Donkere ademnood.

"Ik denk niet dat hij het redt", Het was de stem van de slang..of was het één van die gillende stemmen uit hel en verdoemenis?
Bloedrood halfbewustijn, daar verkeerde hij in en hij was het zich gewaar! Dat vond hij nog het allerergste!
Tik, tik, tik..tik....Het tikken dat voorheen vanaf zijn achterruit leek te komen nam ritmische vormen aan.
Niet alleen zijn longen voelde nu als volgestopt met rottende aarde, nee ook zijn maag begon zich te vullen met het verderfelijke rottingsproces dat hij ooit als een mooi natuurverschijnsel had ervaren...Het ontstaan van aarde.
Bewegen was onmogelijk, denken helaas niet!
Hoe verlangde hij intens naar bewusteloosheid...weg uit deze claustrofobische hel!
"Lees hem uit zijn boekje voor", zo klonk een geheimzinnige stem die tevoorschijn kwam uit het diepe rood van zijn bijna-niet zijn.
Ja, ineens wist hij het! De oplossing, de bevrijding...hij moest terug de auto in en het boekje pakken. Al waren het zijn laatste krachten!
Wat had hij ook alweer gelezen!
Hij wist het weer, helder alsof hij het zelf geschreven had; "Het gif in je hersens werkt, jij ongelovige dwaas!"
Dat was het, ja dat was het...maar bewegen lukte nog met geen mogelijkheid.
Langzaam kwam zijn zicht terug....hij ademde zwaar en met enige moeite lukte het hem zijn linkerhand te bewegen.
"Aha, daar heb je onze Medusa met de verlossende spuit", hoorde hij een duivelse stem fluisteren.
De slangen, mijn Got, het waren de slangen. Nee, nee niet de slangen! schreeuwde hij geluidloos.
Snakkende naar adem lukte het hem om zich langzaam om te keren...O, wat een helse pijn!
"Wanen, vermoed ik, hallucinaties wellicht".
Tik...tik...tik.....tik...
Mijn boekje, ik wil mijn boekje, geef mij in Godsnaam dat boekje, schreeuwde hij nu luidkeels!
Met geweldadige stuiptrekkingen kotste hij zwarte aarde op, het kwam als donker bloed uit maag en longen.
" Kijk, de spuit begint te werken"....
"Wilt u misschien wat drinken?"...Drinken? Hier in de hel..ik ben niet gek!
Tik..tik..tik...Vier uur in de nacht, dacht hij ineens....Vier uur in de nacht, mijn hemel het is een klok!
Waar ben ik, waar is mijn auto, waar is mijn boekje!

"Rustig maar, de operatie is geslaagd, u heeft het ongeluk overleefd,  de halsslagader is gehecht en uw nekwervels zijn weer op hun plek...gaat u maar wat slapen. En dat boekje, tja misschien beter even wachten met lezen totdat u weer helemaal de oude bent".
Voor het eerst had hij goed zicht.. Die verschijning naast hem, was dat een engel of een duivel?
Tik...tik..tik..
Op het rustgevende ritme van de klok sliep hij vredig in...
( volgens mij is dit een tijdelijk inslapen hoor en wordt hij morgen gewoon weer wakker, maar de vraag is natuurlijk; Waar???)

En blauwe vredige luchten werden zijn deel...

Op zijn allerdonkerst....

Koud, vreselijk koud heb je het!

Verward priemen je prikkende ogen het duister in en richten zich uitzichtloos naar het mysterieuze geluid van het in zichzelf bladerende boekje!
Tikkende achterruit en sissende slang geluiden vullen aanzwellend de cabine  van je automobiel en wanhopig klauw je met bebloede nagels de leren bedekking van je portier aan flarden in de hoop deze benauwende gevangenis te kunnen ontvluchten!
Plotseling is het doodstil, zelfs het geluid van je eigen bonzende hart verstild een moment....
Dan, met een oorverdovende, vacuumzuigende ruk, vliegt je linkerdeur portier uit de voegen!
Een heftig sissend en blazend, zurig stinkend geluid vult je oren en neusholtes...
Even in een korte flits meen je de deurklink van je gangkast in handen te hebben....
Is dit alles dat toch een droom en ben je aan het slaapwandelen geraakt?
Helaas voel je de bebloede leren bekleding onder beide handen betastend heen en weer schuiven.
De geur van benzine completeert de stank van slangengif en illustreert bijna het beeld van vuur en verderf, als ware je in de hel beland!
Dan drukt de ijskoude, naar binnen stormende wind je met deur en al naar buiten en beland je frontaal met het gezicht in de stinkende rottende bosgrond, van een jouw totaal onbekend  en bizar natuurgebied!

Verlamd voel je hoe tentakels je rug betasten, terwijl je het gillen hoort van duizenden wanhopige stemmen...
Een scherpe pijn doordringt je halsslagader en terwijl je benauwd de rottende  bosgrond inademd als ware het de zuurstof waar je zo ontzettend naar verlangt, kleurt alles donkerrood voor je ogen en voor de laatste maal hoor je weer die harteloze stem;

( helaas moet ik mijn hoofdpersoon in dit vreselijke ziekmakende horror verhaal teleurstellen, er komt geen "wordt vervolgd", aangezien ikzelf al 3 nachten geen oog meer dicht doe vanwege deze afgrijselijke belevenissen!)

Met een bedenkelijke glimlach om de lippen vraag ik de lezer; die laatste zin..waar of niet waar?
Welterusten!

Toch maar een beetje hoopvol afsluiten...

Do you know....???

Donkerder, kouder en totaal de weg kwijt!

Wat is er toch met je aan de hand?

Hoorde je nou de stem van de schrijver in je hoofd?

Nee, het lijkt niet echt goed te gaan met je en het wordt ook nog alsmaar donkerder en kouder om je heen.
Er waren toch aspirine in het dashboardkastje? Nerveus verken je in het duister de ingewanden van je auto. Niks, geen aspirine, wel een vreemd klein boekje waarvan je zeker bent dat je het er niet zelf hebt ingelegd!
STIL EENS.....Wat hoor je toch voor een vreemd geluid, het sluipt als een zwarte slang de kieren van je raamportieren binnen, sissend, giftig en vlijmscherp!
Van schrik valt het bizarre boekje geopend en al op de bijzitter naast je, sommige noemen dat minder literair, de andere stoel...
"Het gif in je hersens werkt, jij ongelovige dwaas!"
Welke gek heeft dit geschreven, vraag je je enigzins verontrust af?
Net op het moment dat je rillend koud en donker van binnen de rest van de tekst wil gaan lezen hoor je een venijnig getik op de achterruit...
Het koude zweet breekt uit in duistere druppels, die zilt in je ogen aanvoelen.....
Zo donker is het buiten nog nooit geweest!

Zelfs de kou voelt onnatuurlijk aan...
Het bizarre boekje heeft een soort oosterse kaft, ontdek je nu...en even raken je hersen  totaal de weg kwijt.
Juist op dit vreselijke moment is daar die genadeloze, bijna emotieloze stem weer...
Dit keer alsof hij dwars door het scherpe sissen van buiten keihard bij je naar binnen komt en wederom hoor je;
( wordt vervolgd)
Dit keer klinkt het bijna als een bedreiging en het boekje begin uitzichzelf de bladeren om te slaan!

Donker, koud en.....verdwaald!

Alhoewel de dagen al aardig beginnen te lengen en het zonnetje zich wat vaker en redelijk behaaglijk laat zien, zijn de avonden nog wat fris....

Het is 6 uur in de namiddag en vrienden zijn weer eens niet te bereiken.

Boswandelingen, je bent er gek op!

Ach, weet je...zo'n avondwandeling heerlijk in je uppie, even niet kletsen en gewoon maar een eind lopen. Heerlijk toch.
Achteraf gezien iets te onvoorbereid de auto ingestapt, mobiele telefoons blijken erg handig om bij je te hebben, helaas..vergeten!
Halverwege je bosbestemming word je plots onwel en na een uurtje versuft op een parkeerplaats te hebben gestaan, besluit je het bosplan toch door te zetten. Tja, eigenwijs als altijd...
Toch maar beter wat kleine weggetjes nemen, want helemaal oké ben je nog niet, overigens is er bijzonder weinig verkeer op de weg. Op deze weggetjes kom je al helemaal niemand tegen.
Ineens slaat het weer om en ondanks dat het nog maar pas 19:40 uur is wordt het plotseling stikkedonker!
Welk bos is dit trouwens waar je terecht bent gekomen? Geen idee, je realiseert je dat het onverstandig was om met dat zieke gevoel in je lijf toch door te zijn gegereden!
Het pad wordt te smal voor je auto en je zet hem op een redelijk open plek.
Nou ja, open? Niet echt, het lijkt eerder alsof je in de rimboe bent geraakt!
In je hoofd hoor je iets of iemand spreken, een vreemde geluidloze stem die zegt:
"Zeg vriend, als je het niet erg vind stop ik met schrijven, het gaat mij te lang duren dus ik ga een andere keer verder!"
O nee, denk je! Ik wil weten waar ik aan toe ben, laat mij hier niet zo achter!!
Dan kijk je links onder je en ziet de genadeloze woorden;

(wordt vervolgd)

(luister naar de muziek, blijf gerust wakker..je kunt morgen uitslapen!)