Donker, koud en.....verdwaald!

Alhoewel de dagen al aardig beginnen te lengen en het zonnetje zich wat vaker en redelijk behaaglijk laat zien, zijn de avonden nog wat fris....

Het is 6 uur in de namiddag en vrienden zijn weer eens niet te bereiken.

Boswandelingen, je bent er gek op!

Ach, weet je...zo'n avondwandeling heerlijk in je uppie, even niet kletsen en gewoon maar een eind lopen. Heerlijk toch.
Achteraf gezien iets te onvoorbereid de auto ingestapt, mobiele telefoons blijken erg handig om bij je te hebben, helaas..vergeten!
Halverwege je bosbestemming word je plots onwel en na een uurtje versuft op een parkeerplaats te hebben gestaan, besluit je het bosplan toch door te zetten. Tja, eigenwijs als altijd...
Toch maar beter wat kleine weggetjes nemen, want helemaal oké ben je nog niet, overigens is er bijzonder weinig verkeer op de weg. Op deze weggetjes kom je al helemaal niemand tegen.
Ineens slaat het weer om en ondanks dat het nog maar pas 19:40 uur is wordt het plotseling stikkedonker!
Welk bos is dit trouwens waar je terecht bent gekomen? Geen idee, je realiseert je dat het onverstandig was om met dat zieke gevoel in je lijf toch door te zijn gegereden!
Het pad wordt te smal voor je auto en je zet hem op een redelijk open plek.
Nou ja, open? Niet echt, het lijkt eerder alsof je in de rimboe bent geraakt!
In je hoofd hoor je iets of iemand spreken, een vreemde geluidloze stem die zegt:
"Zeg vriend, als je het niet erg vind stop ik met schrijven, het gaat mij te lang duren dus ik ga een andere keer verder!"
O nee, denk je! Ik wil weten waar ik aan toe ben, laat mij hier niet zo achter!!
Dan kijk je links onder je en ziet de genadeloze woorden;

(wordt vervolgd)

(luister naar de muziek, blijf gerust wakker..je kunt morgen uitslapen!)