaan!

Ja, daar ben ik mee bezig op dit moment.

Die wachtende oudjes ga ik vreselijk en meedogenloos te lijf.

Met paletmes, kwast, penseel of de vlakke hand, maakt me niks meer uit.

De verloren oudjes waarbij ik toch niks meer te verliezen heb.

Inspiratie en gemotiveerde werklust blijven nog steeds uit.

Gelukkig vermaak ik mij verder prima.

Als illustratie heb ik recentelijk al een paar van die gemolesteerde oudjes afgebeeld.

Hopla, aanvallen, die oude deugnieten!

Vandaag maar weer eens flink tekeer gaan.

( Gelukkig gaat het slechts over mijn kunstemaker oudjes, op doek!)

Verkocht.

Gelukkig zijn het altijd werken die mij persoonlijk het meest aan het hart gaan.

Afstand nemen is dan aan de ene kant moeilijk, maar juist ook geeft het weer voldoening.

Vooral omdat ik weet dat mensen mijn werk niet kopen vanwege "het leuke plaatje".

Ja ja, je moet werkelijk een eigenzinnig type zijn als je m'n werk aanschaft!

(@)

Hoe ver ga je?

De weg waarop ik terecht ben gekomen lijkt er één te zijn van mildheid en begrip.

Gelukkig ook naar mezelf toe, want doe je dat niet dan wordt het slechts een toneelstukje voor de buitenwereld.

Soms neig ik een stap over te slaan en gedraag mij nèt iets milder en begripvoller dan ik op dat moment ben. Maar eenmaal op deze weg ben je je dat veel sneller bewust en ga je zorgen dat het gevoel ook dan ècht wordt.

De overdenking; "Hoever ga je?"....

Ik merk dat je wat dat betreft het op gang zijnde proces best wel kunt vertrouwen, het enige dat je hoeft te doen is er blijvend aan mee te werken.

Één ding lijkt echter  een averechts effect te hebben, namelijk de ander opdringen om mild en begripvol te zijn.

Toon maar beter dat je het zelf werkelijk bent, daar heeft iedereen veel meer aan!

Met mildheid en begrip kan er ook spontaan meer geduld binnen jezelf ontstaan.

Geduld voor de ander en niet te vergeten...voor jezelf !

Nee, tot schilderen kom ik nog niet echt, maar dit zijn voor mij op dit moment zaken die blijkbaar spontaan om voorrang vragen.

Atelier eend.

Al schilderend ( vaak worstelend tegenwoordig) kan ik een oogje op haar houden.

Ja, gelukkig, haar plekje is katveilig.

Op deze foto's is het niet te zien, maar er zit een flinke sloot tussen!

Ach, zo'n eend weet heus wel wat ze doet.

Trouwens vorig jaar was ze er ook al, dus het beviel goed.

Oftewel, het  'legde' goed...

( Vandaag is weer zo'n worsteldag, meer pigment en verf aan mijn lichaam dan op mijn 'doek'!)

Het opspannen van papier.

Papier opspannen is nog een hele handigheid.

Vooral het ervoor zorgen dat het niet te strak of te "rimpelig" opdroogt.
Te strak opdrogen kan het papier doen scheuren.

Ondanks een behoorlijke handigheid daarin gebeurt het me nog heel af en toe dat er ergens een kleine rimpeling in één van de hoeken kan zitten.

Eigenlijk weet ik best dat dat alles te maken heeft met het feit dat ik me dan niet volledig geconcentreerd heb op mijn bezigheid.

Net als de meeste dingen in het leven kan dat 'rimpels' achterlaten. 

 (@)

Vanwege de aard van mijn werk gebruik ik zelf dik tekenpapier ( 225grms) maar wat opspannen betreft werkt dat hetzelfde als het speciale aquarelpapier. Aquarelpapier kun je in verschillende texturen aanschaffen, van zeer fijn tot grof.

Het is maar net wat voor resultaat je nastreeft.

Een fijne structuur kan bijvoorbeeld mooi zijn bij een precies en gedetailleerd werk. Bij een groffe structuur denk ik persoonlijk eerder aan het vastleggen van sferen en abstracte vormen, inpressies kun je het ook noemen.

Voor het opspannen van papier heb je nodig;

Aquareltape oftewel watertape (afgebeeld op foto) een bord van spaanplaat, pakweg 2cm dik en een goede spons en een diep bord.

De papier maat die ik gebruik is 50cm x 65cm, het bijbehorende spaanplaatbord is dan 80 bij 70 cm.

Natuurlijk bepaal je de maten zelf, want het is maar wat je zelf prettig vindt werken.

Hieronder zie je hoe ik de stroken tape al op maat gemaakt heb voordat ik begin want...

Het is belangrijk het papier zo snel mogelijk aan beide kanten te bevochtigen en dan meteen op het bord vast te zetten met de tape. Dat bevochtigen heeft soms wat oefening nodig want tè vochtig papier trekt te strak en kan dan zelfs scheuren tijdens het drogen. Te droog papier gaat werken tijdens het beschilderen en kan dan alsnog gaan kreukelen/bobbelen.

Tussendoor draai ik het natuurlijk wel om!

 (@@@)

Hieronder de sterke armen van de kunstenaar

 ( sportschool of natuurlijke aanleg of weer totale onzin, hihi)

Uiteindelijk strijk je met de plaktape over de vochtige spons totdat de tape voldoende vochtig is.

Om en om druk je de tape aan de randen vast en als het gegaan is zoals het behoort te gaan heb je na pakweg 20 minuten een mooi strak werkvlak.

Zodra ik nieuwe onderwerpen weet betreffende het creatief werken zal ik ze er met plezier opzetten.

Niets is leuker dan het stimuleren van creativiteit bij mezelf en bij anderen.

Want zo werkt dat voor mij!

Kennis delen vind ik leuk

.

En als dit je eindresultaat is,

is het opspannen geslaagd!

Pratende foto's?

 And the winner is.....!

Als ik fotografeer zoek ik meestal naar iets "sprekends".

 Spreekt deze voor zich?

Zou zo maar eens kunnen dat ik deze week wat minder vaak op mijn weblog te vinden ben...

Maar ja, we zien wel!

Echte soberheid.

Theoretisch zou het kunnen en soms lijk ik er naar te verlangen.
Mijzelf helemaal terugtrekken uit een wereld zoals hij "over het algemeen" ervaren wordt.
Ik ga hier weer eens een semi-abstract stukje uit mijn toetsenbord rammelen, want sommige gevoelens en gedachten zijn werkelijk alleen maar op die manier te verwoorden.
Op afstand bekeken is er het wonder van de wereld, de natuur, de mens en al dat is!
Dan duik je er met je neus op en ziet de gekte die mensen met elkaar uitspoken....
En voordat je het weet neig je mee te doen.  Ja, word je bijna verplicht mee te doen!
De waanzin van de godsdienst, welke dan ook...De leugens van het kapitaal waarmee mensen zich staande menen te moeten houden! 
En dat terwijl er maar één werkelijkheid is...
Ik houd van korte stukjes en vooral van stukjes die ik zelf in ieder geval begrijp! (hahaha..)
Want waarschijnlijk zal de lezer denken dat ik met die éne werkelijkheid de mijne bedoel?
Nee, die bedoel ik niet!
Einde kort stukje.

Blij met mijn vader.

De "engelen" heb ik tot 'klaar' (heilig?) verklaard!

Het is heerlijk om de pigmenten die mijn vader mij heeft nagelaten ( ik zat effe in de knoop met de vervoeging van erven, sttt..) eindelijk de voor mij juiste bestemming hebben gekregen!

Ongetwijfeld zal mijn manier van werken daarmee zich nog verder gaan ontwikkelen, maar dat vindt zijn weg vanzelf wel.

Wat voorraad betreft hoef ik mij in ieder geval niet in te houden en kan zelfs dan nog 'jaren' voort!

Één engeltje heb ik uitvergroot...dat bleek zo een schatje te zijn!

(@)

( En natuurlijk is mijn werk te koop!)